ตอนที่ 15 — ควันพิษสีเทาและความลับของ "อสรพิษ"

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่...มันคือกลุ่มหมอกที่หนาทึบราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกาย

“นี่มันอะไรกัน!” เสียงตวาดของอเล็กเซย์ ดังก้องมาพร้อมกับความตื่นตระหนก เขาถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ‌ปิดปากปิดจมูกด้วยแขนเสื้อด้านในทันที

วายุเองก็สัมผัสได้ถึงความแสบร้อนที่ปลายจมูกและลำคอ กลิ่นอับชื้นปนเปื้อนกลิ่นสารเคมีบางอย่างที่น่าสะอิดสะเอียน มันกัดกินอากาศหายใจของเขา ทำให้สมองเริ่มเบลอเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณนักสู้กลับตื่นตัวกว่าเดิม เขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่กับดักธรรมดา แต่มันคืออาวุธที่ถูกนำมาใช้

“อย่าหายใจเอามันเข้าไป!” วายุตะโกนสุดเสียง ​เขาเคยเจอกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันนี้มาบ้างเมื่อครั้งที่ต้องเข้าไปแทรกซึงฐานลับของกลุ่มก่อการร้ายในเขตแดนที่ถูกประกาศว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถอาศัยอยู่ได้

"พยัคฆ์! นายแน่ใจนะว่ามันอันตรายขนาดนั้น?" เสียงของอเล็กเซย์ยังคงสั่นเครือ เขากำลังพยายามฝืนสู้กับสัญชาตญาณที่บอกให้วิ่งหนี

"มันไม่ใช่แค่อันตราย มันคือพิษ! ถ้าหายใจเข้าไปนานๆ เราอาจจะตายได้!" วายุตอบพลางเบิกเนตรกวาดมองไปรอบๆ ‍ลานประลอง ที่บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเทาทึบจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย

ความรู้สึกอันตรายคืบคลานเข้ามา วายุรู้ดีว่าศัตรูที่แท้จริงของเขาไม่ได้อยู่เพียงแค่ตรงหน้า แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังเงาหมอกนี้

"ใคร...ใครเป็นคนทำ!" อเล็กเซย์ตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด เขาพยายามมองหาต้นตอของควันพิษ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากม่านหมอกหนาทึบที่ขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ

"อย่าโง่! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาคนทำ!" ‌วายุสวนกลับอย่างรวดเร็ว เขาจับแขนของอเล็กเซย์แน่น "เราต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!"

แต่การจะหนีออกจากลานประลองที่ถูกปิดตายด้วยกำแพงคอนกรีตหนาทึบภายใต้กลุ่มควันพิษนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังกึกก้องขึ้นมาจากทิศทางที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ปกติ แต่เป็นเสียงที่รวดเร็วและเบาหวิวราวกับแมลงกำลังบิน

"ใครน่ะ!" อเล็กเซย์ตวาดถาม ‍ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวง

"เข้ามาสิ...ออกมาเล่นกันหน่อย!" เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาจากความมืดของม่านหมอก มันไม่ใช่เสียงที่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่ง แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต

วายุรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาจดจำน้ำเสียงนี้ได้! มันคือเสียงของ "อสรพิษ" ​ชายที่เขากำลังตามล่า ชายผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในวงการใต้ดินว่าเป็นนักฆ่าไร้เงา ผู้ไม่เคยทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เบื้องหลัง

"อสรพิษ..." วายุพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา

"ถูกต้อง...เป็นเกียรติที่ท่านพยัคฆ์จำชื่อของข้าได้" เสียงของอสรพิษดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าใช้กลวิธีสกปรกแบบนี้" วายุพูดพลางชักปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม

"กลวิธีสกปรก? ​ฮ่าๆๆ...ท่านพยัคฆ์...เจ้าคิดว่าการต่อสู้มีแค่การประลองกำลังกันหรืออย่างไร? โลกนี้...มันเต็มไปด้วยกลอุบายที่คาดไม่ถึง" เสียงหัวเราะของอสรพิษแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

"ถ้าเจ้าคิดว่าควันพิษนี้จะหยุดข้าได้...เจ้าคิดผิดแล้ว" วายุพูดพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามใช้เทคนิคการหายใจแบบพิเศษที่ฝึกฝนมาเพื่อลดผลกระทบจากสารพิษ

"ข้าไม่ได้หวังว่ามันจะหยุดท่านได้...ข้าแค่อยากให้ท่าน...สนุกกับการต่อสู้ในสภาพที่เสียเปรียบสักหน่อย"

ในขณะที่อสรพิษกำลังพูด วายุสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากด้านบน เขาเงยหน้ามองขึ้นไป แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย ​แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงลมที่พัดผ่าน

"ระวังข้างบน!" วายุตะโกนเตือนอเล็กเซย์

ทันใดนั้น! ร่างสีดำสนิทพุ่งลงมาจากเพดานอย่างรวดเร็ว มันคือชายในชุดสีดำที่กลืนไปกับความมืด ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงเข้มภายใต้หน้ากากที่ปิดบังใบหน้า

"นี่มัน...!" อเล็กเซย์อุทานอย่างตกใจ

ร่างสีดำนั้นรวดเร็วราวกับสายฟ้า เขาใช้แขนข้างหนึ่งปัดป้องไปที่ใบหน้าของอเล็กเซย์ ส่วนอีกข้างหนึ่งเหวี่ยงอาวุธที่ดูคล้ายกรงเล็บเหล็กแหลมคมเข้าใส่

"อั๊ก!" เสียงร้องของอเล็กเซย์ดังขึ้น เขาล้มลงไปกองกับพื้นทันที

"อเล็กเซย์!" วายุร้องออกมาด้วยความตกใจ เขารีบหันไปมอง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

"อย่าเสียสมาธิ ท่านพยัคฆ์...คู่ต่อสู้ของท่าน...คือข้าเอง" เสียงของอสรพิษดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันอยู่ใกล้แค่เอื้อม

วายุหันกลับมาเผชิญหน้ากับอสรพิษ เขาเห็นร่างของชายที่สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าไว้เช่นกัน แต่ชุดของเขาไม่ใช่สีดำสนิท แต่มันเป็นสีเทาเข้มราวกับสีของควันพิษที่ปกคลุมอยู่รอบกาย

"เจ้า...เป็นใครกันแน่!" วายุถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ

"ข้าคืออสรพิษ...ผู้ไร้เงา...ผู้ที่จะทำให้ท่าน...กลายเป็นเพียงอดีต" อสรพิษตอบพลางยิ้มเยาะภายใต้หน้ากาก

"เจ้าใช้ลูกน้องมาเล่นตุกติกกับข้าอย่างนั้นหรือ?" วายุพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

"ลูกน้อง? ฮ่าๆๆ...ท่านพยัคฆ์...เจ้าคงเข้าใจผิดไปเสียแล้ว...พวกมัน...คือส่วนหนึ่งของข้า" อสรพิษพูดพลางยกแขนขึ้น

ทันใดนั้น! แขนข้างหนึ่งของอสรพิษก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างไป มันยืดออก ยาวขึ้น และปลายแขนก็แหลมคมขึ้นราวกับเข็มฉีดยาขนาดยักษ์!

"นี่มัน...!" วายุเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่การโจมตีธรรมดา แต่มันคือการแปลงร่าง!

"เป็นอย่างไรเล่า...ท่านพยัคฆ์? ข้าคืออสรพิษ...ข้ามีพิษร้ายอยู่ในกาย...พิษที่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง...รวมถึงร่างกายของข้าเอง" อสรพิษพูดพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"เจ้า...เจ้ากลายพันธุ์งั้นหรือ!" วายุตะโกนถาม

"เจ้าจะเรียกมันว่าอะไรก็ได้...แต่จงจำไว้...ว่านี่คือจุดจบของท่าน" อสรพิษว่าพลางพุ่งเข้าใส่วายุอย่างรวดเร็ว

ปลายแขนที่แหลมคมราวกับเข็มฉีดยาของอสรพิษพุ่งตรงเข้าใส่ลำตัวของวายุ วายุรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ด้วยความเร็วของอสรพิษ เขาเกือบจะถูกปลายแหลมนั้นบาดเข้าที่สีข้าง

"วูบ!" เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่าน

วายุสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาเริ่มรู้สึกเวียนหัวและมึนงงมากขึ้นเรื่อยๆ ควันพิษเริ่มส่งผลกระทบต่อเขาอย่างรุนแรง

"ช้าไปแล้ว...ท่านพยัคฆ์...พิษของข้า...มันซึมซาบเข้าสู่ร่างกายท่านแล้ว" เสียงของอสรพิษดังขึ้นอย่างเยือกเย็น

วายุพยายามตั้งสติ เขาเห็นอสรพิษยืดแขนอีกข้างหนึ่งออกมา คราวนี้มันกลายเป็นกรงเล็บแหลมคมที่สั่นไหวอย่างน่ากลัว

"ถึงแม้พิษจะส่งผล...แต่ข้า...ก็ยังสามารถต่อสู้ได้!" วายุตะโกนสุดเสียง เขาชักปืนพกออกมาและเล็งไปที่อสรพิษ

"อย่าเสียเวลาเลย...ท่านพยัคฆ์...กระสุนของท่าน...จะไม่มีผลกับข้า" อสรพิษกล่าวอย่างมั่นใจ

วายุยิงออกไปสองนัด! กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของอสรพิษ แต่กลับไม่มีผลใดๆ เลย มันเหมือนกับยิงใส่กำแพงคอนกรีต

"เห็นไหมเล่า...ข้าคืออสรพิษ...ผู้ไร้เทียมทาน" อสรพิษพูดพลางหัวเราะ

แต่ในขณะที่อสรพิษกำลังเย้ยหยัน วายุสังเกตเห็นบางอย่าง! ใต้หน้ากากของอสรพิษ...มีรอยแผลเป็นประหลาดอยู่! และที่สำคัญ...ดวงตาของมัน...มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ปกติ! มันมีประกายสีเขียวเรืองรองอยู่ภายใน!

"เจ้า...ไม่ใช่แค่อสรพิษ...เจ้าคือ... 'จระเข้' " วายุพูดพลางชี้ไปที่รอยแผลเป็นและดวงตาของอสรพิษ

อสรพิษชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าภายใต้หน้ากากของมันแข็งทื่อ

"เจ้า...รู้ได้อย่างไร!" อสรพิษถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

"ข้าเห็น...ข้าเห็นรอยแผลเป็นที่ปลอกคอของเจ้า...มันเหมือนกับรอยที่เกิดจากการเลี้ยงดู...ของพวกนักวิทยาศาสตร์บ้าๆ ที่ชอบทดลองกับมนุษย์" วายุพูดพลางพยายามประติดประต่อเรื่องราว

"เจ้า...เจ้าบังอาจ...!" อสรพิษพุ่งเข้าใส่วายุอีกครั้ง คราวนี้การโจมตีของมันรุนแรงและรวดเร็วกว่าเดิม

วายุรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว การต่อสู้ด้วยปืนอาจจะไม่ได้ผล แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขายังคงทำงานอย่างเฉียบคม

เขาตัดสินใจที่จะเข้าปะทะด้วยมือเปล่า!

"ถึงเจ้าจะมีพิษ...แต่ข้า...ก็มีพละกำลัง!" วายุตะโกน พร้อมกับพุ่งเข้าใส่อสรพิษอย่างไม่เกรงกลัว

การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น...ท่ามกลางม่านควันพิษสีเทาที่ปกคลุมไปทั่วลานประลอง!

อเล็กเซย์นอนหมดสติอยู่บนพื้น ศัตรูที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาเคยเจอ กำลังเผชิญหน้ากับนักสู้ผู้มีนามว่า "พยัคฆ์"

วายุจะต้องผ่านพ้นพิษร้ายและกรงเล็บอันแหลมคมของ "อสรพิษ" ไปให้ได้หรือไม่? และความลับเบื้องหลังการกลายพันธุ์ของมันคืออะไรกันแน่?

สิ่งที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า...คือการต่อสู้สุดชีวิต...ที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา...และอาจรวมถึงโลกใบนี้ด้วย...