กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นไอระเหยบางอย่างที่แฝงไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น
“ระวัง!” เสียงตะโกนของนักสู้อีกคนดังขึ้นมาท่ามกลางความสับสน วายุหันไปมอง เห็นร่างของนักสู้อีกสองสามคนกำลังพยายามถอยห่างจากบริเวณที่ควันกำลังแผ่กระจายเป็นวงกว้าง แต่ดูเหมือนว่ามันจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิด
วายุสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางใช้แขนเสื้อปิดจมูกและปาก เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาตามอากาศเย็นที่ไหลเข้ามาพร้อมกับควัน ควันนั้นมีกลิ่นฉุนแสบจมูกอย่างประหลาด ไม่ใช่กลิ่นไหม้ แต่เป็นกลิ่นคล้ายสารเคมีที่เข้มข้น
“นี่มันอะไรกัน?” นักสู้หนุ่มคนหนึ่งร้องถาม พยายามไอออกมาอย่างแรง ใบหน้าเริ่มซีดเผือด
วายุไม่ตอบ เขาพุ่งตัวไปด้านข้างทันทีเมื่อเห็นว่ากลุ่มควันกำลังลอยเข้ามาใกล้เกินไป ความรู้สึกไม่สบายตัวเริ่มก่อตัวขึ้นในลำคอ เขาต้องรีบหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด
“ไอ้พวกสารเลว!” วายุสบถเบาๆ ในใจ การโจมตีนี้ไม่ใช่การต่อสู้แบบปกติอีกต่อไป มันคือการบีบคั้น การฆ่าแกงที่ไร้ซึ่งเกียรติยศ
เขาเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของลานประลอง เห็นจุดที่กลุ่มควันพวยพุ่งออกมามากขึ้นจนกลายเป็นม่านหมอกหนาทึบ เขาแน่ใจว่านี่คือกับดักที่เตรียมการไว้อย่างดี
“ถอย! ออกไปจากที่นี่!” วายุตะโกนบอกนักสู้อื่นๆ ที่ยังคงยืนงงอยู่ เขาพยายามมองหาทางออกที่ปลอดภัยที่สุดในขณะที่ควันเริ่มปกคลุมลานประลองเกือบทั้งหมด
ทันใดนั้น เสียงดังตุบๆ ก็ดังขึ้นจากบนอัฒจันทร์ คราวนี้ไม่ใช่เสียงนักสู้ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่ถูกทิ้งลงมา เสียงนั้นดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ และวายุก็เห็นมัน – ลูกบอลขนาดเล็กสีดำหลายสิบลูกถูกโยนลงมาในบริเวณที่ควันหนาที่สุด
“อะไรอีก?” วายุขมวดคิ้ว เขาเห็นว่าเมื่อลูกบอลเหล่านั้นกระทบกับพื้นคอนกรีต มันก็แตกออก ปล่อยควันสีดำเข้มยิ่งกว่าเดิมออกมา ยิ่งเพิ่มความหนาแน่นของไอระเหยพิษ
นักสู้หลายคนเริ่มทรุดตัวลงกับพื้น ไอเป็นชุด บางคนหมดสติไปแล้ว วายุรู้ว่าเขาไม่มีเวลามากนัก เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
“ต้องหาต้นตอ!” เขาคิดในใจ เขาจำได้ว่าตอนที่ควันเริ่มพวยพุ่งออกมานั้น มันมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีต เขาต้องไปตรวจสอบบริเวณนั้น
วายุใช้ความเร็วสูง พุ่งทะยานไปทางรอยร้าว แม้ว่าอากาศจะเต็มไปด้วยไอระเหยพิษที่ทำให้แสบตาและจมูก เขาก็ยังคงก้าวต่อไป เขาเห็นว่ารอยร้าวนั้นขยายใหญ่ขึ้น และมีท่อเล็กๆ โผล่ออกมา จากท่อนั้นเองที่ควันสีเทาเข้มกำลังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
“ไอ้นี่มันระบบระบายอากาศพิษนี่หว่า!” วายุร้องออกมาอย่างหัวเสีย เขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน การต่อสู้ครั้งนี้มันไม่เหมือนการประลองฝีมือ แต่เป็นการเอาชีวิตรอดจากสารเคมีอันตราย
เขาพยายามมองหาอะไรสักอย่างที่จะปิดท่อระบายนั้นได้ แต่ก็ไม่พบอะไรที่เหมาะสมเลย เขาจึงตัดสินใจใช้มือของเขาเอง!
วายุไม่ลังเล เขากระชากเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำตัวเก่งของเขาออก แล้วใช้มันอุดปากท่อระบายอากาศนั้นอย่างรวดเร็ว เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีกดเสื้อลงไป ควันพิษที่พวยพุ่งออกมาเริ่มลดลง แต่ก็ยังคงเล็ดลอดออกมาตามขอบเสื้อบ้าง
“ต้องหาอะไรที่มันแน่นหนากว่านี้!” เขาคิด เขาเหลือบไปเห็นถังดับเพลิงสีแดงสดตั้งอยู่ไม่ไกลนัก
ในขณะที่เขากำลังจะวิ่งไปหยิบถังดับเพลิงนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นมาจากรอบทิศทาง
“พวกมันมาแล้ว!” วายุรู้ตัวทันทีว่าเขาตกเป็นเป้าสายตา เขาถอยหลังออกมาเล็กน้อย เตรียมพร้อมรับมือ
เงาตะคุ่มๆ หลายร่างเริ่มปรากฏตัวขึ้นจากม่านควัน พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ไม่เหมือนนักสู้อื่นๆ ที่เขาเคยเจอมาก่อน
“ใครพวกแก!” วายุตะโกนถาม
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงดาบที่ถูกชักออกจากฝัก เสียงอาวุธที่ถูกเตรียมพร้อม
วายุเห็นว่าศัตรูสวมชุดสีดำทั้งตัว ไม่มีใครเห็นใบหน้าของพวกมันเลย ดวงตาของพวกมันสะท้อนแสงเพียงเล็กน้อย ทำให้ดูน่ากลัวราวกับปีศาจ
“พวกแกจะมาฆ่าฉันใช่ไหม?” วายุถามอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “งั้นก็ลองดู!”
เขาไม่กลัว เขายังคงมีสติสัมปชัญญะดี แม้ว่าอากาศจะเริ่มทำให้หายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ
วายุพุ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรูที่กำลังล้อมเข้ามาทันที เขาใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในการตอบโต้
หมัดของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว รุนแรง และแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลัง เขาเตะศัตรูคนแรกที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นไปชนกับกำแพง
แต่ศัตรูเหล่านี้ไม่ใช่พวกธรรมดา พวกมันมีความคล่องแคล่วสูง และดูเหมือนจะรู้วิธีการต่อสู้แบบผสมผสานที่อันตราย
วายุปัดป้องการโจมตีด้วยกรงเล็บเหล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เสียงกระทบกันของโลหะดังเสียดแก้วหู
เขาเห็นว่าศัตรูคนหนึ่งพยายามจะใช้มีดสั้นแทงเข้าที่สีข้าง เขาหันตัวหลบอย่างหวุดหวิด ก่อนจะสวนกลับด้วยศอกเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างจัง
“แกไม่ตายง่ายๆ หรอก!” วายุคำราม
ศัตรูอีกคนพยายามจะเข้ามาขัดขวาง แต่ก็ถูกวายุใช้ปลายเท้าเตะเข้าที่ข้อพับจนเสียหลัก
ท่ามกลางความโกลาหลนี้ วายุเหลือบไปเห็นถังดับเพลิงอีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะใช้มันให้เป็นประโยชน์
เขาปล่อยให้ศัตรูคนหนึ่งเข้ามาโจมตีใกล้ๆ แล้วใช้จังหวะนั้น ดึงเอาถังดับเพลิงที่อยู่ไม่ไกลนักมาไว้ในมือ
“นี่แหละ! ของจริง!” วายุตะโกน
เขาพุ่งตัวไปทางรอยร้าวอีกครั้ง พร้อมกับใช้ถังดับเพลิงที่อยู่ในมืออุดปากท่อระบายอากาศที่ยังคงปล่อยควันพิษออกมา
คราวนี้มันแน่นหนากว่าเดิมมาก ควันพิษที่เคยไหลออกมาอย่างอิสระเริ่มถูกบีบคั้นจนลดปริมาณลงอย่างเห็นได้ชัด
“ทีนี้ก็ถึงตาพวกแกแล้ว!” วายุยิ้มอย่างมีเลศนัย
เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มศัตรูอีกครั้ง ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เพราะอากาศเริ่มเบาบางลง
“แกคิดว่าแค่ควันนี่จะฆ่าฉันได้รึไง?” วายุถาม พลางหมุนตัวอย่างสง่างาม
ศัตรูยังคงเงียบ แต่การโจมตีของพวกมันดูดุดันยิ่งขึ้น ราวกับว่าพวกมันรู้ว่าแผนการของพวกมันกำลังจะล้มเหลว
วายุเห็นว่าศัตรูบางคนเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ พวกมันคงไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่สามารถรับมือกับสารพิษได้ขนาดนี้
“พวกแกไม่เคยเจอ ‘พยัคฆ์’ อย่างฉันสินะ!” วายุประกาศก้อง
เขาปล่อยหมัดชุดสุดท้ายออกไปอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ใส่ศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดจนกระเด็นไปอีกหลายเมตร
แต่แล้ว วายุสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอีกครั้ง
พื้นคอนกรีตใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
“บ้าเอ้ย! อะไรอีกเนี่ย!” เขาอุทาน
เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นเรื่อยๆ และวายุเห็นว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นคอนกรีต มันกำลังจะระเบิดออกมา!
ภาพของรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอีกครั้ง เขาเพิ่งจะอุดท่อระบายพิษไป แต่ดูเหมือนว่านั่นไม่ใช่ทั้งหมด
“มันมีอะไรมากกว่านั้น!” เขาคิด
เขามองไปรอบๆ ลานประลองอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางหนีเอาชีวิตรอด
ทันใดนั้น พื้นคอนกรีตบริเวณที่เขาเคยเห็นรอยร้าวก็ปริแตกออกอีกครั้ง คราวนี้มันใหญ่กว่าเดิมมาก!
กลุ่มควันสีเทาเข้มพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง หนักหน่วงและรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า!
แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้มาพร้อมกับควันอย่างเดียว…
เสียงดังครืดคราดดังขึ้นมาจากรอยแตกนั้น…
วายุเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เขาเห็น…
[โปรดติดตามตอนต่อไป]
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก