ตอนที่ 18 — หมอกพิษและพันธนาการอันตราย

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นหมอกบางเบาที่ค่อยๆ ขยายวงกว้างปกคลุมพื้นที่ทุกอณู กลิ่นฉุนแสบจมูกลอยมาแตะปลายจมูก บอกเป็นนัยถึงอันตรายที่มองไม่เห็น

"นี่มันอะไรกัน!" ‌เสียงตะโกนของซันจิ นักสู้ร่างยักษ์ดังขึ้น เขาพยายามปัดป้องหมอกที่เริ่มเข้ามาใกล้ แต่ยิ่งปัด หมอกก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด

วายุสูดอากาศเข้าไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะรีบกลั้นหายใจ การสังเกตอันเฉียบคมของเขาจับภาพบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางหมอกจางๆ แสงสะท้อนวูบวาบจากวัตถุโลหะบางชนิด มันไม่ใช่แค่หมอก ​แต่มันคือกับดัก

"ถอย! ทุกคนถอย!" วายุตะโกนเสียงดัง พยายามส่งเสียงให้ลอดผ่านม่านหมอกที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ

แต่ก็สายเกินไป ซันจิที่อยู่ใกล้รอยร้าวที่สุดเริ่มเซ ร่างกายของเขาดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อที่เคยแข็งแกร่งดูหย่อนยานลงอย่างรวดเร็ว "ข้า... ‍รู้สึก... มึนหัว..." เขากล่าวเสียงแผ่ว ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"ซันจิ!" เสียงลั่นของมีอา ดังขึ้น เธอพยายามจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่หมอกก็เข้ามาบดบังการมองเห็นของเธอเช่นกัน

วายุรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว ‌เขาจำต้องรีบหาทางแก้ไขก่อนที่พวกพ้องจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับอาวุธชีวภาพที่ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้ในการรบ หรือแม้กระทั่งเพื่อใช้ในการแข่งขันใต้ดินอย่างผิดกฎหมาย หมอกพิษนี้อาจเป็นหนึ่งในนั้น

"หมอกนี่... มันมีพิษ!" วายุประกาศ เขาพยายามประเมินสถานการณ์ เขาต้องหาแหล่งกำเนิดของหมอกนี้ให้พบ ‍และหยุดยั้งมันให้ได้

จู่ๆ เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากอีกด้านของลานประลอง "อ๊าก! ข้า... ข้าหายใจไม่ออก!" เป็นเสียงของจิน นักสู้ที่ถนัดการใช้ดาบ

วายุหันไปมองตามเสียง ความวุ่นวายเริ่มเข้าครอบงำ ​ทุกคนต่างพยายามหนีเอาชีวิตรอดจากหมอกพิษที่ไร้รูปร่าง แต่กลับแผ่อำนาจทำลายล้างอย่างร้ายกาจ

"ทุกคน! อุดปากจมูกไว้! ใช้ผ้าหรืออะไรก็ได้!" วายุออกคำสั่ง เขาเองก็ใช้ชายเสื้อที่ทำจากวัสดุพิเศษที่ช่วยกรองอากาศได้ระดับหนึ่งอุดจมูกและปากของตนเอง

แม้จะพยายามอุดกั้น แต่พิษของหมอกก็ยังคงแทรกซึมเข้ามา ส่งผลให้ร่างกายเริ่มรู้สึกอ่อนเพลีย ​การเคลื่อนไหวเริ่มเชื่องช้าลง

"มันมาจากไหนกันแน่!" ชายตาเดียว หนึ่งในนักสู้ที่วายุเคยต่อสู้ด้วย ตะโกนถาม เขาพยายามใช้มือปัดป่ายหมอกไปรอบๆ

วายุเพ่งสายตาพยายามมองหาต้นตอของหมอก เขาสังเกตเห็นว่าหมอกดูจะหนาแน่นที่สุดบริเวณตรงกลางของรอยร้าวบนพื้นคอนกรีต

"ตรงนั้น! มันออกมาจากตรงนั้น!" วายุชี้ไปยังจุดที่หมอกพวยพุ่งออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ขณะที่วายุพยายามจะเข้าไปใกล้ ​เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของลานประลอง "หึหึหึ... ยินดีต้อนรับสู่เกมใหม่ของข้า เจ้าพยัคฆ์"

เสียงนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด วายุหันไปมองตามเสียงนั้น เขาเห็นร่างเงาของชายคนหนึ่งยืนอยู่บนแท่นเล็กๆ ที่ยกสูงขึ้นมาในมุมที่มืดที่สุดของลานประลอง ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำที่ปกปิดใบหน้าจนมิดชิด

"ใครแก!" วายุตะโกนถาม เสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ข้าคือผู้สร้างสรรค์เกมนี้ไงล่ะ เจ้าไม่รู้หรือไร? เกมที่จะตัดสินว่าใครคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแท้จริง" ชายปริศนาตอบ เสียงของเขาฟังดูหยิ่งยโสและกระหายในอำนาจ

"แกคิดว่าการใช้พิษแบบนี้คือการแข่งขันที่ยุติธรรมงั้นหรือ!" วายุสวนกลับ

"ยุติธรรม? ความยุติธรรมเป็นสิ่งที่ผู้แพ้เท่านั้นที่ต้องการ! ผู้แข็งแกร่งย่อมมีสิทธิ์ที่จะสร้างกฎของตนเอง!" ชายปริศนาหัวเราะในลำคอ "และหมอกนี่... ก็เป็นเพียงหนึ่งในอุปสรรคที่ข้าเตรียมไว้สำหรับเจ้า"

วายุรู้ว่าการพูดคุยกับคนบ้าอำนาจเช่นนี้คงไม่เกิดประโยชน์ เขาต้องหาทางหยุดหมอกนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกคนจะหมดสติไปเสียก่อน

"แกจะได้รับบทเรียนที่ข้าจะมอบให้!" วายุประกาศก้อง เขากระชับกำปั้น สูดลมหายใจที่ปนเปื้อนพิษเข้าไปอีกครั้ง

ทันใดนั้น ร่างของวายุก็พุ่งทะยานออกไป ร่างของเขาเร็วราวกับสายฟ้า เขาตั้งใจจะพุ่งตรงไปยังรอยร้าวบนพื้น แต่ก่อนที่เขาจะไปถึง ทันใดนั้น แสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นมาจากพื้นคอนกรีตหลายจุด

"อะไรอีก!" วายุร้องอุทาน

จากพื้นคอนกรีตที่สว่างวาบขึ้นมานั้น เส้นสายสีแดงเรืองแสงก็ปรากฏขึ้น มันค่อยๆ เชื่อมต่อกันเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน ก่อนที่มันจะส่องประกายสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง

"พันธนาการแห่งแสง!" เสียงของชายปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้น เส้นสายสีแดงเหล่านั้นก็พุ่งขึ้นมาโอบรัดร่างของวายุไว้ราวกับงูพิษ! วายุพยายามดิ้นรน แต่เส้นสายแห่งแสงนั้นแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ มันรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง

"ปล่อยข้า!" วายุคำราม เขาพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะบัดพันธนาการออก แต่ยิ่งดิ้น เส้นสายก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น

"ข้าบอกแล้วไง ว่าเจ้าจะต้องได้รับบทเรียน!" ชายปริศนาหัวเราะชอบใจ "พันธนาการนี้จะดูดกลืนพลังชีวิตของเจ้าไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะหมดสิ้นกำลัง"

วายุรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆ ถูกดูดออกไป ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด หมอกพิษที่ยังคงปกคลุมอยู่ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

"แล้ว... แล้วพวกเราล่ะ!" เสียงของมีอาที่ยังคงพยายามประคองตัวเองอยู่ดังขึ้น เธอเห็นวายุตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

"ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเอง!" วายุพยายามตอบกลับไป แม้ว่าเสียงของเขาจะอ่อนแรงลงอย่างมาก

วายุเพ่งมองไปยังพันธนาการที่รัดร่างของเขา เขาเห็นว่ามันประกอบไปด้วยเส้นใยแสงที่บางเบาแต่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ เขาต้องหาจุดอ่อนของมัน

ในขณะเดียวกัน ร่างเงาของนักสู้คนอื่นๆ ที่ยังพอมีสติ ต่างพยายามช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ก็เป็นไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากผลกระทบจากหมอกพิษ

"ข้า... ช่วยเจ้าไม่ได้..." ซันจิพูดเสียงแผ่ว เขาพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำไม่สำเร็จ

วายุหลับตาลงชั่วขณะ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เขารู้ดีว่าถ้าหากเขาหมดสติไป ทุกคนก็คงไม่มีทางรอด

"ถ้าแกคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้... แกคิดผิดแล้ว!" วายุประกาศก้อง พลังที่หลงเหลืออยู่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง

เขานึกถึงเพลงมวยที่เขาร่ำเรียนมา นึกถึงท่าไม้ตายที่เขาเคยฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน

"วิชามวยพยัคฆ์... หมัดเพชฌฆาต!"

วายุรวบรวมพลังทั้งหมดไปที่หมัดขวาของเขา เส้นสายแห่งแสงที่รัดร่างของเขาก็ถูกบิดเบี้ยวไปตามแรงที่เขาปล่อยออกไป

"เพล้ง!"

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว! พันธนาการแห่งแสงที่รัดร่างวายุอยู่ สองสามเส้นได้ขาดสะบั้นลง!

"ไม่น่าเป็นไปได้!" ชายปริศนาอุทานด้วยความตกใจ

แต่ก่อนที่วายุจะใช้โอกาสนี้หลุดพ้น รอยร้าวบนพื้นคอนกรีตก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! หมอกสีเทาเข้มที่เคยค่อยๆ พวยพุ่ง ก็พลันปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!

"อะไรอีก!" วายุตะโกน

จากรอยร้าวที่สั่นสะเทือนนั้น ปรากฏบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าหมอกพิษ มันคือ...

"หนวด!"

หนวดสีดำทะมึนขนาดมหึมา พุ่งโผล่ออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้น มันเหมือนกับหนวดปลาหมึกยักษ์ แต่มีขนาดใหญ่กว่าและดูแข็งแกร่งกว่าหลายเท่า! หนวดเหล่านั้นโบกสะบัดไปมาอย่างดุร้าย ราวกับมีชีวิตจิตใจของตนเอง

"อ๊ากกกก!" เสียงกรีดร้องของนักสู้คนหนึ่งดังขึ้น หนวดสีดำนั้นได้พุ่งเข้าคว้าตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลากเขาหายกลับเข้าไปในรอยร้าวใต้พื้นคอนกรีต!

วายุตาเบิกกว้าง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน นี่มันไม่ใช่แค่เกมการต่อสู้ธรรมดา แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกออกแบบมาเพื่อสังหารทุกคน!

"แก... แกมันปีศาจ!" วายุตะโกนใส่ชายปริศนา

"ปีศาจ? ฮ่าๆๆ ข้าแค่กำลังมอบความบันเทิงขั้นสุดยอดให้เจ้าไงล่ะ!" ชายปริศนาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "และเจ้า... เจ้าจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปของข้า!"

หนวดสีดำอีกเส้นพุ่งเข้ามา หมายจะคว้าตัววายุที่เพิ่งจะหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งแสงมาได้! วายุต้องรีบตัดสินใจ เขาจะรับมือกับภัยคุกคามสองด้านนี้ได้อย่างไร!

(โปรดติดตามตอนต่อไป)