ตอนที่ 19 — ม่านหมอกมรณะ

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่กลับมีละอองละเอียดระยิบระยับราวกับผงเพชรเจือปนอยู่ภายใน ยิ่งกว่านั้น กลิ่นฉุนแสบจมูกที่แผ่กระจายออกมายิ่งทำให้เขาตระหนักว่านี่คืออาวุธชีวภาพที่น่าสะพรึงกลัว

"ระวัง!" เสียงของอเล็กซ์ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงตะโกนของหน่วยรักษาความปลอดภัยคนอื่นๆ ‌ที่พยายามควบคุมสถานการณ์ "มันคือแก๊สพิษ!"

วายุไม่รอช้า เขากระชับหน้ากากป้องกันแก๊สที่สวมอยู่ให้แน่นขึ้น ถึงแม้จะมีอุปกรณ์ป้องกัน แต่สัญชาตญาณนักสู้ก็บอกให้เขาระมัดระวังเป็นพิเศษ แกรนด์อารีน่าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องของผู้คน บัดนี้กลับกลายเป็นนรกบนดิน สัญญาณเตือนภัยดังระงมทั่วบริเวณ ​เสียงกรีดร้องของผู้คนที่ตื่นตระหนกผสมปนเปไปกับเสียงไอสำลัก

"ใครมันกล้าทำแบบนี้!" อเล็กซ์ตะโกนถาม พลางปัดป้องร่างของนักสู้ที่ล้มลุกคลุกคลานด้วยความตกใจ

"ไม่ใช่เวลามาถามหาตัวคนทำ!" วายุสวนกลับ เสียงของเขาผ่านหน้ากากป้องกันแก๊สฟังดูอู้อี้แต่ทรงพลัง "เราต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะสำลักจนขาดอากาศตาย!"

กลุ่มควันเริ่มปกคลุมทั่วลานประลองอย่างรวดเร็ว ทัศนวิสัยลดลงจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย วายุรู้สึกถึงความแสบร้อนที่ใบหน้า ‍แม้จะมีหน้ากาก แต่ละอองพิษก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาได้เล็กน้อย เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ พยายามไม่สูดดมเอาอากาศที่เป็นพิษเข้าไปมากเกินไป

"วายุ! ทางนี้!" เสียงของลีโอ ดังแว่วมาท่ามกลางเสียงโกลาหล เขาชี้ไปยังทางออกฉุกเฉินที่อยู่ด้านข้างของอัฒจันทร์

วายุพยักหน้า ‌เขาพุ่งตัวไปทางลีโอ พยายามฝ่าม่านหมอกมรณะที่หนาขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าลงกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด เพราะทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก

"พวกมันเจาะระบบรักษาความปลอดภัยเข้ามาได้ยังไง?" ลีโอถาม ขณะที่เขาคว้าแขนของวายุเพื่อประคอง "แล้วใครคือคนปล่อยแก๊สพิษนี่?"

"ใครจะรู้..." วายุตอบเสียงหอบ ‍"แต่ดูจากความรวดเร็วและปริมาณที่ปล่อยออกมา นี่ไม่ใช่การก่อกวนธรรมดา นี่คือการโจมตีที่วางแผนมาอย่างดี"

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ผู้คนมากมายกำลังพยายามหาทางหนี บางคนล้มลงกับพื้นแล้ว กำลังไออย่างรุนแรง หน่วยรักษาความปลอดภัยเองก็ดูจะรับมือไม่ไหวกับสถานการณ์นี้

"เราต้องรีบช่วยคนอื่นด้วย!" ลีโอเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว

"แน่นอน" ​วายุตอบ "แต่เราต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน ถ้าเราตายไป ใครจะช่วยใครได้อีก"

พวกเขาเคลื่อนที่ไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คน สัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกที่แผ่ซ่านไปทั่ว ร่างของนักสู้บางคนยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวก่อนที่จะทรุดฮวบลงไป

"ดูนั่น!" ​ลีโอชี้ไปที่กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังพยายามจะพังประตูทางออกฉุกเฉิน "ประตูคงจะล็อก!"

วายุขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าทางออกฉุกเฉินควรจะเปิดออกอัตโนมัติเมื่อมีสัญญาณเตือนภัย "ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่มันถูกควบคุมจากข้างนอก!"

"หมายความว่าไง?"

"หมายความว่าคนปล่อยแก๊สพิษนี่มันไม่ได้มีแค่ในอารีน่า มันมีเครือข่ายอยู่ที่ไหนสักแห่ง และมันควบคุมทุกอย่างที่นี่ได้!" วายุอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ฉุนเฉียว "เป้าหมายของมันอาจจะไม่ใช่แค่การฆ่าพวกเรา ​แต่คือการกำจัดทุกคนที่นี่!"

ความคิดนี้ยิ่งทำให้เขากระตือรือร้นที่จะหาทางหนีไปให้เร็วที่สุด พวกเขาต้องออกไปจากที่นี่ และต้องหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ให้ได้

"เราจะไปทางไหน?" ลีโอถามเมื่อพวกเขามาถึงทางแยก

"ทางไหนที่คนน้อยที่สุด" วายุตอบ "เราต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกับฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนก"

พวกเขาเลือกลงบันไดหนีไฟที่อยู่ห่างจากจุดที่คนเยอะที่สุด การลงไปด้านล่างในชั้นใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้นนี้ทำให้ความรู้สึกกดดันยิ่งเพิ่มมากขึ้น กลิ่นอายของแก๊สพิษยังคงตามติดมา แม้จะเจือจางลงไปบ้างก็ตาม

"อึดอัดชะมัด" ลีโอพึมพำ

"อดทนหน่อย" วายุบอก "เราใกล้จะถึงชั้นใต้ดินแล้ว"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขาทั้งสองหันกลับไปมอง พบกับเงาร่างสองร่างที่กำลังพุ่งตามมาติดๆ

"ใครน่ะ!" วายุตะโกนถาม

เงาร่างทั้งสองไม่ตอบ แต่เร่งความเร็วขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ขึ้น วายุถึงได้เห็นว่าหนึ่งในนั้นคือ 'เงา' นักสู้ปริศนาที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน ส่วนอีกคนหนึ่งนั้น เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น

"แกมาทำไม!" วายุถามเงา

เงาไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นชี้ไปยังร่างของวายุ และทันใดนั้น ร่างของเงาก็พลันพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือเสียง

"ระวัง!" ลีโอร้องเตือน

วายุเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด หมัดของเงาเฉียดใบหน้าของเขาไปเพียงปลายจมูก เขาตอบโต้ด้วยการเตะสกัดกั้น แต่เงาก็ยังคงรวดเร็วและว่องไวราวกับแมวป่า

"แกคิดจะหยุดฉันอย่างนั้นเหรอ?" วายุถามขณะปัดป้องการโจมตีของเงา

เงายังคงเงียบ เขามุ่งมั่นที่จะโจมตีวายุอย่างไม่ลดละ ราวกับว่ามีเป้าหมายเดียวในชีวิตคือการโค่นล้มวายุ

"แล้วนี่ใคร?" วายุหันไปถามร่างอีกคนหนึ่งที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

ร่างนั้นเป็นชายร่างสูง สวมชุดสีดำสนิททั่วทั้งตัว ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากโลหะสีดำทึบ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นอากัปกิริยาใดๆ ได้เลย เขาเพียงแต่ยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีใดๆ ทั้งสิ้น

"เขาคือมือสังหารจาก 'เงา' เช่นกัน" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากในหน้ากาก "ฉันคือ 'พิษ' เป็นคนที่จะทำให้ทุกอย่างจบลงที่นี่"

"พิษ?" วายุทวนคำ "แกคือคนที่ปล่อยแก๊สพิษพวกนั้นมาอย่างนั้นเหรอ!"

"ก็อาจจะ... หรืออาจจะไม่ใช่" พิษตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แก๊สพิษพวกนั้นเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้ทุกอย่างวุ่นวายและง่ายต่อการกำจัดทุกคนที่ขวางทาง"

"ขวางทางใคร?"

"ขวางทาง 'องค์กร' ของฉัน" พิษตอบ "การกำจัดพวกแกในครั้งนี้ เป็นเพียงก้าวแรกสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่"

วายุรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากพิษ มันไม่ใช่เพียงแค่พลังกาย แต่เป็นพลังที่มาจากจิตใจที่เย็นชาและอำมหิต

"แกคิดว่าแกจะทำสำเร็จอย่างนั้นเหรอ?" วายุถาม เขาเริ่มรู้สึกถึงอาการเวียนหัวเล็กน้อยจากการสูดดมแก๊สพิษเข้าไป

"แน่นอน" พิษตอบ "เมื่อแก๊สพิษเริ่มออกฤทธิ์ และมีคนอย่าง 'เงา' มาจัดการกับคนที่ขวางทางที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแก... ทุกอย่างก็จะง่ายดาย"

วายุหันไปมองเงาที่กำลังพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

"ลีโอ! พาคนอื่นหนีไปก่อน!" วายุตะโกนสั่ง "ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง!"

"แต่วายุ..."

"ไม่ต้องห่วง! ฉันบอกให้ไปไง!" วายุตะคอกเสียงดัง "ไป!"

ลีโอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพยักหน้า เขารู้ดีว่าหากอยู่ต่อก็มีแต่จะเกะกะ และวายุเองก็ต้องการสมาธิในการต่อสู้

วายุหันกลับมาเผชิญหน้ากับเงาและพิษอีกครั้ง เขารู้ว่านี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต การต่อสู้กับนักสู้ระดับพระกาฬสองคนพร้อมกันในขณะที่ร่างกายกำลังอ่อนแอลงจากพิษ

"อยากจะหยุดฉันอย่างนั้นเหรอ?" พิษถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ "แกไม่มีทางทำได้หรอก"

"จะลองดูก็ได้!" วายุตอบ เสียงของเขาฟังดูหนักแน่น แม้จะรู้สึกได้ถึงความปวดร้าวที่ช่องท้อง

เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและรุนแรง เพื่อปิดเกมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่แก๊สพิษจะเล่นงานเขาจนสิ้นฤทธิ์

วายุพุ่งเข้าใส่เงาด้วยความเร็วสูง สร้างพายุหมัดที่เข้าปะทะกับวงแขนของเงาอย่างต่อเนื่อง เสียงปะทะดังสนั่นไปทั่วโถงบันไดหนีไฟ เงาเองก็มีฝีมือไม่ธรรมดา การโจมตีทุกครั้งของวายุถูกปัดป้องหรือหลบเลี่ยงไปได้อย่างง่ายดาย

ในขณะเดียวกัน พิษก็เริ่มเคลื่อนไหว เขาไม่ใช่แค่นักฆ่า แต่ยังเป็นผู้ใช้พิษอย่างแท้จริง วายุรู้สึกได้ถึงละอองบางอย่างที่ลอยเข้ามาสัมผัสผิวหนัง ทำให้รู้สึกแสบร้อนอย่างประหลาด

"แกกำลังทำให้ตัวเองแย่ลงนะ" พิษพูด "พิษของฉันไม่เพียงแต่ทำให้หายใจลำบาก แต่มันยังกัดกินผิวหนังของแกด้วย"

วายุกัดฟัน เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ผิวหนังเริ่มมีอาการแดงก่ำ

"แกมันก็แค่สัตว์เลี้ยงของใครบางคน!" วายุสวนกลับ "แกคิดว่าแกจะควบคุมทุกอย่างได้งั้นเหรอ!"

"ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง" พิษตอบ "ฉันคือผู้ปลดปล่อย"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วายุพยายามที่จะเอาชนะเงาให้ได้โดยเร็วที่สุด เพื่อจะได้มีโอกาสเผชิญหน้ากับพิษอย่างเต็มที่ แต่เงาก็ยังคงเป็นอุปสรรคที่แข็งแกร่ง

"ถึงเวลาที่ทุกอย่างจะจบลงแล้ว" พิษประกาศ เขาหยิบขวดแก้วเล็กๆ ออกมาจากซองที่คาดเอว

"อะไรนั่น?" วายุถาม พลางชะลอการโจมตีไปที่เงา

"สิ่งที่จะทำให้การแสดงครั้งนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น" พิษตอบ เขาบีบขวดแก้วนั้น และของเหลวสีดำเข้มก็ไหลออกมา

ทันใดนั้น ของเหลวสีดำนั้นก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทที่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มควันสีดำนี้แตกต่างจากกลุ่มควันสีเทาเมื่อครู่ มันมีกลิ่นฉุนรุนแรงกว่า และทำให้วารุสึกถึงความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"แกทำอะไร!" วายุถามเสียงแหบพร่า

"นี่คือพิษรุ่นใหม่" พิษตอบ "ที่จะทำให้แกหลับใหลไปชั่วนิรันดร์"

วายุรู้สึกว่าร่างกายของเขาหนักอึ้ง การมองเห็นเริ่มพร่ามัว เขาพยายามจะยืนหยัด แต่เข่าของเขาก็ทรุดลงไป

"แย่แล้ว..." เขาพึมพำ

เงาเข้ามาประชิดตัววายุอย่างรวดเร็ว เขาเตรียมที่จะปิดฉากอย่างเด็ดขาด

แต่แล้ว... ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา วายุเห็นแสงสว่างวาบหนึ่งอยู่ไกลๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังอยู่... และเขาได้ยินเสียงตะโกนบางอย่าง...

"วายุ! อย่าท้อถอย!"

ใครกัน? เสียงนั้นมาจากไหน? และแสงสว่างนั้นคืออะไร? วายุพยายามจะเพ่งมอง แต่ทุกอย่างก็เริ่มมืดดับลงไป... ทิ้งไว้เพียงแต่ความรู้สึกถึงการต่อสู้ที่ยังไม่จบสิ้น... และคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขา...