กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่ดูราวกับเป็นไอระเหยของสารเคมีบางชนิดที่ก่อให้เกิดอาการมึนงงและสูญเสียการทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว
"ระวัง! มันไม่ใช่แค่ควัน!" เสียงตะโกนของวายุสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองที่กำลังถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มหมอกพิษที่แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว เหล่าทหารขององค์กร "เงา" ที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคง บัดนี้กลับเริ่มเซถลา ร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับไร้ซึ่งกระดูก กลายสภาพเป็นเหยื่อของพิษร้ายที่มองไม่เห็น
วายุเองก็รู้สึกได้ถึงอาการแสบจมูกและลำคอที่เริ่มระคายเคือง เขาเอามือป้องปากและจมูก พยายามสูดอากาศบริสุทธิ์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ หมอกสีเทาเข้มได้แทรกซึมเข้าไปทุกอณูของอากาศ ทำลายระบบทางเดินหายใจของทุกคนที่อยู่ในรัศมี
"บ้าเอ๊ย! พวกมันเตรียมการมาดีจริงๆ!" วายุพึมพำขณะที่เขาพยายามทรงตัวอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เริ่มลื่นขึ้นเรื่อยๆ จากละอองน้ำที่ควบแน่นในอากาศ เขาเหลือบมองไปทางเหล่าศัตรูที่ยังคงยืนหยัดได้อย่างมั่นคงราวกับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ พวกเขาเหล่านั้นสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษอย่างมิดชิด ดวงตาที่ฉายแววอำมหิตจ้องมองมายังเขาด้วยความสะใจ
"สมแล้วที่เป็น 'พยัคฆ์' แต่ถึงแม้จะเก่งกาจแค่ไหน ก็หนีพ้นพิษของ 'โอเมก้า' ไปไม่ได้หรอก!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงโกลาหล มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่แหลมสูงและเย็นเยียบ
วายุจำเสียงนั้นได้ทันที มันคือ "เซร่า" ผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการพิเศษขององค์กร "เงา" ผู้ที่มีฉายาว่า "งูพิษ" เป็นหนึ่งในสองมือขวาของ "จอมมาร" หัวหน้าองค์กรที่เขากำลังตามล่า
"เซร่า! แกคิดจะทำอะไร!" วายุตะโกนกลับไป ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ที่เริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ เนื่องจากพิษได้ส่งผลกระทบต่อทหารของเขาอย่างรุนแรง
"ก็แค่ทำให้การล่าของข้ามันง่ายขึ้นเท่านั้นเอง! พวกโง่เขลาที่คิดจะต่อกรกับเรา ย่อมต้องเจอจุดจบที่น่าสมเพช!" เซร่าหัวเราะอย่างสะใจ
วายุรู้ดีว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไปได้ หากพิษนี้แพร่กระจายออกไปนอกลานประลองนี้ อาจมีผู้บริสุทธิ์อีกมากมายที่ต้องตกเป็นเหยื่อ เขาต้องหาทางหยุดยั้งมันให้ได้
"แกคิดว่าการใช้สารเคมีนี่จะหยุดข้าได้งั้นเหรอ เซร่า!" วายุตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ร่างกายจะเริ่มรู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
"อย่าปากดีให้มากไปเลย 'พยัคฆ์'! แกคงไม่รู้สินะ ว่าสารพิษนี้มันออกฤทธิ์เร็วแค่ไหน! แค่สูดดมเข้าไปไม่กี่วินาที ร่างกายก็จะเริ่มอ่อนแรง หัวใจเต้นผิดจังหวะ และสุดท้าย...ก็เข้าสู่ภาวะโคม่า!" เซร่าพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
วายุรู้ดีว่าเซร่าไม่ได้พูดโกหก เขาเองก็รู้สึกได้ถึงอาการวิงเวียนศีรษะที่เริ่มเข้ามาคุกคาม แต่สัญชาตญาณของนักสู้ยังคงทำงานอย่างเต็มที่ เขาสังเกตเห็นรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตที่ปล่อยหมอกพิษออกมานั้น มันอยู่กระจายเป็นวงกว้าง
"ถ้าอย่างนั้น...เราก็ต้องปิดแหล่งที่มาของมัน!" วายุคิดในใจ
เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาแหล่งกำเนิดหมอกพิษที่ใกล้ที่สุด โดยอาศัยความเร็วและความคล่องแคล่วที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เขาเบี่ยงหลบกระสุนปืนที่ลอยเฉียดไปมา และปัดป้องการโจมตีของเหล่าศัตรูที่เริ่มเสียหลัก
"หยุดมัน! อย่าให้มันเข้าใกล้แหล่งกำเนิด!" เซร่าตะโกนสั่ง
ทหารขององค์กร "เงา" ที่ยังพอมีสติ พยายามเข้าขัดขวางวายุ แต่มันก็ยากเกินไปสำหรับพวกเขาที่กำลังต่อสู้กับพิษร้าย
วายุใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี เขาปล่อยหมัดตรงเข้าใส่หน้าท้องของศัตรูอย่างรวดเร็ว ทำให้พวกมันกระเด็นไปติดกำแพงลานประลอง จากนั้นเขาก็ใช้เท้าเตะตัดขาอีกคน ทำให้เสียหลักล้มลงไป
"เร็วไปหน่อยนะ!" วายุพึมพำ ขณะที่เขากระโดดข้ามรอยร้าวที่กำลังพวยพุ่งหมอกพิษ
เขาหยิบระเบิดควันขนาดเล็กที่เขาพกติดตัวมาด้วย มันเป็นระเบิดควันชนิดพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อสร้างม่านควันหนาแน่นและดับเพลิงในเวลาเดียวกัน
"ขอโทษนะ เซร่า! แต่ฉันคงไม่ปล่อยให้แผนการของแกสำเร็จง่ายๆ หรอก!" วายุพูดขณะที่เขากระตุ้นชนวนระเบิดควัน
เมื่อระเบิดควันถูกโยนลงไปบนรอยร้าวที่ปล่อยหมอกพิษออกมา ม่านควันสีขาวหนาทึบก็พวยพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้เป็นพิษ แต่เป็นควันที่สามารถช่วยลดการแพร่กระจายของหมอกพิษลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ
"อะไรกัน! นี่มันไม่ใช่ระเบิดควันธรรมดา!" เซร่าอุทานด้วยความตกใจ
หมอกสีขาวค่อยๆ กลืนกินหมอกสีเทาเข้ม ทำให้ทัศนวิสัยในลานประลองแย่ลงไปอีก แต่สำหรับวายุแล้ว มันเป็นโอกาสเดียวที่จะหาทางหนี
"ได้เวลาไปแล้ว!" วายุพูดพลางใช้โอกาสนี้วิ่งออกไปจากลานประลอง
"อย่าให้มันหนีไปได้! ตามล่ามัน!" เซร่าตะโกนเสียงดัง
แต่ทหารของเธอส่วนใหญ่กำลังอ่อนแรง และที่เหลือก็กำลังต่อสู้กับหมอกควันหนาทึบที่วายุก่อขึ้น
วายุวิ่งไปตามทางเดินที่มืดสลัวของฐานทัพใต้ดินแห่งนี้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารที่กำลังตามล่าเขามาติดๆ แต่เขาก็ยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
ในขณะที่เขาหันหลังกลับไปมอง เขาสังเกตเห็นกลุ่มควันสีเทาเข้มที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งจากรอยร้าวอื่นๆ บนพื้นคอนกรีตในส่วนลึกของฐานทัพ
"แย่แล้ว! มันยังมีแหล่งกำเนิดอีกหลายจุด!" วายุคิดในใจ
เขาเริ่มรู้สึกถึงอาการปวดศีรษะที่รุนแรงขึ้น และการหายใจก็เริ่มติดขัด เขาต้องหาหน้ากากป้องกันแก๊สพิษให้ได้โดยเร็วที่สุด
วายุหันไปทางซ้ายและขวาเพื่อมองหาทางออกหรือห้องที่อาจมีอุปกรณ์ป้องกัน เขาเห็นประตูเหล็กบานหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เขาตัดสินใจพุ่งเข้าไป
เมื่อเปิดประตูเข้าไป วายุก็พบกับห้องเก็บอุปกรณ์ทางทหารขนาดเล็ก ภายในเต็มไปด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ มากมาย และที่สำคัญที่สุด...คือมีหน้ากากป้องกันแก๊สพิษวางเรียงรายอยู่บนชั้น
"สวรรค์มีตา!" วายุพึมพำขณะที่เขารีบคว้าหน้ากากมาสวมใส่
ทันทีที่หน้ากากถูกสวมเข้าไป ร่างกายของเขาก็รู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการวิงเวียนศีรษะและอาการปวดศีรษะเริ่มบรรเทาลง เขาสูดหายใจลึกๆ ด้วยความโล่งอก
"ทีนี้ก็ถึงตาที่เราจะเล่นงานพวกแกบ้างแล้ว!" วายุพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาหยิบปืนพกประจำกายขึ้นมา ตรวจสอบแม็กกาซีนให้แน่ใจว่าเต็ม จากนั้นเขาก็เปิดประตูห้องออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าของทหารที่ตามล่าเขากลับมาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากพิษมากนัก เพราะคงสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษเช่นกัน
"แกคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ 'พยัคฆ์'!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมา
วายุหันไปมอง ก็พบกับ "มังกร" หนึ่งในมือขวาของ "จอมมาร" ผู้ที่มีฉายาว่า "พยัคฆ์ขาว" เขากำลังยืนอยู่พร้อมกับทหารอีกจำนวนหนึ่ง
"มังกร! แกมาทำอะไรที่นี่!" วายุถามด้วยความประหลาดใจ
"ข้ามาจัดการแกไง! 'พยัคฆ์'!' มังกรตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
"น่าเสียดาย...แต่ข้าคงไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก!" วายุพูดพลางยกปืนขึ้นเล็ง
การเผชิญหน้าครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยหมอกพิษ และเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว วายุจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรคนี้ไปได้หรือไม่ และเขาจะสามารถหยุดยั้งแผนการร้ายขององค์กร "เงา" ได้หรือไม่...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก