ตอนที่ 23 — คลื่นพิษทะลวงกาย

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นกลุ่มแก๊สที่มีลักษณะเหนียวข้นและแผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว ราวกับม่านหมอกแห่งความตายที่กำลังโอบล้อมทุกชีวิตในพื้นที่

"นี่มันอะไรกัน!" เสียงตะโกนของไอริส ดังขึ้นมาพร้อมกับอาการไอแห้งๆ ‌ที่เริ่มกระแอมออกมาจากลำคอ แม้จะพยายามกลั้นหายใจและหันหลังให้แหล่งกำเนิดของควัน แต่ไอระเหยพิษนั้นก็หาได้หยุดหย่อนไม่ มันแทรกซึมผ่านช่องว่างเล็กๆ น้อยๆ ลอดผ่านผ้าปิดปากที่เธอสวมใส่อย่างเร่งรีบ

วายุเองก็ไม่ต่างกัน สัมผัสได้ถึงอาการแสบจมูกและลำคอที่เริ่มคันยิบๆ ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ​ทำให้เขามีปฏิกิริยาต่อสารพิษได้รวดเร็วกว่าคนทั่วไป เขาเหลือบมองไปรอบๆ พลางประเมินสถานการณ์อย่างเฉียบคม

"แก๊สพิษ!" วายุตะโกนเสียงดัง สาดสายตาไปยังกลุ่มคนของศัตรูที่กำลังแตกตื่นไม่ต่างกัน "ทุกคน ถอยห่างจากพื้น! หาที่กำบังสูงๆ!"

คำสั่งของวายุเด็ดขาดและชัดเจน ‍ทำให้คนที่พอจะตั้งสติได้ เริ่มเคลื่อนไหวตาม เขาพุ่งเข้าไปคว้าแขนไอริสที่กำลังเซถอยหลังด้วยอาการสำลัก ยิ่งกว่านั้นคือการมองไปยังฮิคารุที่ยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ราวกับว่าพิษร้ายนี้กำลังค่อยๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอ

"ฮิคารุ! สตินาย!" วายุเขย่าไหล่ของฮิคารุให้หลุดจากภวังค์ ‌ขณะที่กลุ่มควันเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้

"วายุ... นี่มัน..." ฮิคารุพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาของเธอเริ่มเลอะเลือน

"ไม่ต้องห่วง! ฉันจะพาเธอออกไป!" วายุรวบตัวฮิคารุขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปสั่งการไอริส

"ไอริส! รีบหาหน้ากากกรองอากาศที่แข็งแรงกว่านี้! ‍ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ให้หาผ้าที่หนาที่สุด ชุบน้ำให้ชุ่ม แล้วอุดปากจมูกไว้ให้แน่น!"

ไอริสพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน แม้จะลำบากในการหายใจ แต่สัญชาตญาณนักสู้ก็ผลักดันให้เธอต้องทำตามคำสั่งของวายุ เธอกวาดตามองไปรอบๆ ลานประลองที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางจากกองเศษเหล็กและอุปกรณ์ที่ใช้ในการต่อสู้

ด้านวายุ ​เขากระโจนตัวขึ้นไปบนแท่นคอนกรีตที่สูงกว่าระดับพื้นเล็กน้อย ขณะที่กลุ่มควันกำลังไล่ตามติดเป็นเงา เขาพยายามพาฮิคารุไปยังจุดที่สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนว่าแหล่งกำเนิดของแก๊สพิษนี้ จะไม่ได้มีเพียงแค่รอยร้าวที่พื้นเท่านั้น

"วายุ! ดูนั่น!" ไอริสตะโกนบอก สภาพของเธอแย่ลงทุกขณะ ​แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังสิ่งที่วายุจะมองเห็น

เหนือขึ้นไป บนโครงสร้างเหล็กรูปทรงประหลาดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานประลอง กลุ่มควันสีเทาเข้มกำลังพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศของโครงสร้างนั้นเช่นกัน มันกระจายตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ทำให้การหาที่กำบังที่ปลอดภัยยิ่งยากลำบากขึ้นไปอีก

"แหล่งกำเนิดมันซ้อนกัน! พวกมันต้องการกำจัดพวกเราทั้งหมด!" วายุคำรามด้วยความโมโห เขาบังคับร่างกายให้แข็งแรง ​แม้จะเริ่มรู้สึกมึนงงเล็กน้อยจากการสูดดมแก๊สพิษเข้าไป

"พวกนั้นมันใช้อะไร?" ไอริสถามเสียงเบา

"ไม่รู้! แต่ดูจากลักษณะแล้ว มันไม่ใช่แก๊สธรรมดา มันน่าจะมีฤทธิ์กัดกร่อน หรือทำให้ระบบประสาททำงานผิดปกติ!" วายุตอบพลางประคองฮิคารุที่เริ่มมีอาการชักกระตุกเบาๆ

"ฉันพอจะมีหน้ากากฉุกเฉินอยู่บ้าง... แต่ไม่รู้ว่าจะทนได้นานแค่ไหน" ไอริสหยิบกล่องโลหะเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าข้างเอว

"เอามา! ฉันจะใส่ให้ฮิคารุ! ส่วนเธอก็ใช้ผ้าชุบน้ำให้แน่นที่สุด!"

วายุรีบรับหน้ากากฉุกเฉินมา สวมมันให้กับฮิคารุอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้มืออีกข้างบีบปลายจมูกของฮิคารุให้แน่นขึ้น ขณะที่ไอริสก็ทำตามคำแนะนำของเขาอย่างเคร่งครัด

"พวกมันคิดจะกำจัดพวกเราด้วยวิธีสกปรกแบบนี้เหรอ! ฉันจะไม่มีวันยอม!" เสียงของวายุเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

ทันใดนั้นเอง ร่างเงาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของโครงสร้างเหล็กยักษ์ ร่างนั้นคล้ายมนุษย์ แต่มีแขนขาที่ยาวผิดปกติ และมีอวัยวะบางส่วนที่ดูเหมือนจะถูกปรับแต่งด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย มันถือครองอาวุธขนาดใหญ่ที่ปลายมีลักษณะคล้ายกระบอกฉีด

"วายร้ายตัวเป้งมาแล้ว!" ไอริสอุทาน

"ใช่! และมันคือตัวการที่ปล่อยแก๊สพิษนี่!" วายุสรุปได้ทันที

ร่างนั้นเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้าใส่กลุ่มผู้ที่ยังคงติดอยู่ในลานประลอง ท่ามกลางม่านหมอกพิษที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียงปืน เสียงระเบิด และเสียงร้องโหยหวน ดังผสมปนเปกันไปหมด

วายุเหลือบมองฮิคารุที่เริ่มมีอาการดีขึ้นเล็กน้อยจากการสวมหน้ากากฉุกเฉิน แต่ยังคงอ่อนแรง เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"ไอริส! ฉันจะไปจัดการตัวการ! เธอพยายามพาฮิคารุไปหาที่ปลอดภัยที่สุด! ใช้ทุกอย่างที่มี!"

"แต่วายุ! เธอจะทำคนเดียวได้ยังไง! มันอันตรายเกินไป!" ไอริสคัดค้าน

"เชื่อฉัน! แค่ทำตามที่ฉันบอก!" วายุพูดเสียงเข้ม ก่อนจะกระโจนตัวออกจากแท่นคอนกรีต พุ่งตรงไปยังร่างยักษ์ตรงหน้า

การเคลื่อนไหวของวายุในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความคล่องแคล่วและดุดัน เขาใช้เศษเหล็กที่เกลื่อนกลาดเป็นเครื่องมือในการเคลื่อนที่ กระโดดข้ามไปมา หลบหลีกการโจมตีของร่างยักษ์ได้อย่างหวุดหวิด

ร่างยักษ์พ่นแก๊สพิษออกมาจากกระบอกฉีดที่ถืออยู่เป็นระยะๆ แต่ละครั้งที่พ่นออกมา จะมีปริมาณมหาศาลและแผ่กระจายเป็นวงกว้าง วายุต้องใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีในการหลบหลีก

"แกคิดจะทำอะไรกับพวกเรา!" วายุตะโกนใส่ร่างยักษ์

ร่างยักษ์ไม่ได้ตอบ แต่มีเสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากลำตัวของมัน

"ขัดขืน... ไร้ประโยชน์... จุดจบ... ของพวกเจ้า... กำลังจะมาถึง..."

"ฝันไปเถอะ!" วายุสบถ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ร่างยักษ์กำลังจะพ่นแก๊สพิษอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่ ใช้ดาบสั้นคู่ใจแทงเข้าไปที่ข้อต่อของแขนข้างที่ถือกระบอกฉีด

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ร่างยักษ์ชะงักงันเล็กน้อย แต่ด้วยความแข็งแกร่งของมัน ดาบของวายุก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงได้

"พลังของแก... น่าสนใจ... แต่... ยังไม่พอ..." เสียงสังเคราะห์ของร่างยักษ์ดังขึ้นอย่างเย็นชา

วายุกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาเห็นว่าการต่อสู้แบบตรงๆ กับร่างยักษ์ที่ปล่อยพิษได้ขนาดนี้ อาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด

"ไอริส! ถ้าแกหาทางออกไปได้... รีบไป! แล้วส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ!" วายุตะโกนบอก

"ไม่! ฉันไม่ทิ้งเธอไป!" ไอริสยืนกราน

"นี่ไม่ใช่เวลามาอวดดี! ไปซะ! ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง!"

ขณะที่วายุพยายามดึงความสนใจของร่างยักษ์ไว้ ไอริสก็เริ่มมองหาช่องทางอื่น เธอเห็นว่ามีช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านบนของผนังด้านหนึ่งของลานประลอง ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมต่อไปยังภายนอก

"วายุ! ฉันจะลองปีนขึ้นไปทางนั้น! ถ้าสำเร็จ ฉันจะหาทางกลับมา!" ไอริสบอก

"ดี! ทำให้เร็วที่สุด!" วายุตอบรับ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วายุใช้ทุกกลยุทธ์ที่เขามี ทั้งการหลบหลีก การโจมตีที่แม่นยำ และการใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ แต่แก๊สพิษที่ค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วลานประลอง ก็เริ่มส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเขา

เขาเริ่มรู้สึกหนักอึ้ง หายใจติดขัด และสายตาเริ่มพร่ามัว การตอบสนองของร่างกายเริ่มช้าลง

"ไอริส! เธอไปถึงไหนแล้ว!" วายุตะโกนถาม

"เกือบแล้ว! แค่อีกนิดเดียว!" เสียงของไอริสตอบมาอย่างอ่อนแรง

ทันใดนั้นเอง ร่างยักษ์ก็พ่นแก๊สพิษออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุดหย่อน ทำให้ม่านหมอกพิษหนาทึบยิ่งกว่าเดิม วายุแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย

"ไม่นะ..." เขาพึมพำ

เขาได้ยินเสียงไอริสที่ดังมาไกลๆ ราวกับเสียงกระซิบ

"วายุ... ฉัน... ฉัน... "

แล้วเสียงของไอริสก็เงียบไป

วายุพยายามเพ่งสายตา แต่ก็เห็นเพียงแค่กลุ่มควันสีเทาเข้มที่กลืนกินทุกสิ่ง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอริสและฮิคารุ

"ไอริส! ฮิคารุ!" เขาตะโกนเรียกเสียงดัง แต่ก็มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน และเสียงสะท้อนของแก๊สพิษ

ความรู้สึกผิดและความกังวลถาโถมเข้าใส่เขา เขาเหลือบมองร่างยักษ์ที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า

"แก... แกทำอะไรกับพวกเขา!" วายุคำราม

ร่างยักษ์ไม่ได้ตอบ แต่กลับยกกระบอกฉีดขึ้นสูง เตรียมจะพ่นแก๊สพิษออกมาอีกครั้ง

วายุรู้ดีว่า เขาไม่มีเวลามากนัก ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ แต่ประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นยังคงลุกโชนในดวงตา

"ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกชนะ!"

เขากระโจนตัวเข้าใส่ร่างยักษ์อีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่ากำลังเผชิญหน้ากับความตาย แต่เขาก็จะสู้จนถึงที่สุด เพื่อหาคำตอบ และเพื่อความหวังของทุกคนที่ยังคงอยู่

แต่เมื่อการโจมตีครั้งสุดท้ายของวายุ พุ่งตรงไปยังจุดอ่อนของร่างยักษ์ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)