ตอนที่ 25 — หมอกมรณะใต้ผืนคอนกรีต
กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ราวกับว่าพื้นดินกำลังหายใจเอาบางสิ่งบางอย่างที่ไม่พึงประสงค์ออกมา
"นี่มันอะไรกัน!" เสียงตะโกนก้องของ "อสรพิษ" ดังขึ้น เขาถอยกรูดออกห่างจากรอยร้าวที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ควันเริ่มปกคลุมพื้นที่จนแทบมองไม่เห็นอะไรรอบข้าง ความขุ่นมัวของมันไม่เหมือนกับควันที่เกิดจากไฟไหม้ทั่วไป แต่มันมีลักษณะเหนียวหนืด ราวกับมีชีวิต
วายุเองก็ประหลาดใจไม่น้อย เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มควันนั้น มันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความเย็นที่กัดกร่อน ลึกเข้าไปในกระดูก เขาชักมีดสั้นคู่ใจออกมา ถือไว้ในท่าเตรียมพร้อม การต่อสู้ที่ควรจะจบลงไปแล้ว กลับกลายเป็นปริศนาที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
"ระวังตัวไว้ วายุ! นี่ไม่ใช่เกม!" เสียงตะโกนของ "มังกรดำ" ดังลอดผ่านกลุ่มควันมา เขาเองก็ดูท่าทางตื่นตระหนกไม่แพ้กัน
วายุพยักหน้าให้ มังกรดำเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความแข็งแกร่งทางกายภาพอาจไม่เพียงพอ เขาหรี่ตาลง พยายามเพ่งมองผ่านม่านหมอกสีเทาที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ เขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างภายในกลุ่มควัน ลมหายใจของเขากระชั้นขึ้น จิตใจจดจ่ออยู่กับการรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวที่น่าขนลุกก็ดังขึ้นจากภายในกลุ่มควัน มันไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงที่เหมือนกับเส้นผมที่เสียดสีกันอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดที่เกิดจากควัน วายุเห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหว มันไม่ใช่เงาของมนุษย์ แต่เป็นเงาที่บิดเบี้ยว ผิดรูปผิดร่าง เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผิดปกติ
"มันมาแล้ว!" อสรพิษร้องเสียงหลง เขาพยายามก้าวถอยหลัง แต่ดูเหมือนว่าขาของเขาจะถูกตรึงไว้กับพื้นราวกับถูกพลังงานบางอย่างดึงดูด
วายุไม่รอช้า เขากระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว หลบเลี่ยงการโจมตีที่มองไม่เห็นจากภายในกลุ่มควัน เขาสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านใบหน้า แต่ก็ยังไม่เห็นตัวการที่แท้จริง
"คิดว่าแค่ควันจะหยุดข้าได้งั้นรึ!" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากส่วนลึกของกลุ่มควัน มันไม่ใช่เสียงของอสรพิษ หรือมังกรดำ แต่มันเป็นเสียงที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับมาจากโลกอื่น
วายุขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้? และไอ้กลุ่มควันประหลาดนี่คืออะไร?
"แกเป็นใคร!" วายุตะโกนถาม เสียงของเขาก้องอยู่ในกลุ่มควัน
"ข้าคือผู้ปลดปล่อย...ผู้ที่จะกวาดล้างทุกสิ่งให้หายไปจากโลกใบนี้" เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความอำมหิต
ก่อนที่วายุจะได้ซักถามอะไรไปมากกว่านั้น กลุ่มควันก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง มันไม่ใช่แค่การปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าพื้นคอนกรีตทั้งหมดกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
"อ้ากกกก!" เสียงกรีดร้องของอสรพิษดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูเจ็บปวดและสิ้นหวังกว่าเดิม วายุพยายามเพ่งมองไปยังทิศทางเสียงของอสรพิษ แต่ก็ยังคงมองเห็นเพียงกลุ่มควันสีเทาที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง
"อสรพิษ!" วายุตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงหวีดหวิวที่น่าขนลุกและเสียงของคอนกรีตที่แตกหัก
วายุรู้ดีว่าเขาไม่สามารถรอให้ควันจางลงได้อีกต่อไป หากเขาปล่อยให้อสรพิษตกอยู่ในอันตรายนานกว่านี้ เขาอาจจะเสียเพื่อนร่วมทีมไป เขาตัดสินใจที่จะพุ่งเข้าสู่กลุ่มควัน
"วายุ! อย่าโง่!" เสียงมังกรดำตะโกนห้าม "มันอันตรายเกินไป!"
แต่วายุไม่ฟัง เขาพุ่งเข้าไปในกลุ่มควันด้วยความเร็วสูงสุด สัมผัสได้ถึงความเย็นที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ เขาหยิบชุดพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อป้องกันสารพิษออกมาสวมอย่างรวดเร็ว แม้ชุดนี้จะหนา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่พยายามแทรกซึมเข้ามา
ภายในกลุ่มควัน การมองเห็นแทบจะเป็นศูนย์ วายุอาศัยเพียงสัญชาตญาณและการรับรู้ถึงอันตรายรอบตัว เขาสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่รอบๆ เขา มันไม่ใช่การโจมตีโดยตรง แต่เป็นการสัมผัสที่ชวนขนลุก ราวกับมีใยแมงมุมที่มองไม่เห็นคอยพันธนาการเขาไว้
"ยอมแพ้เสียเถอะ พยัคฆ์" เสียงเย็นชาดังขึ้นใกล้ๆ หูของเขา "เจ้าไม่อาจต่อกรกับพลังแห่งความว่างเปล่าได้"
"พลังแห่งความว่างเปล่า?" วายุพึมพำ เขาสัมผัสได้ถึงมือที่เย็นเฉียบพยายามคว้าแขนของเขา เขาใช้มีดสั้นปัดป้องออกไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับรู้สึกราวกับฟันเข้ากับอากาศธาตุ
"นี่มันไม่ใช่...มิติปกติ!" วายุคิด เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมควันถึงดูผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่แค่สารเคมี แต่เป็นบางสิ่งที่สามารถบิดเบือนความเป็นจริงได้
ทันใดนั้น วายุรู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างแรง เขาเสียการทรงตัวและล้มลงบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ เขาพยายามลุกขึ้น แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังจมลงไปในพื้น!
"อะไรกัน!" เขาตะโกนด้วยความตกใจ พื้นคอนกรีตไม่ใช่พื้นอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเหมือนของเหลวที่เหนียวหนืด คอยดูดกลืนเขาลงไป
"นี่คือบทสรุปของเจ้า พยัคฆ์" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือก
วายุพยายามดิ้นรนอย่างเต็มที่ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นที่กัดกินร่างกาย และความรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดเข้าไปในมิติที่มืดมิด เขาเห็นเงาตะคุ่มที่ดูเหมือนเป็นตัวการของทุกสิ่ง กำลังลอยอยู่เหนือเขา ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉาน ราวกับดวงดาวในความมืดมิด
"ข้าจะไม่ยอมแพ้!" วายุคำราม เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ชักมีดสั้นออกมาอีกครั้ง เขาฟันลงไปในพื้นผิวที่ดูดกลืนเขาอยู่
ทันใดนั้น!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! กลุ่มควันสีเทาเข้มพลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง แสงสว่างจากภายนอกกลับเข้ามาทำให้มองเห็นสภาพของลานประลองได้อีกครั้ง
พื้นคอนกรีตที่เคยแตกออกเป็นรอยร้าว ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนหลุมลึกขนาดใหญ่ ตรงกลางมีแอ่งน้ำสีดำสนิทขังอยู่ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันหาย
วายุตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำสีดำนั้น เขานอนหอบหายใจอยู่บนพื้น เขาเห็นอสรพิษนอนสลบอยู่ไม่ไกล ส่วนมังกรดำก็ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ
"พวกนาย...เป็นอะไรกัน?" วายุถามเสียงแหบพร่า
"เกือบไปแล้ว...วายุ" มังกรดำตอบ เขาพยายามพยุงตัวอสรพิษขึ้น "เจ้าทำได้ยังไง?"
วายุชี้ไปยังแอ่งน้ำสีดำเบื้องหน้า "ข้า...คิดว่าข้าได้ปลดปล่อยสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นคอนกรีตออกมา"
แต่แล้ว วายุสายตาเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ขอบแอ่งน้ำสีดำนั้น มันคือ...เศษผ้าชิ้นเล็กๆ ที่ดูคุ้นตา
"นี่มัน..." วายุขยับเข้าไปใกล้ ความรู้สึกเย็นเยียบที่เคยสัมผัสได้กลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมาพร้อมกับความรู้สึกที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม
เศษผ้านั้นคือเศษผ้าจากชุดที่ "เงา" ศัตรูตัวฉกาจของเขาเคยสวมใส่...
วายุเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำอย่างรุนแรง เขาเข้าใจแล้วว่ากลุ่มควันประหลาดนั่นไม่ใช่ฝีมือของใครอื่น...แต่มันคือ "เงา" ที่แท้จริง! และมันเพิ่งแสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาให้เห็น!
"เงา...แกยังไม่ตายงั้นรึ!" วายุพึมพำ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอันแรงกล้า
การต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ...และอันตรายที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!
หวังว่าตอนที่ 25 นี้จะถูกใจนะครับ! ผมได้พยายามใส่ความลึกลับ แอ็กชัน และความน่าติดตามเข้าไปอย่างเต็มที่ เพื่อให้ผู้อ่านอยากรู้ว่าวายุจะเผชิญหน้ากับ "เงา" ในรูปแบบใหม่นี้อย่างไรต่อไปครับ
เงาทมิฬ...พยัคฆ์ลายสิบสอง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก