ตอนที่ 28 — หายนะในเขาวงกตแห่งความมืด

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นกลุ่มไอพิษที่ลอยเอื่อยๆ ราวกับมีชีวิต และที่สำคัญกว่านั้น มันกำลังบดบังทัศนวิสัยอย่างรวดเร็ว

"นี่มันอะไรกัน!" ‌เสียงของไซม่อนดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก เขาไอค่อกแค่ก พยายามกวาดมือปัดป้องกลุ่มควันที่ไม่ยอมจางหายไปไหน "สารเคมี? หรือแก๊สพิษ?"

วายุไม่ตอบคำถามใดๆ เขาย่อตัวลงต่ำ สัมผัสพื้นคอนกรีตด้วยหลังมือ สัมผัสที่เย็นเยียบผิดปกติ ​ยิ่งกว่านั้น เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาจากใต้ผืนดิน เป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ ราวกับบางสิ่งกำลังขยับเขยื้อนอยู่ภายใต้เถ้าถ่านและเศษซากที่ถูกฝังกลบ

"ไม่ใช่แค่นั้น" วายุเอ่ยเสียงห้วน เขาเหลือบมองไปยัง "ศิลา" ‍คู่ต่อสู้ของเขา ซึ่งยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แม้กลุ่มควันจะหนาทึบเพียงใด สายตาของศิลาที่ฉายแววอำมหิตก็ยังคงจับจ้องมาที่เขาอยู่ราวกับมีเซ็นเซอร์พิเศษ

"เจ้าเล่ห์" วายุพึมพำกับตัวเอง "ไม่ใช่แค่การโจมตีด้วยกำลัง แต่เป็นการเล่นกับสภาพแวดล้อมด้วย"

กลุ่มควันเริ่มหนาทึบจนแทบจะมองไม่เห็นสิ่งใดรอบกาย เสียงรอบข้างเงียบสงัดลง ‌มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นของไซม่อนที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาทของวายุเท่านั้น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สัมผัสกลิ่นอายที่ปะปนมากับควัน กลิ่นอับชื้น กลิ่นดิน กลิ่นสนิม และกลิ่นบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ ราวกับกลิ่นของความตาย

"ระวังตัวให้ดี ‍วายุ" เสียงของศิลาดังขึ้นจากที่ใดสักแห่งในม่านหมอก "ที่นี่... คือบ้านของข้า"

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้วายุหวาดหวั่น ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความมุ่งมั่นในตัวเขาให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การเอาตัวรอด แต่มันคือการพิสูจน์ว่าแม้ในสภาพแวดล้อมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบีบคั้นและทำลายล้าง ​เขาก็ยังสามารถยืนหยัด และคว้าชัยชนะมาได้

วายุตัดสินใจ เขาไม่สามารถรอให้กลุ่มควันจางหายไปได้ โอกาสทองอาจจะผ่านไปในพริบตา เขาใช้สัมผัสที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป สัมผัสถึงทิศทางที่ลมพัดเบาๆ ผสมผสานกับการรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้พื้นดิน เขาประเมินตำแหน่งของศิลาอย่างรวดเร็ว

"ไซม่อน! ​ถอยไป!" วายุตะโกน พร้อมกับพุ่งตัวทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้วิ่งตรงไปยังทิศทางที่คาดว่าศิลาจะอยู่ แต่กลับวิ่งเลาะไปตามขอบของลานประลอง สร้างจังหวะลวงตาให้ศิลาคาดเดาการเคลื่อนไหวได้ยากขึ้น

ทันใดนั้นเอง พื้นคอนกรีตเบื้องหน้าวายุยุบตัวลงอย่างน่าตกใจ! มันไม่ได้พังทลายแบบปกติ ​แต่กลับเปิดออกเป็นช่องขนาดใหญ่ ราวกับมีปากอ้าออกเพื่อกลืนกินทุกสิ่ง วายุชะลอความเร็วลงอย่างฉับพลัน เท้าเหยียบลงบนขอบของช่องว่างนั้นอย่างมั่นคง เขาเห็นก้นบ่อที่มืดมิดไร้ก้นบึ้ง ยิ่งกว่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดขึ้นมาจากเบื้องล่าง

"กับดัก!" ไซม่อนตะโกน จากที่ที่เขายืนอยู่ห่างออกไป

วายุรู้ดีว่านี่คือส่วนหนึ่งของแผนการของศิลา การโจมตีด้วยแก๊สพิษเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ และเปิดโอกาสให้ใช้ภูมิประเทศที่ซับซ้อนของสถานที่แห่งนี้ให้เป็นประโยชน์

"เจ้าคิดว่าข้าจะพลาดง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?" เสียงของศิลาดังขึ้นใกล้เข้ามาอีกครั้ง คราวนี้วายุรู้สึกได้ถึงการปรากฏตัวของเขาอยู่เบื้องซ้ายของตนเอง

ก่อนที่วายุจะทันได้หันไปตั้งรับ ร่างเงาที่เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดก็พุ่งเข้าใส่จากทิศทางดังกล่าว มันไม่ใช่การโจมตีด้วยมือเปล่า แต่เป็นคมดาบที่สะท้อนแสงสีเทาจางๆ จากกลุ่มควัน

วายุเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ปลายดาบเฉียดผ่านใบหน้าไปเพียงเส้นยาแดง แต่ถึงแม้จะหลบได้ การปะทะของพลังก็ยังส่งผลให้วายุเสียการทรงตัวเล็กน้อย

"เร็วเกินไป!" วายุคิด เขาเหลือบตามองไปยังคมดาบที่สะท้อนแสงอย่างรวดเร็ว ศัตรูไม่ได้ใช้เพียงอาวุธธรรมดา แต่เป็นอาวุธที่ถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ในสภาพแวดล้อมที่จำกัดเช่นนี้

"ยินดีต้อนรับสู่เขาวงกตใต้พิภพของข้า" เสียงของศิลาเย้ยหยัน ขณะที่ร่างของเขาก็พุ่งเข้าใส่ วายุสังเกตเห็นว่ารอบตัวศิลา มีกลุ่มควันบางส่วนก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายกำแพงหมอกเคลื่อนที่ได้ ราวกับมันถูกควบคุมด้วยจิตของศิลา

"ไม่ใช่แค่แก๊สพิษ" วายุประเมินสถานการณ์ "มันคือเครื่องมือในการสร้างภาพลวงตา และบังคับทิศทางการเคลื่อนไหวของข้า"

วายุรู้ดีว่าการต่อสู้ในที่มืดและมีหมอกหนาทึบเป็นข้อเสียเปรียบของเขาอย่างยิ่ง แต่เขาก็ยังมีจุดแข็งที่ไม่มีใครเทียบได้ นั่นคือประสาทสัมผัสที่เฉียบคม และความสามารถในการปรับตัวเข้ากับทุกสถานการณ์

"ลองดูซิว่า ใครจะถูกกลืนกินก่อนกัน" วายุตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขาตัดสินใจที่จะไม่หลบหนี แต่จะเผชิญหน้ากับศัตรูตรงๆ

วายุปล่อยให้กลุ่มควันรอบตัวเขาก่อตัวขึ้น เขาไม่ได้พยายามปัดเป่ามัน แต่กลับสูดกลิ่นอายต่างๆ ที่ปะปนมากับมันอย่างตั้งใจ เขาพยายามจดจำรูปแบบการเคลื่อนไหวของกลุ่มควันที่เกิดจากฝีมือของศิลา

"เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งกาจนักหรือ?" ศิลาถาม พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ วายุได้ยินเสียงฝีเท้าของศิลาที่ดังมาจากทางขวามือของเขาอย่างชัดเจน แต่เมื่อเขาหันไป สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ร่างของศิลา แต่เป็นกลุ่มควันหนาทึบที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

"หลอกลวง!" วายุตะโกน เขาจำได้ว่าทิศทางการเคลื่อนไหวของกลุ่มควันนั้น เป็นการจำลองเสียงฝีเท้าของศิลา!

ในขณะที่วายุหันไปทางขวา ร่างจริงของศิลาได้ปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของวายุอย่างเงียบเชียบ ดาบถูกยกสูงขึ้น เตรียมพร้อมที่จะฟาดฟัน

แต่แล้ว วายุที่คาดการณ์ล่วงหน้าได้จากการรับรู้ถึงการเคลื่อนที่ของอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อย ก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปล่อยหมัดตรงออกไป!

"ฉิบหาย!" ศิลาอุทานด้วยความประหลาดใจ เขาต้องชักดาบกลับอย่างกะทันหัน ปลายดาบกระทบเข้ากับหมัดของวายุ เกิดประกายไฟสีฟ้าจางๆ ขึ้น

แรงปะทะจากการชกของวายุส่งผลให้ศิลาถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างไม่เต็มใจ เขารู้สึกถึงแรงกระแทกที่มหาศาล แม้จะป้องกันไว้ได้ก็ตาม

"เจ้า... รู้ได้อย่างไร?" ศิลาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"ข้าไม่ได้มองเห็น แต่ข้าสัมผัสได้" วายุตอบ เขาไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าหาศิลาอีกครั้ง การต่อสู้เริ่มจะดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ในสภาพแวดล้อมที่บีบคั้นและอันตราย

วายุใช้การเคลื่อนไหวที่ว่องไวของเขา หลบหลีกคมดาบของศิลาที่ร่ายรำไปมาในอากาศ เขาใช้ทุกประสาทสัมผัสที่มี เพื่อจับจังหวะ และหาช่องโหว่

"เจ้าไม่สามารถหลบหนีไปได้ตลอดหรอก!" ศิลาตะโกน เสียงของเขาเริ่มขาดหายไปในม่านหมอก ราวกับเขากำลังเคลื่อนที่ไปทั่วบริเวณ

วายุสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นใต้พื้นดิน เขาตระหนักได้ว่าศิลาไม่ได้เพียงแค่ใช้แก๊สพิษ แต่กำลังใช้กลไกบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมให้เป็นเขาวงกตที่อันตรายยิ่งขึ้น

ทันใดนั้น! พื้นที่ที่วายุยืนอยู่ก็เริ่มเอียงอย่างรุนแรง!

"อะไรกันอีก!" วายุอุทาน เขาเสียการทรงตัว พยายามยึดเกาะพื้นไว้ แต่ก็เป็นไปอย่างยากลำบาก

พื้นคอนกรีตไม่ได้เอียงเพียงอย่างเดียว แต่กลับเริ่มเคลื่อนตัว ราวกับเป็นแผ่นยักษ์ที่กำลังลอยอยู่บนน้ำ!

"ยินดีต้อนรับสู่ด่านต่อไป... เขาวงกตแห่งความมืด" เสียงของศิลาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากเบื้องล่าง

วายุเหลือบมองลงไปใต้เท้าของเขา สิ่งที่เห็นทำเอาเขาแทบไม่เชื่อสายตา พื้นคอนกรีตที่เคยเป็นพื้นลานประลอง กลับกลายเป็นแพลตฟอร์มขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนที่ไปตามทางเดินที่มืดสนิท ราวกับมันกำลังลอยอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินที่ไร้ที่สิ้นสุด

"เจ้ากำลังสร้างปัญหาให้ตัวเองนะ" วายุพึมพำ เขาเห็นว่าแพลตฟอร์มที่เขากำลังยืนอยู่นั้น มีลักษณะเป็นช่องๆ เล็กๆ ที่เชื่อมต่อกันเป็นใยแมงมุมที่ซับซ้อน

"ปัญหาของเจ้า คือการถูกพาไปสู่จุดจบที่ข้าเตรียมไว้" เสียงของศิลาเย้ยหยัน

วายุรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาเห็นว่าผนังของอุโมงค์ใต้ดินนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ และบางช่องก็มีของเหลวสีดำที่กำลังไหลเอื่อยๆ ออกมา

"นั่นมันอะไร?" วายุถาม

"น้ำมัน... ที่จะทำให้เส้นทางของเจ้า ยิ่งลื่นไหล... และสิ้นหวัง" ศิลาตอบ

วายุรู้ดีว่าเขาจะต้องรีบหาทางออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่เขาวงกตแห่งความมืดนี้ จะกลืนกินเขาไปตลอดกาล เขาหันซ้ายหันขวา พยายามจับจังหวะการเคลื่อนที่ของแพลตฟอร์ม และมองหาทางที่จะปีนป่ายขึ้นไป

การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันกำลังทวีความซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่วายุเคยคาดคิดไว้เสียอีก เขาจะหาทางออกจากเขาวงกตแห่งความมืดนี้ได้อย่างไร? และแผนการสุดท้ายของศิลาคืออะไรกันแน่?