ตอนที่ 29 — หมากสุดท้ายของพยัคฆ์

กลุ่มควันสีเทาเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตของลานประลองนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ควันธรรมดา ดวงตาของวายุที่คมกริบราวกับเหยี่ยวสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทันที มันไม่ใช่ควันที่เกิดจากการเผาไหม้ แต่เป็นละอองละเอียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ส่งกลิ่นฉุนแสบจมูก จนทำให้แสบระคายเคืองตาและลำคอ วายุรีบยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูก ‌สัญชาตญาณนักสู้ที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วนบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เกมอีกต่อไป

“นี่มันอะไรกัน?” เสียงห้าวของมาริโอ้ดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่งของลานประลอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติไม่ต่างกัน “กลิ่นนี่มัน…”

“ยาพิษ!” วายุตะโกนสวนกลับไป ความคิดแล่นปราดเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เขาเคยอ่านรายงานการข่าวเกี่ยวกับการใช้อาวุธชีวภาพในสงครามลับที่ถูกปกปิด การลอบสังหารด้วยวิธีการที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ​กลิ่นนี้มันคุ้นเคยอย่างประหลาด

ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงก่ำก็สว่างวาบขึ้นมาจากลำกล้องปืนใหญ่ที่ซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ ของลานประลอง เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่กระสุนลูกแรกจะพุ่งเข้าใส่กลุ่มวายุด้วยความเร็วเหนือเสียง!

“หลบ!” วายุตะโกนพลางผลักร่างของมาริโอ้ให้กลิ้งหลบไปอีกทางหนึ่ง เขาเองก็กระโจนหลบเข้าไปหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ‍เศษคอนกรีตกระจายว่อนไปทั่ว รัศมีแรงระเบิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

“พวกเขาจะทำลายที่นี่ให้ราบคาบเลยหรือไง?” มาริโอ้ตะโกนถามขณะพยายามปัดป้องเศษฝุ่นที่ปลิวเข้าตา

“ไม่… พวกเขาต้องการให้เราตายไปพร้อมกับความลับนี้” วายุตอบ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาเห็นกลุ่มนักรบชุดดำราวสิบกว่าคนกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างเป็นระเบียบราวกับหุ่นยนต์ ‌พวกเขามีอาวุธครบมือพร้อมที่จะสังหาร

“แย่แล้ว… ควันนั่นเริ่มเข้าตาแล้ว” มาริโอ้บ่นพึมพำ เขาพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น

วายุรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ควันพิษนี้แพร่กระจายไปมากกว่านี้ พวกเขาจะเสียเปรียบอย่างมาก แม้จะมีปืนอยู่ในมือ แต่หากตาพร่ามัว ‍การยิงเป้าหมายที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงจะกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“เราต้องหาทางกำจัดแหล่งกำเนิดควันก่อน” วายุตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาต้องเสี่ยง

“แต่จะทำยังไง? พวกนั้นล้อมเราไว้หมดแล้ว!” มาริโอ้เริ่มมีน้ำโห

“เราจะฝ่าไป” วายุตอบเรียบๆ ขณะที่นิ้วเรียวสวยจับกระชับด้ามปืนพกคู่ใจ “มาริโอ้ ​หาที่กำบังให้ดี คอยยิงสนับสนุน ฉันจะลุยเอง”

ก่อนที่มาริโอ้จะได้คัดค้าน วายุได้พุ่งทะยานออกจากที่กำบังราวกับลูกศร เขาใช้ความคล่องแคล่วและทักษะการหลบหลีกที่ฝึกฝนมาอย่างหนักในการหลบหลีกกระสุนปืนใหญ่ที่ยังคงยิงสกัดกั้นเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

เสียงปืนกลดังระงมรอบตัวเขา วายุใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังเล็งเป้าหมายไปที่เขา ยิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ เขาเน้นยิงไปที่แขนขาของศัตรู ​ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อทำให้พวกเขาเสียจังหวะและอ่อนกำลังลง

“วายุ! ระวังทางซ้าย!” เสียงมาริโอ้ดังขึ้นมา วายุหันขวับไปมองเห็นนักรบชุดดำสองคนกำลังพุ่งเข้ามาประชิดด้วยมีดสั้น เขาใช้ปืนพกข้างซ้ายยิงสกัดไปหนึ่งนัด ก่อนจะใช้ปืนพกข้างขวาแทงสวนเข้าไปที่ลำคอของอีกคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เลือดสีแดงสดไหลอาบเสื้อผ้าสีดำ นักรบชุดดำรายนั้นล้มลงทันที ​ส่วนอีกคนหนึ่งที่ถูกยิงสกัดก็เสียหลัก วายุไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าประชิด ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ปลายคางอย่างจัง ก่อนจะใช้มือหักข้อมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกลั่นดังน่าสยดสยอง

“พวกแกนี่มันเหมือนหุ่นยนต์ชัดๆ” วายุพึมพำขณะปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

เขาเคลื่อนที่ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง มุ่งหน้าไปยังจุดที่เขาสังเกตเห็นว่าควันพิษกำลังถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง จุดนั้นอยู่ลึกเข้าไปในกลุ่มศัตรูราวห้าสิบเมตร

“วายุ! พวกนั้นกำลังจะเปิดใช้งานอะไรบางอย่าง!” มาริโอ้ตะโกนเสียงดัง

วายุชำเลืองมองไปตามทิศทางที่มาริโอ้ชี้ไป เขาเห็นเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางลานประลอง กำลังมีแสงสีฟ้าส่องสว่างออกมาอย่างรุนแรง และดูเหมือนว่าควันพิษกำลังถูกสูบเข้าไปยังเครื่องจักรนั้น

“มันไม่ใช่แค่ควันพิษ… มันคือแหล่งพลังงานบางอย่าง!” วายุอุทานด้วยความตระหนัก เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงต้องการทำลายทุกอย่างที่นี่

วายุเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก เขาต้องหยุดมันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

“พวกแกมันโง่สิ้นดี!” วายุตะโกนเสียงดัง “จะเอาพลังงานจากไหนมาต่อกรกับฉัน?”

เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักรบชุดดำที่กำลังพยายามขัดขวางเขาอย่างบ้าคลั่ง วายุใช้ทุกทักษะที่มี ทั้งการต่อสู้ด้วยมือเปล่า การใช้อาวุธ และไหวพริบ เขาเหมือนพยัคฆ์ร้ายที่กำลังสู้กับฝูงหมาป่า

การต่อสู้ดุเดือดและเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง วายุถูกกระสุนเฉี่ยวไปหลายนัด แต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขาตอบโต้กลับไปด้วยความรุนแรงที่มากกว่า

“ถึงเวลาที่ต้องแสดงให้เห็นว่าใครคือพยัคฆ์ตัวจริง!” วายุคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาด

เขาใช้จังหวะที่ศัตรูเปิดช่อง พุ่งเข้าไปคว้าปืนกลของนักรบชุดดำคนหนึ่งมา แล้วหันปากกระบอกปืนเข้าใส่เครื่องจักรสีฟ้าที่กำลังเปล่งประกาย

“ไปตายซะ!” วายุตะโกนสุดเสียง ก่อนจะปลดปล่อยกระสุนจำนวนมหาศาลเข้าใส่เครื่องจักรนั้น

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง ก่อนจะดับวูบลงไปทันที กลุ่มควันสีเทาเข้มที่เคยพวยพุ่งก็หยุดลง

“สำเร็จ!” มาริโอ้ตะโกนด้วยความโล่งอก

แต่วายุรู้ว่าเกมยังไม่จบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานประลอง เขาสังเกตเห็นว่านักรบชุดดำที่เหลืออยู่ กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป… มันไม่ใช่แววตาของทหารรับจ้างอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของความคลั่งแค้น

“พวกแก… พวกแกไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างสินะ” วายุเอ่ยขึ้นมาอย่างช้าๆ

ทันใดนั้นเอง ร่างของนักรบชุดดำคนหนึ่งก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป ผิวหนังเริ่มมีลายสีดำปรากฏขึ้น และใบหน้าก็ค่อยๆ กลายเป็นใบหน้าของสัตว์ร้าย

“อะไรวะนั่น?” มาริโอ้ร้องเสียงหลง

“พวกมัน… พวกมันคือ ‘เงา’ ที่ถูกสร้างขึ้น” วายุขมวดคิ้วแน่น เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับองค์กรลับที่สามารถดัดแปลงพันธุกรรมของมนุษย์ให้มีความสามารถเหนือมนุษย์ได้

นักรบชุดดำอีกหลายคนเริ่มแสดงอาการเดียวกัน พวกเขากลายร่างเป็นสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัว มีพละกำลังมหาศาล และดูเหมือนจะมีความบ้าคลั่งซ่อนอยู่ในแววตา

“วายุ… เราต้องไปจากที่นี่!” มาริโอ้ร้องบอก

“ไม่… นี่คือหมากสุดท้ายของเรา” วายุตอบ สายตาของเขามุ่งมั่นแน่วแน่ เขายกปืนพกคู่ใจขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

“ฉันไม่รู้ว่าพวกแกเป็นใคร แต่ฉันจะทำลายพวกแกให้สิ้นซาก!” วายุคำราม

เขาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับ ‘เงา’ เหล่านี้ ซึ่งเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งและอันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา นี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต และมันจะเป็นบทสรุปของทุกสิ่ง… หรืออาจจะไม่ใช่?