ตอนที่ 1 —

เรื่องย่อ

ในดินแดนที่ซึ่งขุนเขาโอบล้อมหุบเขาลึกลับที่ซ่อนเร้นตำนานโบราณ ผสมผสานกับความวุ่นวายของเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์มนุษย์ เทพยดาผู้ทรงอำนาจ และเหล่ามารร้าย ที่กำลังจะนำพาทุกสรรพสิ่งไปสู่หายนะ

"นที" ชายหนุ่มผู้มีเบื้องหลังอันน่าสงสัย เขาเติบโตขึ้นมาในสถานที่ซึ่งธรรมชาติอันบริสุทธิ์และพลังงานโบราณอันล้ำลึกหล่อหลอมชีวิต ทว่าเบื้องลึกภายในตัวเขา ‌กลับมีพลังอันยิ่งใหญ่ซ่อนเร้นที่รอวันปลดปล่อย พลังที่อาจพลิกผันชะตากรรมของทั้งโลก

เมื่อภัยคุกคามจากเงามืดเริ่มคืบคลานเข้าสู่เมืองหลวง นทีถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ที่นำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้ากับอดีตอันดำมืดของตนเอง เขาต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่ท่วมท้นภายในกาย พร้อมๆ กับการไขปริศนาของสายเลือดที่แท้จริง ความรักที่ผลิบานท่ามกลางความขัดแย้ง และการตัดสินใจที่จะยืนหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องโลกจากหายนะที่กำลังจะมาถึง

การเดินทางของนทีเต็มไปด้วยบททดสอบอันโหดร้าย ​การทรยศหักหลัง และความเสียสละ เขาจะได้พบกับมิตรแท้ที่พร้อมเคียงข้าง เหล่าพันธมิตรผู้ทรงปัญญา และศัตรูที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการ นทีจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง เป็น "เทพ" ‍ผู้ปกป้องที่แท้จริงได้หรือไม่? หรือจะยอมจำนนต่อพลังแห่งความมืดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง?

---

ตอนที่ 1 — การตื่นขึ้นของพลังที่หลับใหล

สายลมเย็นยามเช้าพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา พาเอากลิ่นอายของดิน ชื้นหลังฝนตก และกลิ่นหอมอ่อนๆ ‌ของดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานอยู่ทั่วทั้งหุบเขาลึกลับแห่งนี้ ก่อให้เกิดบรรยากาศอันสงบเงียบ ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ในที่แห่งนี้มานับพันปี แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหมอกบางเบา เผยให้เห็นผืนป่าเขียวขจีที่ปกคลุมไปทั่วไหล่เขา และลำธารใสที่ไหลรินลงมาจากยอดเขาอันสูงชัน

กลางหุบเขานั้น เป็นกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ‍ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี มีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองออกไปยังทิวทัศน์อันงดงามเบื้องหน้า แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเส้นผมสีดำขลับของเขาเป็นประกายระยับ ใบหน้าของเขาคมคาย ดวงตาฉายแววเฉลียวฉลาด แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยที่ยากจะอธิบาย ​ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่า "นที"

นทีเติบโตขึ้นมาในหุบเขาแห่งนี้เพียงลำพัง เขาจำความไม่ได้เลยว่าบิดามารดาของตนเป็นใคร หรือมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบของสายลมและเสียงนกร้องที่คอยเป็นเพื่อนคลอเสียงให้เขาเท่านั้น เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย หาอาหารจากป่า และเรียนรู้วิถีแห่งธรรมชาติจากสิ่งรอบตัว ​เขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้คนนัก หากจะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตเขา คนผู้นั้นก็คือ "อาจารย์บุญ" ชายชราผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยย่นแห่งกาลเวลา และดวงตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา อาจารย์บุญเป็นผู้ที่คอยดูแลนทีมาตั้งแต่เขายังเด็ก ​คอยสอนสั่งวิชาความรู้ต่างๆ ทั้งการอ่าน การเขียน การใช้สมุนไพร และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือการทำความเข้าใจกับ "พลัง" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา

"นที… เจ้าตื่นแล้วหรือ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง นทีหันไปมอง เห็นอาจารย์บุญเดินเข้ามาในกระท่อม มือข้างหนึ่งถือถาดไม้ที่วางผลไม้ป่าสดๆ และขนมปังหยาบๆ ที่อบเอง

"ขอรับ อาจารย์" นทีลุกขึ้นยืน โค้งคำนับอาจารย์บุญด้วยความเคารพ

"มาสิ ทานอะไรเสียหน่อย ก่อนจะไปฝึกวิชา" อาจารย์บุญยิ้มบางๆ วางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ

นทีเดินไปหยิบผลไม้ที่น่ากินที่สุดมา นั่งลงทานอย่างเงียบๆ ระหว่างที่ทาน อาจารย์บุญก็นั่งลงตรงข้าม มองดูนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"อาจารย์ครับ วันนี้จะมีอะไรพิเศษหรือครับ" นทีถามขึ้น หลังจากทานอาหารเสร็จ

อาจารย์บุญพยักหน้า "ใช่ นที วันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้า"

นทีเลิกคิ้ว "สำคัญอย่างไรหรือครับ"

"เจ้าอายุครบสิบแปดปีเต็มในวันนี้แล้ว" อาจารย์บุญตอบ "และเป็นวันที่พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้าจะเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น"

เมื่อได้ยินดังนั้น นทีก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ปะปนกับความประหม่าเล็กน้อย เขาเคยสัมผัสถึงพลังประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งเมื่อเขารู้สึกโกรธจัด หรือเมื่อเผชิญหน้ากับอันตราย พลังงานนั้นจะพลุ่งพล่านออกมาจนเขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจว่ามันคืออะไร และจะควบคุมมันได้อย่างไร

"พลังที่ว่า... คืออะไรหรือครับ" นทีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย

"มันคือพลังบรรพกาล นที เป็นสิ่งที่สืบทอดมาในสายเลือดของเจ้า" อาจารย์บุญอธิบาย "พ่อแม่ของเจ้า... พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา"

คำพูดของอาจารย์บุญทำให้นทีนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพ่อแม่ของตนเลย อาจารย์บุญมักจะเลี่ยงที่จะตอบคำถามนี้เสมอ

"พวกเขาคือใครหรือครับ" นทีถามต่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

อาจารย์บุญถอนหายใจยาว "เรื่องราวของพวกเขานั้นซับซ้อนและอันตราย นที แต่ที่แน่ๆ คือเจ้าได้รับพลังอันยิ่งใหญ่มา หากเจ้าไม่รู้จักควบคุม มันอาจจะทำร้ายเจ้าและคนรอบข้างได้"

"แล้วข้าจะควบคุมมันได้อย่างไรครับ"

"นั่นคือสิ่งที่ข้าจะสอนเจ้าในวันนี้" อาจารย์บุญลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ เราจะไปที่ถ้ำศักดิ์สิทธิ์ท้ายหุบเขา ที่นั่นคือสถานที่ที่จะช่วยปลุกเร้าพลังของเจ้าได้อย่างเต็มที่"

นทีพยักหน้า เขาเต็มใจที่จะเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง เขาเดินตามอาจารย์บุญออกไปนอกกระท่อม แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในป่าลึก ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมผืนฟ้า เสียงนกร้องก้องกังวานไปทั่ว อากาศบริสุทธิ์ทำให้รู้สึกสดชื่น อาจารย์บุญเป็นผู้นำทาง นทีเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ

หลังจากเดินมาได้สักพัก พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ปากถ้ำนั้นดูมืดมิดและน่าเกรงขาม ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าออก รอคอยเหยื่อที่จะหลงเข้าไป ภายในถ้ำดูเหมือนจะไม่มีแสงสว่างใดๆ ส่องเข้าไปถึง

"เราจะเข้าไปข้างในกัน" อาจารย์บุญกล่าว

นทีสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายในถ้ำ เป็นพลังงานที่ทั้งน่าดึงดูดและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

เมื่อก้าวเข้าไปในถ้ำ ความมืดมิดก็โอบล้อมพวกเขาไว้ทันที อากาศภายในถ้ำเย็นยะเยือกกว่าภายนอกมาก กลิ่นอายของความเก่าแก่และพลังงานโบราณเข้มข้นขึ้นจนสัมผัสได้

"อาจารย์ครับ ที่นี่... ข้ารู้สึกแปลกๆ" นทีเอ่ย

"เจ้ากำลังสัมผัสได้ถึงพลังของบรรพกาล นที" อาจารย์บุญตอบ "นี่คือสถานที่ที่บรรพบุรุษของเจ้าเคยใช้ในการฝึกฝนพลัง"

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในถ้ำเรื่อยๆ ไม่นานนัก แสงสลัวๆ จากบางสิ่งบางอย่างก็เริ่มปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เมื่อเดินเข้าไปใกล้ นทีก็พบกับแท่นหินโบราณขนาดใหญ่ ตั้งอยู่กลางโถงถ้ำขนาดมหึมา บนแท่นหินนั้นมีสัญลักษณ์โบราณสลักเสลาอยู่เต็มไปหมด แสงสลัวๆ นั้นมาจากผลึกสีฟ้าอ่อนที่ฝังอยู่รอบๆ แท่นหิน ทำให้เกิดแสงเรืองรองที่ดูราวกับมาจากโลกอื่น

"แท่นหินนี้คือจุดศูนย์รวมพลังแห่งหุบเขาแห่งนี้" อาจารย์บุญอธิบาย "หากเจ้าต้องการปลุกเร้าพลังที่แท้จริงในตัวเจ้า เจ้าต้องยืนอยู่บนแท่นหินแห่งนี้"

นทีมองแท่นหินด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเดินเข้าไปใกล้ รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลจากแท่นหินนั้น ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาเขาอยู่

"ข้าพร้อมแล้วครับ อาจารย์" นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

อาจารย์บุญพยักหน้า "จงตั้งสมาธิ นที และปล่อยให้พลังที่แท้จริงในตัวเจ้าไหลเวียนออกมา"

นทีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวขึ้นไปบนแท่นหินทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นผิวของแท่นหิน เขาก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านร่าง! แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกรอบแท่นหินเริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง และสัญลักษณ์โบราณบนแท่นหินก็พลันเปล่งประกายออกมาเป็นสีทองอร่าม

"อ๊ากกก!" นทีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พลังงานอันมหาศาลถาโถมเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ

"ทนไว้ นที! จงปลดปล่อยมันออกมา!" อาจารย์บุญตะโกนด้วยเสียงอันดัง

นทีกัดฟันแน่น เขาพยายามที่จะควบคุมกระแสพลังที่ถาโถมเข้ามา แต่ดูเหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งเกินไป ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตอันพร่ามัวก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งงดงามราวกับนางฟ้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย และเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

"ลูกรัก… จงจง… จำเราไว้…"

พร้อมกับภาพนั้น นทีก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน จากนั้น ร่างของเขาก็พลันลอยขึ้นจากแท่นหิน สวนทางกับแรงดึงดูดของโลก! แสงสีทองอร่ามสว่างจ้าจนกลบแสงสีฟ้าจากผลึกจนหมดสิ้น

"เป็นไปได้อย่างไร..." อาจารย์บุญอุทานด้วยความตกตะลึง

ร่างของนทีเปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางเสียงคำรามของพลังที่ปะทุขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ขณะที่พลังเหล่านั้นกำลังจะระเบิดออกอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้นเอง เสียงก้องกังวานอันทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากเบื้องบน "พอได้แล้ว!"

พลังงานทั้งหมดพลันสลายหายไป ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ร่างของนทีร่วงลงสู่พื้นแท่นหินอย่างแรง เขาหมดสติไปในทันที

อาจารย์บุญรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของนทีด้วยความตกใจ "นที! เจ้าเป็นอะไรไป!"

เมื่อมองไปที่นที เขาก็เห็นว่าผิวของนทีนั้นซีดเผือด ราวกับว่าพลังที่เพิ่งปลดปล่อยออกมานั้นได้พรากเอาชีวิตของเขาไป แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไป นัยน์ตาของนทีที่เคยสีเข้มธรรมดา บัดนี้กลับมีประกายสีทองเรืองรองจางๆ เจืออยู่

"พลังของเจ้า... ปรากฏแล้วจริงๆ..." อาจารย์บุญพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตื่นเต้นและกังวล "แต่ดูเหมือนว่า... มันจะรุนแรงเกินกว่าที่เจ้าจะรับไหวในตอนนี้"

ขณะที่อาจารย์บุญกำลังประคองนทีอยู่นั้นเอง เสียงของกิ่งไม้หักดังมาจากปากถ้ำ เป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคย ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวเข้ามา

"ใครน่ะ!" อาจารย์บุญตะโกนถามด้วยความระแวดระวัง

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงย่ำเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชวนให้รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

อาจารย์บุญกอดนทีแนบอกอย่างแน่นหนา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง สัญชาตญาณของเขากำลังเตือนว่า สิ่งที่กำลังเข้ามานี้ ไม่ใช่คนธรรมดา

เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ เป็นเงาร่างที่สูงใหญ่ สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหมวกฮู้ด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน

"ข้า... ค้นพบแล้ว" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากเงาร่างนั้น "พลังที่ข้าตามหามานาน..."

นทีที่ยังไม่ฟื้นเต็มที่ รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากเงาร่างนั้น มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากความเย็นของถ้ำ มันคือความรู้สึกของความมืดและความชั่วร้ายที่แท้จริง

นทีพยายามลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นเงาร่างนั้นกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับออร่าแห่งความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่กระจายไปทั่ว

"เจ้า... จะต้อง... มาอยู่กับข้า..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง

นทีรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดแรงขึ้นในร่างกาย ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้น แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงประกายสีทองในดวงตาของเขาที่เริ่มเปล่งประกายแรงขึ้นอีกครั้ง เป็นประกายที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง

นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตราย การค้นพบตัวตนที่แท้จริง และการเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า...