ตอนที่ 2 —

เรื่องย่อสำหรับนิยายแนว "พระเอกเทพ" (30 ตอน)

ในดินแดนที่ซึ่งขุนเขาโอบล้อมหุบเขาลึกลับที่ซ่อนเร้นตำนานโบราณ ผสมผสานกับความวุ่นวายของเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์มนุษย์ เทพยดาผู้ทรงอำนาจ และเหล่ามารร้าย ที่กำลังคุกคามสมดุลแห่งภพ ‌ความหวังหนึ่งเดียวอยู่ที่ "นที" ชายหนุ่มผู้มีสายเลือดอันบริสุทธิ์ และพลังอันไร้ขีดจำกัดซ่อนเร้นอยู่ภายใน เขาถูกเลี้ยงดูในหุบเขาอันห่างไกลจากโลกภายนอก โดยเหล่าผู้พิทักษ์แห่งตำนาน เมื่อโชคชะตาลิขิตให้เขาต้องก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งการต่อสู้ นทีจะต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันเร้นลับ ​พลังที่รอวันปลดปล่อย และเหล่าศัตรูที่มุ่งหมายจะครอบครองอำนาจอันยิ่งใหญ่ เขาจะสามารถนำพาความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดินนี้ได้หรือไม่ หรือจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดของสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้น

---

ตอนที่ 2 — กำเนิดแห่งผู้พิทักษ์

สายหมอกสีขาวนวลลอยอ้อยอิ่งปกคลุมยอดเขาอันสูงชัน ดุจดังผ้าห่มที่โอบกอดผืนป่าอันเขียวชอุ่มไว้เบื้องล่าง ‍เสียงน้ำตกกระทบโขดหินดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาที่ถูกขนานนามว่า "หุบเขาแห่งเงา" ณ ใจกลางของหุบเขานั้น ตั้งอยู่กระท่อมไม้หลังเล็กซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่มวลบุปผาป่าที่ผลิบานอย่างงดงาม

ภายในกระท่อมนั้น "นที" เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ ‌ดวงตาของเขาปิดสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ รอบกายของเขามีลมเย็นพัดวนเบาๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นกำลังเคลื่อนไหวอยู่

"อีกนิดเดียว..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของนที พลังงานสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มปรากฏขึ้นรอบกายเขา ก่อนจะค่อยๆ ‍แผ่ขยายออกไปอย่างช้าๆ

"นที! พอแล้ว" เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นมาจากนอกกระท่อม "เจ้าฝึกหนักเกินไปแล้ว ร่างกายของเจ้าต้องการการพักผ่อน"

ร่างสูงโปร่งของ "อาจารย์ไกร" ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู กระท่อมหลังนี้มีเพียงเขากับนทีเท่านั้นที่อาศัยอยู่ ​อาจารย์ไกรคือผู้ที่เลี้ยงดูและฝึกฝนนทีมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นนักรบผู้แข็งแกร่ง และเป็นผู้รู้เรื่องราวของตำนานโบราณแห่งหุบเขานี้เป็นอย่างดี

นทีลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น "ข้าใกล้จะควบคุมพลังได้แล้วขอรับ อาจารย์"

อาจารย์ไกรเดินเข้ามาในกระท่อม ใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยน "ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถ ​แต่การเร่งรีบเกินไปอาจนำมาซึ่งอันตราย เจ้าจำสิ่งที่ข้าเคยสอนได้หรือไม่ พลังที่แท้จริงไม่ใช่การบังคับ แต่มันคือการเข้าใจและอยู่ร่วมกับมัน"

นทีพยักหน้า เขารู้ดีว่าอาจารย์ไกรพูดถูก เขาได้รับพลังพิเศษมาตั้งแต่เกิด แต่พลังนั้นก็ยากที่จะควบคุม มันมักจะปะทุออกมาอย่างรุนแรงเมื่อเขามีอารมณ์แปรปรวน ​ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะควบคุมให้ได้

"วันนี้พลังของข้าไหลเวียนได้ดีกว่าเมื่อวานมากเลยขอรับ" นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "ข้ารู้สึกได้ถึงแก่นพลังที่เชื่อมต่อกับธรรมชาติรอบตัว"

อาจารย์ไกรเดินเข้าไปวางมือบนไหล่ของนที "นั่นเป็นสัญญาณที่ดี นที แต่เจ้าต้องจำไว้เสมอว่า พลังนี้ไม่ใช่ของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว มันคือพันธุกรรมที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ และมันมีหน้าที่ในการปกป้องสมดุลแห่งภพ"

"ข้าจำได้ขอรับ" นทีเอ่ยตอบ "แต่ข้ายังไม่เข้าใจว่า เหตุใดพลังนี้ถึงมาปรากฏที่ข้าผู้เดียว หรือเพราะข้าเป็นผู้สืบทอดสายเลือดขององค์เทพแห่งแสง?"

คำถามของนทีทำให้อาจารย์ไกรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด "เรื่องราวของสายเลือดของเจ้า มันซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด นที... ในอดีตอันไกลโพ้น องค์เทพแห่งแสง และมารร้ายแห่งความมืด ได้ทำสงครามครั้งใหญ่เพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือโลกมนุษย์ ผลลัพธ์คือการผนึกพลังทั้งสองไว้ในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่า สายเลือดของเจ้า อาจจะเชื่อมโยงกับทั้งสองฝ่าย... หรืออาจจะเป็นการผสมผสานที่พิเศษยิ่งกว่านั้น"

"ผสมผสาน?" นทีเลิกคิ้วสงสัย "หมายความว่าอย่างไรขอรับ?"

"หมายความว่า... บางทีเจ้าอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการคืนสมดุลที่แท้จริง" อาจารย์ไกรกล่าว "พลังของเจ้าอาจไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่เป็นการหลอมรวม"

ก่อนที่นทีจะได้ซักถามต่อ เสียงร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังมาจากนอกกระท่อม มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอาฆาตแค้น

"เสียงอะไรน่ะขอรับ อาจารย์!" นทีผุดลุกขึ้นยืนทันที

"มารกระหายเลือด..." อาจารย์ไกรกล่าวเสียงเคร่งเครียด "พวกมันคงได้กลิ่นพลังของเจ้า และหลงเข้ามาในเขตศักดิ์สิทธิ์ของเรา"

เขาหยิบดาบยาวคู่ใจที่วางพิงอยู่ข้างผนังขึ้นมา ดาบเล่มนั้นมีลวดลายโบราณสลักอยู่บนใบดาบ แสงสีทองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากตัวดาบ

"เตรียมตัวให้พร้อม นที" อาจารย์ไกรกล่าว "นี่อาจเป็นบททดสอบแรกของเจ้า"

นทีพยักหน้า เขาสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิ เมื่อเขากำมือแน่น พลังสีฟ้าอ่อนๆ ก็เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่างกาย แต่คราวนี้ มันไม่ใช่แค่การไหลเวียนธรรมดา มันมีความรู้สึกของพลังงานอันร้อนผ่าว คล้ายกับลาวาที่กำลังจะปะทุออกมา

ทั้งสองก้าวออกจากกระท่อม ทันใดนั้น ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้นทีต้องเบิกตากว้าง!

เหล่าสิ่งมีชีวิตรูปร่างผอมเกร็ง ผิวหนังสีเขียวคล้ำ มีดวงตาสีแดงก่ำราวกับถ่านไฟ กำลังบุกเข้ามายังกระท่อม พวกมันมีเล็บยาวแหลมคม และส่งเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง สองตัวในนั้นกำลังพุ่งเข้าใส่ต้นบุปผาป่าที่อยู่ใกล้เคียง และฉีกกระชากมันอย่างโหดเหี้ยม

"พวกมันกำลังทำลายที่นี่!" เสียงของนทีเต็มไปด้วยความโกรธ

"อย่าเพิ่งใช้อารมณ์นำ นที!" อาจารย์ไกรตะโกน เขาพุ่งตัวเข้าใส่พวกมารกระหายเลือดอย่างรวดเร็ว ดาบในมือสาดแสงเจิดจ้า ฟันฝ่าไปกลางกลุ่มมาร สร้างความเสียหายอย่างรุนแรง

นทีพยายามควบคุมอารมณ์ แต่เห็นอาจารย์ไกรต้องต่อสู้เพียงลำพัง กับพวกมารจำนวนมาก ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด พลังในกายเริ่มพลุ่งพล่านมากขึ้นเรื่อยๆ

"ข้าช่วยท่านเอง!" นทีตะโกน เขายกมือขึ้น กำแน่น และตั้งสมาธิไปที่พวกมารที่กำลังรุมอาจารย์ไกร

ทันใดนั้น! ลมสีฟ้าอ่อนๆ ก็พวยพุ่งออกจากมือของนที แต่คราวนี้ มันไม่ใช่แค่ลม มันมีความหนาแน่น และพลังงานมหาศาลแฝงอยู่ ลมนั้นปะทะเข้ากับมารตนหนึ่งที่กำลังจะฟันดาบเข้าใส่หลังอาจารย์ไกร

"ครืนนนนน!"

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาตรงๆ มารตนนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า!

อาจารย์ไกรหันมามองนทีด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นนทีปลดปล่อยพลังได้รุนแรงถึงเพียงนี้มาก่อน

"ยอดเยี่ยมมาก นที!" อาจารย์ไกรกล่าวชื่นชม "เจ้าสามารถควบคุมมันได้แล้ว!"

นทีเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอย่างราบรื่นในกาย ไม่มีความขัดแย้ง หรือความรุนแรงที่ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป มันรู้สึกเหมือนกับว่า พลังนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเขาอย่างแท้จริง

"ข้า... ข้าทำได้จริงๆ!" นทีกล่าวอย่างดีใจ

แต่ก่อนที่ความดีใจจะจางหายไป มารตนหนึ่งที่ใหญ่กว่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด ปรากฏตัวขึ้น มันมีดวงตาสีม่วงเข้ม และมีเขาขนาดใหญ่ที่งอกออกมาจากหน้าผาก มันส่งเสียงคำรามที่แหบพร่า

"แก... แกคือผู้สืบทอดพลังแห่งแสง! ข้าจะจับตัวเจ้าไปให้ท่านจอมมาร!"

มารตนนั้นพุ่งเข้าใส่นทีด้วยความเร็วสูง นทีไม่ทันได้ตั้งตัว เขาพยายามจะยกมือขึ้นป้องกัน แต่พลังของเขาที่เพิ่งจะถูกปลดปล่อยออกมา ยังไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที

"นที!" อาจารย์ไกรตะโกน

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นทีกลับสัมผัสได้ถึงพลังงานอีกรูปแบบหนึ่งที่ไหลเวียนเข้ามาในกาย มันไม่ใช่พลังสีฟ้า แต่เป็นพลังสีทองอ่อนๆ ที่อบอุ่น และเปี่ยมไปด้วยความเข้มแข็ง

"ฟุ่บ!"

ร่างของนทีพลันหายวับไปจากที่เดิม!

มารตนนั้นพุ่งเข้าชนอากาศว่างเปล่า!

"ไปอยู่ที่ไหนแล้ว?" มารตนนั้นคำรามอย่างโมโห

ณ อีกมุมหนึ่งของลานหญ้า นทีปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขายืนอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ ดวงตาของเขามีประกายสีทองอ่อนๆ ส่องประกายออกมา

"พลัง... สีทอง?" นทีพึมพำกับตัวเอง "นี่มันพลังอะไรกัน?"

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัว มันแตกต่างจากพลังสีฟ้าที่เขาคุ้นเคย แต่กลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

"พลังแห่งแสง... ที่ท่านอาจารย์พูดถึง..." นทีคิด

มารตนนั้นได้กลิ่นของนทีอีกครั้ง มันหันขวับมา และเห็นนทียืนอยู่ มันคำรามอย่างเกรี้ยวกราด และพุ่งเข้าใส่นทีอีกครั้ง

คราวนี้ นทีไม่หวาดกลัวอีกต่อไป เขากระโจนหลบการโจมตีของมารตนนั้นอย่างคล่องแคล่ว และเมื่อเขากำหมัดแน่น พลังสีทองก็ไหลเวียนออกมาจากมือ

"ไปให้พ้น!" นทีตะโกน

พลังสีทองที่รุนแรง พุ่งเข้าปะทะกับมารตนนั้นอย่างจัง!

"เปรี้ยงงงงงงง!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง! มารตนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของมันกระเด็นลอยไปไกล และกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ จนสลบแน่นิ่งไป!

มารตนอื่นๆ ที่เหลือ เมื่อเห็นหัวหน้าของพวกมันพ่ายแพ้ ก็เกิดความหวาดกลัว พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวน และรีบหันหลังวิ่งหนีกลับเข้าไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว

ความสงบกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง มีเพียงเสียงน้ำตกที่ยังคงไหลรินไม่ขาดสาย

อาจารย์ไกรเดินเข้ามาหานที สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ

"นที... เจ้าทำได้อย่างไร?" อาจารย์ไกรเอ่ยถาม "พลังสีทองนั่น... มันคืออะไร?"

นทีส่ายหน้า "ข้าก็ไม่รู้ขอรับ อาจารย์ มันปรากฏขึ้นมาเอง ตอนที่ข้าตกอยู่ในอันตราย"

อาจารย์ไกรพิจารณานทีอย่างถี่ถ้วน "ดูเหมือนว่า... คำทำนายที่ว่าเจ้าจะเป็นผู้สืบทอดสายเลือดที่พิเศษยิ่งกว่าที่คาดการณ์ไว้... จะเป็นความจริง"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ของยามอาทิตย์อัสดง "ถึงเวลาแล้ว นที... ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องก้าวออกไปจากหุบเขานี้"

"ออกไปจากที่นี่?" นทีเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ "แล้วข้าจะไปที่ไหนขอรับ?"

"เจ้าจะต้องเดินทางไปยังเมืองหลวง" อาจารย์ไกรกล่าว "ที่นั่นคือศูนย์กลางของความขัดแย้ง... และที่นั่น เจ้าจะได้พบกับชะตากรรมที่แท้จริงของเจ้า"

นทีเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความตื่นเต้น และความกังวลใจปะปนกัน เขายังไม่เคยออกไปจากหุบเขานี้มาก่อนเลย

"แต่... หากข้าไปเมืองหลวง แล้วใครจะดูแลหุบเขาแห่งนี้เล่าขอรับ?" นทีถาม

"ไม่ต้องห่วง" อาจารย์ไกรกล่าว "ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องมันเอง" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่เจ้า... เจ้าคือความหวังของแผ่นดินนี้ นที การเดินทางของเจ้าอาจไม่ง่ายดายนัก... แต่จงจำไว้ว่า พลังที่แท้จริงของเจ้า... มันถูกซ่อนเร้นไว้อย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เจ้าคิด"

นทีพยักหน้ารับคำ เขาจ้องมองไปยังทิศทางที่เขาจะต้องจากไป ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา ราวกับว่า ชะตากรรมครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้.