ตอนที่ 5 —

ตอนที่ 5 — แสงแห่งสรวงสวรรค์ในใจกลางพายุ

ม่านหมอกหนาทึบสีเทาเข้มประดุจผืนผ้าใบของพายุหมุนยังคงปกคลุมหุบเขาลึกลับราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงลมหวีดหวิวซัดกระทบโขดหินโบราณดังราวเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกกักขัง นที ยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางความบ้าคลั่งของธรรมชาติ พลังงานที่ปั่นป่วนรอบตัวเขาไม่ได้ทำให้ร่างที่บอบบางนั้นสั่นคลอนแม้แต่น้อย ‌แต่กลับเป็นเหมือนสายใยที่เชื่อมโยงตัวตนของเขาเข้ากับแก่นแท้ของพลังงานนั้น

ดวงตาของนทีที่เคยฉายแววสงสัยและสับสน บัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งที่กำลังจะแหวกม่านหมอกออกมา เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสมาธิ ปล่อยให้กระแสพลังงานดิบที่รุนแรงไหลผ่านร่าง พลังนั้นปะทุขึ้นภายในตัวเขา ไม่ใช่ในรูปแบบของการทำลายล้าง ​แต่เป็นการหลอมรวม การทำความเข้าใจ

ทันใดนั้นเอง! ท้องฟ้าเหนือหัวของนทีที่มืดครึ้มไปด้วยเมฆดำสนิทราวกับจะแตกออก เกิดเป็นแสงสีทองสว่างวาบขึ้น แสงนั้นไม่ใช่แสงที่เกิดจากฟ้าผ่า แต่เป็นแสงที่นุ่มนวล อบอุ่น และเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต ‍มันส่องสว่างลงมาตรงตำแหน่งที่นที ایستاده อยู่ ราวกับว่าพายุหมุนนี้มีศูนย์กลางที่นั่น

แสงสีทองนั้นเริ่มแผ่ขยายวงกว้างออกไปรอบตัวเขา ช้าๆ แต่ทรงพลัง มันค่อยๆ ชะล้างม่านหมอกหนาทึบออกไปทีละน้อย ‌เผยให้เห็นทิวทัศน์ของหุบเขาที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังอย่างช้าๆ ราวกับภาพวาดที่กำลังถูกเปิดเผย

“นี่มัน… สวรรค์รึ?” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของนที เขาไม่เคยสัมผัสถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยความเมตตาเช่นนี้มาก่อน

พลังงานสีทองที่แผ่ออกมานั้นสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตรอบข้างอย่างอ่อนโยน ใบไม้ที่แห้งเหี่ยวที่เคยถูกลมพัดปลิวไปตามแรงพายุ บัดนี้กลับผลิใบเขียวขจีขึ้นมาใหม่ ดอกไม้ป่าที่เหี่ยวเฉา ‍กลับบานสะพรั่งอวดสีสันสดใส สัตว์เล็กสัตว์น้อยที่หลบซ่อนตัวอยู่ตามโพรงไม้ ก็เริ่มส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง

“ไม่… ไม่ใช่สวรรค์… แต่มันคือ… พลังแห่งชีวิต” นทีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนขึ้น ​ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเข้าใจ

เขาตระหนักได้ว่า พายุหมุนที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ใช่เพียงพลังงานแห่งความโกลาหล แต่เป็นเหมือนการปลดปล่อยพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้มานาน พลังงานที่กำลังรอคอยใครสักคนที่จะมาปลดปล่อยมัน และนที คือผู้นั้น

นทีค่อยๆ ยกมือขึ้น ​แสงสีทองที่รายล้อมตัวเขาก็ยิ่งสว่างไสวขึ้น เขาค่อยๆ สัมผัสกับอากาศรอบตัว ราวกับกำลังลูบไล้สายลมที่เคยพัดแรงราวจะฉีกกระชากร่างเขา

“ขอบคุณ… สำหรับพลังนี้” นทีกล่าวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นในหัวใจ

ทันใดนั้นเอง ร่างของนทีก็เริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย ราวกับถูกอุ้มชูด้วยพลังงานสีทองนั้น ​เขากลายเป็นศูนย์กลางของแสงสว่างในท่ามกลางพายุที่กำลังจะสงบลง

ขณะที่พายุเริ่มเบาบางลง ความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ก็กลับมาสู่จิตใจของนที เขาตระหนักว่า ตัวเองไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ดึงดูดเขามา

“ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่? สถานที่แห่งนี้คืออะไรกันแน่?” นทีเอ่ยถามตัวเอง

ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เป็นภาพของชายชราผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตา เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่งในหุบเขา

“หุบเขาแห่งนี้… คือจุดเริ่มต้น… ตำนานโบราณ… กำลังรอคอยเจ้า… นที” เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นในโสตประสาทของนที ราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล

เมื่อนิมิตจางหายไป นทีก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มาจากทิศทางที่ชายชราในนิมิตได้ชี้ไป

“ชายชราคนนั้น… คือใคร? และตำนานโบราณที่ว่า… คืออะไร?” ความสงสัยใคร่รู้ของนทีทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

เขาค่อยๆ ลอยลงสู่พื้นอีกครั้ง สายลมที่เคยเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับกลายเป็นสายลมที่แผ่วเบา โอบกอดเขาอย่างอ่อนโยน แสงสีทองรอบตัวเขาก็ค่อยๆ จางหายไป แต่ความอบอุ่นและพลังงานที่ได้รับ ยังคงหล่อเลี้ยงอยู่ในทุกอณูของร่างกาย

นทีหันไปมองรอบๆ หุบเขาที่บัดนี้เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ เบื้องหน้าเขาคือเส้นทางเล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปยังใจกลางของหุบเขา เส้นทางที่เต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิดที่ดูไม่คุ้นตา

“ข้าต้องไป… ข้าต้องค้นหาคำตอบ” นทีตัดสินใจ

เขาก้าวเดินไปตามเส้นทางนั้น ท่ามกลางความเงียบสงบที่กลับมาเยือนหุบเขา แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง

เมื่อเดินลึกเข้าไปในหุบเขาเรื่อยๆ นทีก็เริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่น่าสนใจมากขึ้น ร่องรอยของอารยธรรมโบราณที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ตามโขดหิน ภาพสลักโบราณที่บอกเล่าเรื่องราวบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

เขาหยุดยืนอยู่หน้าโขดหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง บนนั้นมีภาพสลักที่ซับซ้อนและดูเก่าแก่ ภาพสลักนั้นเป็นรูปของชายผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางดวงดาว และมีอักขระบางอย่างที่ดูโบราณสลักไว้รอบๆ

“นี่มัน… อักษรอะไรกัน?” นทีพึมพำ เขาพยายามเพ่งพินิจ แต่ก็ไม่เข้าใจความหมาย

ทันใดนั้นเอง มือของนทีก็เผลอไปสัมผัสกับภาพสลักนั้น แสงสีทองอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นจากปลายนิ้วของเขา แสงนั้นส่องไปยังอักขระโบราณเหล่านั้น และเมื่อแสงนั้นสัมผัสกับอักขระเหล่านั้น อักขระเหล่านั้นก็เริ่มเรืองแสงขึ้นทีละตัว

“อักขระ… มันกำลังตอบสนองต่อข้า?” นทีตกใจ

เขาค่อยๆ รวบรวมสมาธิอีกครั้ง ปล่อยให้พลังงานที่เขาได้รับจากพายุหมุนไหลผ่านเข้าสู่อักขระเหล่านั้น

ทันใดนั้นเอง! ความหมายของอักขระโบราณก็ปรากฏขึ้นในหัวของนทีอย่างชัดเจน ราวกับว่าเขาเคยรู้จักมันมานานแสนนาน

“‘ผู้ถูกเลือก… แห่งสรวงสวรรค์… ผู้กอบกู้… แห่งกาลเวลา…’” นทีอ่านอักขระในใจ

คำเหล่านั้นทำให้หัวใจของนทีเต้นแรงขึ้น เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่กำลังจะตกมาสู่บ่า

“นี่… มันหมายความว่าอย่างไร? ข้า… คือผู้ถูกเลือก?”

ภาพนิมิตของชายชราผู้ใจดีกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาดูชัดเจนกว่าเดิม

“นที… เจ้าคือความหวัง… แห่งอาณาจักร… จงตามหา… ‘ดวงตาแห่งเทวา’… แล้วเจ้าจะเข้าใจ… ทุกสิ่ง” เสียงของชายชราดังขึ้นอย่างอบอุ่น

เมื่อนิมิตจางหายไป นทีก็รู้ว่า การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น การค้นหา ‘ดวงตาแห่งเทวา’ คือภารกิจต่อไปของเขา

เขาหันกลับไปมองทางที่เขาจากมา แต่ก็พบว่าเส้นทางนั้นเลือนลางราวกับถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกที่กลับมาอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร… ข้าจะหาทางออกไปเอง” นทีกล่าวด้วยความมุ่งมั่น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหน้าไปทางทิศที่เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง เขาจะตามหา ‘ดวงตาแห่งเทวา’ และไขปริศนาทั้งหมดที่อยู่เบื้องหน้า

เรื่องราวของนที กำลังจะก้าวเข้าสู่บทใหม่ ที่เต็มไปด้วยความลึกลับ การผจญภัย และการค้นพบพลังที่แท้จริงของตนเอง…