ตอนที่ 6 — คาถาแห่งโลหิตและพันธนาการ

แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องลงมาผ่านม่านหมอกที่เริ่มเบาบางลง เผยให้เห็นภาพอันน่าอัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้พายุคลั่งเมื่อครู่ บนพื้นหินที่ราบเรียบ ท่ามกลางร่องรอยของการปะทะอันดุเดือด ปรากฏร่างของนทีที่ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง เขายังคงสวมใส่ชุดสีดำที่ดูเรียบง่าย แต่ในยามนี้มันกลับเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและคราบเลือดจางๆ ‌ใบหน้าคมคายซีดเผือด ดวงตาที่เคยเปล่งประกายบัดนี้กลับฉายแววอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

รอบตัวเขายังคงมีละอองพลังงานสีฟ้าจางๆ ลอยวนอยู่ เป็นผลพวงจากการร่ายคาถาเมื่อครู่ เสียงหอบหายใจของเขาดังสม่ำเสมอ แต่ก็เริ่มกลับคืนสู่ปกติมากขึ้นเรื่อยๆ นทีกำมือแน่น รู้สึกถึงความปวดร้าวที่แล่นผ่านกล้ามเนื้อทุกส่วน ​เขาเพิ่งใช้พลังที่แทบจะเผาผลาญแก่นแท้ของตนเอง การเปิดผนึกพลังที่ถูกซ่อนไว้ภายในนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ยิ่งกว่านั้น การควบคุมมันให้อยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม ยิ่งเป็นสิ่งที่ท้าทายยิ่งกว่า

"เกือบไปแล้ว..." เสียงของเขาแหบพร่า นทีกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ‍เขาเห็นรอยแผลเป็นที่เกิดจากพลังงานมหาศาลบนผืนดิน โขดหินบางก้อนแตกละเอียด บางก้อนก็มีรอยไหม้เกรียม ราวกับเพิ่งผ่านการโจมตีด้วยสายฟ้าฟาด

"แกร่งขึ้น... แต่ก็แลกมาด้วยราคาที่สูง" เขากล่าวพึมพำกับตัวเอง นทีพยายามดันตัวลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ‌เขาเอนหลังพิงโขดหินโบราณ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติและความแข็งแกร่งที่ยังเหลืออยู่

ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า "เจ้า... รอดมาได้"

นทีเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวดระวัง ร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ จากเงามืดของโขดหิน ‍ร่างนั้นคือชายชราผู้มีหนวดเคราสีขาวโพลน นัยน์ตาของเขาฉายแววเก่าแก่ราวกับมองเห็นกาลเวลาผ่านไปนับพันปี เขาสวมชุดคลุมสีน้ำตาลเรียบง่าย แต่กลับแผ่รัศมีแห่งอำนาจอันลึกลับออกมา

"ท่านคือ..." นทีถามเสียงแผ่ว

"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งหุบเขานี้... ผู้ที่เฝ้ามองตำนานนี้มาอย่างยาวนาน" ชายชราตอบ เสียงของเขาดังกังวานแต่ก็อบอุ่น ​"พลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมานั้น... มันรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด"

"ข้า... จำเป็นต้องทำ" นทีกล่าว "พวกมันกำลังจะเข้ามา"

"ข้ารู้" ชายชราพยักหน้า "ความวุ่นวายกำลังจะมาเยือน... ไม่ใช่เพียงแค่ที่นี่ ​แต่รวมถึงเมืองหลวงด้วย"

นทีค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงมากขึ้น เขาเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างช้าๆ "ท่านรู้เรื่องราวของเมืองหลวงด้วยหรือ"

"หุบเขาแห่งนี้... คือจุดเชื่อมต่อของทุกสิ่ง" ชายชรายิ้มบางๆ "ที่นี่คือแหล่งกำเนิดพลังงานโบราณ... และเมืองหลวงก็คือศูนย์กลางของอำนาจและความขัดแย้ง"

"ข้ามาที่นี่... ​เพื่อค้นหาความจริง" นทีกล่าว

"ความจริงนั้น... ซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด" ชายชรากล่าว "พลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมา... มันไม่ใช่เพียงการป้องกันตัว แต่เป็นการปลุกสิ่งที่หลับใหล"

"สิ่งที่หลับใหล?" นทีเลิกคิ้ว

"ใช่... พลังแห่งโลหิต... และพันธนาการที่ผูกโยงมนุษย์ เทพ และมารเข้าด้วยกัน" ชายชราตอบ "คาถาที่เจ้าใช้... มันได้สั่นคลอนสมดุลบางอย่าง"

นทีรู้สึกถึงความประหลาดใจ เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจถึงธรรมชาติที่แท้จริงของมัน "พลังแห่งโลหิต... หมายความว่าอย่างไร"

"เลือด... คือต้นกำเนิดของทุกสิ่ง" ชายชราอธิบาย "เลือดมนุษย์... เลือดเทพ... และเลือดมาร... ล้วนมีความเชื่อมโยงกันในอดีตกาลอันไกลโพ้น... ก่อนที่เผ่าพันธุ์จะถูกแบ่งแยก... ก่อนที่ความเกลียดชังจะก่อตัวขึ้น"

นทีนิ่งอึ้ง ภาพในอดีตที่เขาเคยเห็นผ่านนิมิตอันเลือนรางเริ่มชัดเจนขึ้น เขามองเห็นภาพของสิ่งมีชีวิตในอดีตที่ดูคล้ายมนุษย์ แต่ก็มีบางส่วนที่ดูแตกต่างออกไป บางครั้งก็มีแสงสว่างเรืองรอง บางครั้งก็มีเงาที่ดูน่ากลัว

"ท่านหมายความว่า... เราเคยเป็นสิ่งเดียวกัน?" นทีถาม

"มิอาจกล่าวเช่นนั้นได้เสียทีเดียว" ชายชรากล่าว "แต่สายเลือดของเรา... เคยไหลเวียนรวมกัน... ด้วยพลังงานเดียวกัน"

"แล้วคาถาของข้า... มันไปปลุกสิ่งนั้นได้อย่างไร"

"คาถาของเจ้า... คือการเปิดผนึกพลังที่ถูกกดทับไว้... พลังที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดของเจ้าเอง" ชายชราอธิบาย "ยิ่งเจ้าใช้พลังมากเท่าไหร่... ผนึกก็จะยิ่งอ่อนแอลง... และสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ก็จะยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น"

"แล้ว... สิ่งที่ถูกซ่อนเร้นอยู่... คืออะไร" นทีถามอย่างกระวนกระวาย

"คือ 'คาถาแห่งโลหิต'... และ 'พันธนาการ' ที่จะย้อนกลับมาผูกมัดเจ้า" ชายชราตอบ "เจ้ากำลังถูกเชื่อมโยงกับพลังงานโบราณ... พลังงานที่จะนำพาเจ้าไปสู่... ชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่... หรือ... ความพินาศ"

นทีรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ทับถมลงมาในใจ เขารู้สึกว่าเรื่องราวที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ "แล้ว... ข้าจะทำอย่างไร"

"เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังนี้... เข้าใจถึงธรรมชาติของมัน" ชายชรากล่าว "เจ้าต้องยอมรับ... และเผชิญหน้ากับพันธนาการที่กำลังจะมาถึง"

"พันธนาการ... ที่ว่านั้น... เกี่ยวข้องกับเมืองหลวงหรือไม่"

"แน่นอน" ชายชราตอบ "ความขัดแย้งในเมืองหลวง... คือการสะท้อนของความขัดแย้งในอดีต... ความขัดแย้งที่เกิดจาก... การที่เผ่าพันธุ์ต่างๆ... ลืมเลือนสายเลือดและพันธนาการที่เคยมีร่วมกัน"

นทีนึกถึงภาพของเมืองหลวงที่เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด การแบ่งแยก และความเกลียดชังที่แฝงเร้นอยู่ใต้เปลือกนอกอันเจริญรุ่งเรือง "ถ้าข้าไม่ทำอะไร... จะเกิดอะไรขึ้น"

"โลกจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด" ชายชราตอบเสียงเคร่งขรึม "พลังที่แท้จริง... จะถูกใช้ไปในทางที่ผิด... และสมดุลแห่งจักรวาล... จะถูกทำลายลง"

นทีหลับตาลง สัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขา มันไม่ใช่เพียงพลังงานที่ดิบเถื่อน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์อันยาวนาน เขากำหมัดแน่น

"ข้าจะเรียนรู้... และข้าจะควบคุมมัน" นทีกล่าวเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าพันธนาการนั้นจะเป็นเช่นไร... ข้าจะเผชิญหน้ากับมัน"

ชายชราพยักหน้าอย่างพอใจ "ดี... แต่จงระวัง... พลังแห่งโลหิตนั้น... มีสองด้าน... ด้านหนึ่งคือพลัง... อีกด้านหนึ่งคือ... ความกระหาย"

"ความกระหาย?"

"ความกระหายที่จะครอบครอง... ความกระหายที่จะทำลาย..." ชายชราตอบ "มันจะคอยกัดกินจิตใจของเจ้า... หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้"

ทันใดนั้น พื้นหินใต้เท้าของนทีก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นจากรอยแยกบนพื้นดิน

"อะไรนั่น!" นทีอุทาน

"พันธนาการ... กำลังเริ่มปรากฏ" ชายชรากล่าว "เจ้าต้องรีบไป... ไปยังเมืองหลวง... ไปค้นหาความจริง... และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้"

แสงสีแดงนั้นเริ่มลุกลาม เป็นรูปคล้ายกับใยแมงมุมที่กำลังขยายวงกว้างออกไป นทีรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่พยายามฉุดรั้งเขาไว้

"สายเลือดของเจ้า... กำลังถูกเรียกหา" ชายชรากล่าว "ไปเถอะ... นที... ชะตากรรมของเจ้า... กำลังรอเจ้าอยู่"

นทีหันไปมองชายชราครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับแสงสีแดงที่กำลังสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ เขาตัดสินใจก้าวเท้าไปข้างหน้า สู่ใจกลางของพลังงานที่กำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง

"ข้าจะไป..." นทีกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

ร่างของเขาค่อยๆ จมหายเข้าไปในแสงสีแดงนั้น พร้อมกับเสียงของคลื่นพลังที่ดังกระหึ่ม ราวกับว่าพื้นดินกำลังจะปริออกเป็นเสี่ยงๆ ชายชราผู้พิทักษ์เฝ้ามองภาพนั้นด้วยสายตาอันลึกซึ้ง เขารู้ดีว่าการเดินทางของนทีนั้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และหนทางข้างหน้า... เต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง.