ตอนที่ 7 — พลังศักดิ์สิทธิ์และการปรากฏตัวแห่งอดีตกาล

แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องลงมาผ่านม่านหมอกที่เริ่มเบาบางลง เผยให้เห็นภาพอันน่าอัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้พายุคลั่งเมื่อครู่ บนพื้นหินที่ราบเรียบ ท่ามกลางร่องรอยของการปะทะอันดุเดือด ปรากฏร่างของนทีที่ทรุดตัว ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ‌แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น เขายังคงกำดาบโบราณในมือแน่น ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

ทันใดนั้น ลมพายุที่เคยโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งก็พลันสงบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับถูกสะกดกลั้นด้วยอำนาจบางอย่าง เสียงหวีดหวิวของลมแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาที่พัดผ่านโขดหินโบราณ แต่แทนที่จะฟังดูน่ากลัว มันกลับให้ความรู้สึกสงบและเยือกเย็น

นทีพยายามขยับตัว ​ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขากลับรู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกาย ราวกับเลือดในเส้นเลือดได้แปรเปลี่ยนเป็นกระแสไฟฟ้าอันบริสุทธิ์

"นี่มัน... พลังอะไรกันแน่" เขากระซิบกับตัวเอง เสียงแหบแห้ง

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ‍ห้วงคำนึงก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงฝีเท้าของมนุษย์ทั่วไป แต่กลับหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม นทีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวดระวัง

ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสีทองที่สาดส่องลงมา เขาผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ประดับด้วยลวดลายสีทองอร่าม ผมยาวสีเงินสลวยของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลมแผ่วเบา ใบหน้าของเขาคมคาย ‌งดงามราวกับสลักเสลามาจากหยกชั้นเลิศ ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าใสราวกับน้ำในมหาสมุทร ลึกล้ำและเปี่ยมไปด้วยปัญญา

นทีรู้สึกราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังงานบางอย่างจากบุรุษผู้นี้ หัวใจของเขากระหน่ำเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"เจ้า... ไม่ธรรมดา" เสียงของบุรุษผู้นั้นทุ้มนุ่มราวกับเสียงดนตรี สัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่แฝงอยู่

นทีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมสติและตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนแรง ‍"ข้า... ข้านที"

บุรุษผู้นั้นยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นอบอุ่นราวกับแสงตะวันแรกแย้ม "ข้าทราบ นามของเจ้าเป็นที่เล่าขานในตำนานโบราณแล้ว"

"ตำนาน? ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" นทีขมวดคิ้ว

"เจ้าไม่ต้องเข้าใจทั้งหมดในตอนนี้" ​บุรุษผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้นทีอย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวของเขาราวกับเหยียบย่ำลงบนพื้นดินศักดิ์สิทธิ์ "เจ้าได้ปลุกพลังที่หลับใหลมาเนิ่นนานในหุบเขาแห่งนี้ พลังนั้น... คือส่วนหนึ่งของเจ้า"

เมื่อบุรุษผู้นั้นเอ่ยจบ เขาก็ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวของเขากระดิกไปมาเบาๆ และแล้ว ​สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น

แสงสีทองที่เคยสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน บัดนี้กลับทวีความสว่างไสวขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงนั้นไม่ได้แผดจ้าจนทำให้แสบตา แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอบประโลม มันไหลเวียนรอบตัวนที ราวกับสายธารแห่งพลังชีวิต

นทีรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ค่อยๆ จางหายไป ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงที่เปี่ยมล้น ​ความรู้สึกหนักอึ้งในอกพลันหายไป แทนที่ด้วยความเบาบางราวกับจะลอยได้

"นี่คือ... พลังศักดิ์สิทธิ์" บุรุษผู้นั้นกล่าว "เป็นพลังที่ตกทอดมาจากผู้พิทักษ์แห่งหุบเขานี้... บรรพบุรุษของเจ้า"

"บรรพบุรุษ?" นทีอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ใช่แล้ว นที" บุรุษผู้นั้นพยักหน้า "เจ้าคือทายาทสายตรงแห่งผู้พิทักษ์แห่งหุบเขาลึกลับนี้ พลังที่เจ้าสัมผัสได้ในวันนี้ คือพลังที่สืบทอดมาจากบรรพชนของเจ้า มันหลับใหลมาเนิ่นนาน รอคอยเวลาที่จะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง"

นทีมองดูมือของตนเองที่บัดนี้เปล่งประกายสีทองอ่อนๆ เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าตนเองจะมีพลังพิเศษเช่นนี้ ชีวิตของเขาที่ผ่านมามีแต่ความยากลำบาก การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด จนกระทั่งได้มาพบกับเหตุการณ์ประหลาดในหุบเขานี้

"แต่... ข้าเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่เติบโตมาอย่างยากลำบาก ข้าไม่เคยมีครอบครัวที่ไหน" นทีเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความยินดีและความสับสน

"ครอบครัวของเจ้าอาจจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเจ้าในวัยเด็ก แต่สายเลือดของเจ้านั้นบริสุทธิ์ และตำนานที่นี่จะบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าให้แก่ผู้ที่ควรรับรู้" บุรุษผู้นั้นกล่าว "ข้าคือผู้ดูแลตำนานแห่งหุบเขานี้ และวันนี้ ข้าได้เห็นด้วยตาตนเองว่าสายเลือดแห่งผู้พิทักษ์ยังคงสืบทอดต่อไป"

"ท่านคือใครกันแน่?" นทีถาม

"ข้าคือ... ผู้เฝ้ามอง" บุรุษผู้นั้นตอบเพียงเท่านั้น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ "พายุที่เจ้าเผชิญมา คือการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่เพียงแค่การทดสอบกำลังกาย แต่เป็นการทดสอบจิตใจและความกล้าหาญของเจ้า พลังที่ไหลเวียนในกายเจ้าบัดนี้ คือรางวัลจากการทดสอบนั้น"

แสงสีทองเริ่มจางลง แต่ความรู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้นยังคงอยู่ นทีรู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเจ็บปวดหายเป็นปลิดทิ้ง

"เมื่อเจ้ากลับคืนสู่เมืองหลวง เจ้าจะพบว่าโลกภายนอกนั้นแตกต่างไปจากที่เจ้าเคยเห็น" บุรุษผู้นั้นกล่าวต่อ "ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ เทพ และมาร กำลังจะทวีความรุนแรงขึ้น เจ้าในฐานะทายาทแห่งผู้พิทักษ์ จะมีบทบาทสำคัญในการรักษาสมดุลของโลกใบนี้"

"ข้า? บทบาทสำคัญ?" นทีทวนคำ พลางมองไปที่ดาบโบราณในมือของเขา "แต่ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย"

"ความไม่รู้ คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง" บุรุษผู้นั้นยิ้ม "เจ้าจะเรียนรู้ ข้าจะคอยชี้นำเจ้าเท่าที่ทำได้ แต่การเดินทางของเจ้า จะต้องเดินด้วยตัวของเจ้าเอง"

"การเดินทาง? หมายถึง... ข้าจะต้องออกจากหุบเขานี้?"

"ใช่แล้ว" บุรุษผู้นั้นพยักหน้า "หุบเขานี้คือจุดเริ่มต้นของเส้นทางของเจ้า เมื่อพลังของเจ้าสมบูรณ์ เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมของเจ้า"

ขณะที่บุรุษผู้นั้นกำลังพูด ประกายแสงสีเขียวมรกตก็สว่างวาบขึ้นที่ข้อมือของนที ร่างกายของเขารู้สึกปั่นป่วนเล็กน้อย แต่กลับไม่ใช่ความเจ็บปวด

"อะไรน่ะ?" นทีตกใจ

"นั่นคือ... เครื่องหมายแห่งผู้พิทักษ์" บุรุษผู้นั้นกล่าว สายตาของเขามีแววประหลาดใจเล็กน้อย "มันปรากฏขึ้นเร็วกว่าที่คาดไว้มาก"

"เครื่องหมาย? มันคืออะไร?"

"มันคือสัญลักษณ์แห่งผู้พิทักษ์ เป็นเครื่องหมายที่จะนำทางเจ้า เป็นเครื่องหมายที่จะบ่งบอกถึงความเป็นตัวตนของเจ้า และเป็นเครื่องหมายที่จะเชื่อมเจ้ากับพลังโบราณแห่งหุบเขานี้" บุรุษผู้นั้นอธิบาย "เมื่อใดที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือ หรือเมื่อใดที่เจ้าต้องการพลังที่แท้จริง จงเพ่งสมาธิไปที่เครื่องหมายนี้"

นทีมองดูข้อมือของตนเองอย่างพิจารณา แสงสีเขียวมรกตค่อยๆ จางลง แต่ยังคงทิ้งร่องรอยเป็นรูปสัญลักษณ์ที่ละเอียดอ่อนไว้บนผิวหนังของเขา มันเป็นสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"ข้า... ข้าพร้อมแล้ว" นทีกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

บุรุษผู้นั้นพยักหน้าอย่างพอใจ "ดี... การเดินทางของเจ้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น จงเตรียมตัวให้พร้อม นที เพราะโลกภายนอกกำลังรอเจ้าอยู่ และสงครามที่แท้จริง... กำลังจะอุบัติขึ้น"

ทันใดนั้น แผ่นดินเบื้องหน้าของนทีก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลันมีลำแสงสีขาวพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน กลายเป็นประตูมิติที่สว่างไสว ปลายทางของมันมองไม่เห็น แต่กลับให้ความรู้สึกถึงพลังงานที่ทรงอำนาจ

"นี่คือ... เส้นทางสู่เมืองหลวง" บุรุษผู้นั้นกล่าว "จงก้าวข้ามมันไป และเผชิญหน้ากับชะตากรรมของเจ้า"

นทีสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาหันกลับมามองบุรุษผู้นั้นเป็นครั้งสุดท้าย "ขอบคุณท่านมาก"

"จงนำพาชื่อเสียงของตำนานแห่งหุบเขานี้ไปให้ไกล นที" บุรุษผู้นั้นกล่าว พร้อมรอยยิ้มที่สื่อความหมายมากมาย

นทีพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปมองประตูมิติที่ยังคงสว่างไสว เขาก้าวเท้าเข้าไปอย่างมั่นคง ทิ้งหุบเขาลึกลับที่หล่อหลอมเขาไว้เบื้องหลัง และมุ่งหน้าสู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความหวัง

ขณะที่ร่างของนทีหายลับเข้าไปในประตูมิติ แสงสีขาวก็ดับวูบลง ประตูมิติปิดหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีอยู่ บุรุษผู้นั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงลมพัดแผ่วเบา และความรู้สึกถึงพลังอันลี้ลับที่ยังคงอบอวลอยู่ในหุบเขาแห่งนี้

นทีปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เบื้องหน้าของเขาคือภาพของเมืองหลวงอันโอ่อ่า ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงแดดอันเจิดจ้า แต่ภายใต้ความงดงามนั้น เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นแห่งความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากเมือง

เขาเห็นผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา บางคนสวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา บางคนดูยากจนข้นแค้น และท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น เขาก็สังเกตเห็นกลุ่มคนที่ดูแตกต่างออกไป พวกเขามีออร่าบางอย่างที่แผ่กระจายออกมาอย่างชัดเจน บางคนมีปีกเล็กๆ งอกอยู่ด้านหลัง บางคนมีดวงตาที่เรืองแสง และบางคนก็มีรูปลักษณ์ที่ดูลึกลับน่าเกรงขาม

"เทพ... และมาร" นทีพึมพำกับตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าโลกภายนอกจะเป็นเช่นไร แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียวคือ การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และชะตากรรมที่รอเขาอยู่... จะเป็นอย่างไรต่อไป.