ตอนที่ 9 — เงาปริศนาในแดนศักดิ์สิทธิ์

แสงสีทองอร่ามที่สาดส่องลงมาผ่านม่านหมอกในที่สุดก็จางหายไป เหลือเพียงลำแสงสุดท้ายที่ลากผ่านผืนฟ้า ก่อนจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิดยามใกล้ค่ำ นทียังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นหิน เยียวยาร่างกายที่บอบช้ำจากการต่อสู้เมื่อครู่ พลังงานอันบริสุทธิ์ที่หล่อเลี้ยงเขาจากแสงนั้นได้ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูเซลล์ ฟื้นฟูบาดแผลและเติมเต็มกำลังที่ร่อยหรอไปจนเกือบหมดสิ้น ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา ‌แต่ความรู้สึกสงบและเปี่ยมด้วยพลังที่ปะทุขึ้นในตัวกลับทำให้เขามีสติสัมปชัญญะที่เฉียบคมกว่าเดิม

รอบกายเขาเป็นผืนดินที่ถูกคลื่นพลังทำลายจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ต้นไม้โบราณที่เคยยืนต้นตระหง่านบัดนี้หักโค่นระเนระนาด ใบไม้ร่วงโรยราวกับผ่านฤดูหนาวที่ยาวนาน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความเงียบสงัดที่ปกคลุมไปทั่ว ราวกับว่าผืนป่าแห่งนี้ได้หยุดหายใจไปพร้อมกับแสงสุดท้ายที่เลือนหายไป

"นี่คือผลลัพธ์ของการต่อสู้กับเงาแห่งความมืดจริงๆ สินะ" นทีพึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาก้องกังวานในความเงียบ เขายันตัวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ รู้สึกถึงความหนักอึ้งของชุดเกราะที่บุบสลาย แต่ก็ยังคงทนทานต่อแรงกระแทกมหาศาลเมื่อครู่

ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แม้ว่าภัยอันตรายจากม่านหมอกและคลื่นพลังได้สงบลงแล้ว แต่ความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก เขาจำได้ดีถึงสัมผัสเย็นเยียบที่พยายามจะกลืนกินจิตวิญญาณของเขา ‍นั่นไม่ใช่พลังของสิ่งมีชีวิตทั่วไป แต่มันคือความมืดที่โบราณและลึกล้ำ

"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดแปลกไป... ไม่ใช่ของที่มาจากแดนมนุษย์ หรือแม้แต่เทพเจ้า" เขาคิดในใจ พลังที่เขาเผชิญหน้านั้น มีกลิ่นอายของความว่างเปล่าและความสิ้นหวังเจือปนอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน

ทันใดนั้นเอง ‌เสียงใบไม้แห้งที่ถูกย่ำดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำให้เขาหันขวับกลับไปอย่างรวดเร็ว ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือเปล่งประกายสีเงินอ่อนๆ เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่อาจจะปรากฏ

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงของเขาดังกังวาน ท้าทายความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา

เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่หักโค่น ร่างนั้นสูงโปร่ง ‍สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดจนแทบมองไม่เห็นใบหน้า แต่ดวงตาของมันกลับเรืองแสงสีม่วงอำพัน ส่องประกายเย็นเยียบราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ

นทีเพ่งมองอย่างพิจารณา ร่างนั้นไม่ได้แสดงท่าทีเป็นศัตรูโดยตรง แต่ก็ไม่ได้ดูเป็นมิตรเช่นกัน ความอึมครึมบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของมัน ทำให้รู้สึกขนลุกซู่

"อย่าได้วางใจ... พลังที่เจ้าเพิ่งเผชิญมานั้น... ​เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา" เสียงนั้นแหบแห้ง ราวกับออกมาจากลำคอของคนที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับศตวรรษ

นทีขมวดคิ้ว "เจ้าคือใคร? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?"

เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบจนน่าสะพรึงกลัว "ข้าคือผู้เฝ้ามอง... ผู้หยั่งรู้... ​และข้ามาที่นี่ก็เพื่อเตือนเจ้า"

"เตือนเรื่องอะไร?" นทีถามอย่างไม่ลดละ

"เรื่องของ 'เงา' ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง... แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้... ไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่เจ้าคิด" เงาร่างนั้นก้าวออกมาอีกก้าว เผยให้เห็นถึงรอยสักประหลาดที่สลักอยู่บนแขนของมัน ​ซึ่งเปล่งแสงสีดำอ่อนๆ เป็นระยะ

"แดนศักดิ์สิทธิ์?" นทีทวนคำ "นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ? ข้าคิดว่าที่นี่คือป่าโบราณที่ถูกทอดทิ้ง"

"สิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นอย่างที่ตาเห็นเสมอไป... โดยเฉพาะอย่างยิ่งในดินแดนที่เชื่อมต่อระหว่างโลกทั้งสาม" เงาร่างนั้นกล่าว "ป่าแห่งนี้... คือประตูสู่มิติที่ถูกลืม... และพลังแห่งความมืดที่เจ้าสัมผัส... กำลังพยายามเปิดมันออก"

นทีรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับประตูมิติที่ซ่อนเร้นอยู่ทั่วโลก แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะอยู่ที่นี่ สถานที่ที่เขาถูกดึงเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน

"เจ้าหมายความว่า... พลังที่ข้าต่อสู้เมื่อครู่... คือสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติ?"

"ไม่เชิง... มันคือพลังงานดิบ... ที่มาจาก 'ก้นบึ้งแห่งความว่างเปล่า' ... ที่กำลังถูกปลุกเร้าโดยบางสิ่ง" เงาร่างนั้นชี้ไปยังใจกลางของความมืดที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ

นทีหันไปมองตามที่เงาร่างนั้นชี้ เขาเห็นความมืดที่ไม่ได้เป็นเพียงการไร้แสง แต่มันมีความเคลื่อนไหวซ่อนเร้นอยู่ภายใน ราวกับมีสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นกำลังเต้นระบำอยู่ในนั้น

"บางสิ่ง... อะไรคือบางสิ่ง?" นทีถามอย่างกระตือรือร้น

"ผู้ที่ปรารถนาจะทำลายสมดุล... ผู้ที่หลงใหลในความมืด... และผู้ที่เชื่อว่าความว่างเปล่าคือจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของสรรพสิ่ง" เงาร่างนั้นตอบ ดวงตาของมันส่องประกายวูบวาบ

"ข้าไม่เข้าใจ" นทียอมรับ "หากเจ้าเป็นผู้เฝ้ามอง เหตุใดจึงไม่ช่วยเหลือ?"

"การแทรกแซงมากเกินไป... อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง" เงาร่างนั้นกล่าว "หน้าที่ของข้าคือการสังเกต... และการชี้ทาง... ส่วนการตัดสินใจ... เป็นของเจ้า"

"แล้วข้าควรรู้เรื่องอะไรอีก?"

"ความมืดที่เจ้าเผชิญ... ไม่ใช่ศัตรูเพียงหนึ่งเดียว... ยังมี 'ผู้ติดตาม' ของมัน... ที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด... และรอคอยเวลาที่จะปรากฏตัว"

"ผู้ติดตาม?" นทีทวนคำ

"ใช่... พวกมันถูกควบคุมโดยเจตจำนงของความมืด... และจะพยายามขัดขวางเจ้าทุกวิถีทาง" เงาร่างนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความคิด "เจ้าได้สัมผัสถึงพลังของ 'แสงบริสุทธิ์' แล้ว... ซึ่งเป็นสิ่งตรงกันข้ามกับความมืด... แต่เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไป... ที่จะรับมือกับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น"

"อ่อนแอ?" นทีรู้สึกถึงความท้าทาย เขามั่นใจในพละกำลังและความสามารถของตนเอง

"อย่าได้ประมาท... สงครามครั้งนี้... ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพละกำลัง... แต่เป็นการต่อสู้ของจิตวิญญาณ" เงาร่างนั้นกล่าว "เจ้าต้องค้นหา 'แก่นแท้' ของพลังที่เจ้ามี... และเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน... ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง"

"แก่นแท้ของพลัง? แล้วข้าจะหาได้อย่างไร?"

"ความรู้... ไม่ได้มาจากตำรา... แต่อยู่ภายในตัวเจ้าเอง... และในสถานที่ที่เจ้าเชื่อว่าไม่มีใครรู้จัก" เงาร่างนั้นยื่นมือที่สวมถุงมือสีดำสนิทออกมา ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง "หากเจ้าต้องการค้นหาคำตอบ... จงไปทางนั้น... แต่จงระวัง... เส้นทางนั้น... เต็มไปด้วยอันตราย... และการทดสอบ"

นทีมองตามทิศทางที่เงาร่างนั้นชี้ไป ที่นั่นคือใจกลางของป่าที่มืดมิดที่สุด ที่ซึ่งความมืดดูเหมือนจะมีความหนาแน่นเป็นพิเศษ ท่ามกลางความมืดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ได้เป็นพลังงานที่ชั่วร้ายเหมือนที่เขาเพิ่งเผชิญ แต่เป็นพลังงานที่สงบและลึกล้ำ

"ข้าจะไป" นทีตัดสินใจแน่วแน่

เงาร่างนั้นพยักหน้าช้าๆ "เมื่อเจ้าพบสิ่งที่เจ้าตามหา... อย่าลืม... ว่าพลังที่แท้จริง... อยู่ที่การหล่อเลี้ยง... ไม่ใช่การทำลาย"

พูดจบ เงาร่างนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืดราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน และคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจของนที

นทีเหลือบมองดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือที่ยังคงเปล่งประกายสีเงินเล็กน้อย เขาผูกผ้าคาดศีรษะที่หลุดลุ่ยให้แน่นขึ้น ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ และก้าวเดินไปยังทิศทางที่เงาร่างนั้นได้ชี้ไว้

เสียงของใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบเป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนาวเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะเป็นยามใกล้ค่ำแล้วก็ตาม เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาจากทุกทิศทาง แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้

"ผู้ติดตามของความมืด... มันอยู่ที่ไหนกันแน่?" เขาสงสัย

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับมาจากทุกทิศทางก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา "เจ้า... มาผิดที่แล้ว..." "กลับไปซะ..." "ที่นี่... ไม่ต้อนรับเจ้า..."

เสียงเหล่านั้นไม่ได้ดังออกมาจากปากของใคร แต่เหมือนจะแฝงมากับสายลม หรืออาจจะมาจากความคิดของเขาเอง นทีพยายามเพ่งสมาธิ และสลัดความคิดที่ไร้สาระเหล่านั้นออกไป

"ไม่! ข้าจะไม่ถอย!" เขาส่งเสียงตอบรับกับความมืดที่พยายามจะครอบงำจิตใจ

ขณะที่เขากำลังก้าวต่อไป ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้างอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน ร่างนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่มีกรงเล็บแหลมคม และดวงตาสีแดงฉานที่ลุกไหม้

"อ๊ากกก!"

นทีหันกลับไปทันเวลา ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือถูกชักออกมาอย่างฉับพลัน ปะทะเข้ากับกรงเล็บของเงาร่างนั้น เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

"นี่สินะ... ผู้ติดตาม" นทีพึมพำขณะที่เขาปัดป้องการโจมตีอย่างต่อเนื่อง

เงาร่างนั้นคำรามด้วยความโกรธ มันโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง กรงเล็บของมันฟาดฟันเข้าใส่เกราะของนทีอย่างรุนแรง แต่เกราะศักดิ์สิทธิ์ที่เขาใส่อยู่ก็สามารถต้านทานไว้ได้

"เจ้าไม่สามารถหยุดยั้งเราได้!" เงาร่างนั้นตะโกน เสียงของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"ข้าจะลองดู!" นทีตอบกลับ พร้อมกับสวนกลับด้วยคมดาบ

การต่อสู้เริ่มขึ้นในความมืดมิดของป่าโบราณ เป็นการปะทะกันระหว่างแสงสว่างจากดาบศักดิ์สิทธิ์ และความมืดที่แฝงมากับเงาร่างปริศนา นทีรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่แสนอันตราย และเขาจะต้องพบเจอสิ่งเลวร้ายอีกมากมายก่อนที่จะค้นพบความจริงที่เขาตามหา

เงาร่างนั้นโจมตีด้วยความรวดเร็วและดุดัน นทีต้องอาศัยทักษะทั้งหมดที่เขามีในการป้องกันและโต้กลับ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความมืดที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น มันพยายามจะแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเขา ทำให้รู้สึกสับสนและหวาดกลัว

"ต้องมีวิธีสิ... วิธีที่จะเอาชนะมัน..." นทีคิดในใจ ขณะที่เขากำลังหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรง

เขาสังเกตเห็นว่าเงาร่างนั้นจะอ่อนแรงลงเล็กน้อยทุกครั้งที่แสงจากดาบศักดิ์สิทธิ์ส่องกระทบตัวมัน

"แสง... ใช่แล้ว... แสงคือสิ่งที่มันเกลียดชัง"

นทีตัดสินใจรวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เขามี ผลักดันมันผ่านดาบศักดิ์สิทธิ์ แสงสีเงินจากดาบสว่างวาบขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงนั้นสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้เงาร่างนั้นถอยกรูดไปเล็กน้อย

"เป็นไปไม่ได้!" เงาร่างนั้นร้องเสียงหลง

"ยังอีกมากนักที่เจ้าจะต้องเรียนรู้!" นทีตะโกนกลับ เขาพุ่งเข้าใส่เงาร่างนั้นด้วยความเร็วสูงสุด ดาบศักดิ์สิทธิ์ฟาดฟันเข้ากลางร่างของมัน

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ก่อนที่เงาร่างนั้นจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำที่ปลิวว่อนไปกับสายลม

นทีทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง เขาเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกถึงชัยชนะเล็กๆ ที่ได้รับ

"ข้าทำได้..." เขาพึมพำ "แต่... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น..."

ขณะที่เขากำลังพักฟื้น ร่างของเขาก็พลันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังล่องลอยอยู่รอบตัวเขา มันไม่ใช่พลังงานที่ชั่วร้าย แต่เป็นพลังงานที่อบอุ่นและคุ้นเคย ราวกับเป็นพลังงานที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน

"นี่มัน... พลังงานของ 'แก่นแท้' ที่เงาร่างนั้นพูดถึงงั้นหรือ?"

เขารู้สึกได้ว่าพลังงานนั้นกำลังค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในร่างกายของเขา เติมเต็มความเหนื่อยล้า และปลุกเร้าพลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"ข้า... จะต้องไปให้ถึงจุดนั้นให้ได้..." นทีกล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตาของเขา

แต่แล้ว ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าโบราณ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา จากทิศทางที่เขาเพิ่งสังหารเงาร่างนั้นไป

"ดูเหมือนว่า... ข้าจะไม่ได้อยู่เพียงลำพัง..." เขาพึมพำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด

เงาอีกนับสิบ... กำลังคืบคลานเข้ามา...