ตอนที่ 10 —

เรื่องย่อ:

นที ชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งในหุบเขาลึกลับที่ซ่อนเร้นตำนานโบราณ เขาเติบโตขึ้นภายใต้การฝึกฝนอันเข้มงวดของสิ่งมีชีวิตลึกลับ จนกระทั่งค้นพบพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของตนเอง เมื่อโชคชะตานำพาเขาออกสู่โลกภายนอก นทีต้องเผชิญหน้ากับเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ เทพเจ้าที่เสื่อมทราม และเหล่ามารที่คืบคลาน ‌เขาต้องใช้พลังที่แท้จริงเข้าต่อกรกับอำนาจมืด ปกป้องผู้บริสุทธิ์ และค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของตนเอง พร้อมทั้งค้นพบว่าชะตากรรมของโลกใบนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของเขา

---

ตอนที่ 10 — เงามายาในน้ำตกโบราณ

แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ เลือนหายไป ​ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงราวกับรอยฟกช้ำ ดวงดาวเริ่มปรากฏขึ้นทีละดวงประดับประดาความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา นทีที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นหินที่เย็นชื้น พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายจากการต่อสู้เมื่อครู่ พลังอันมหาศาลที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกมายังคงทิ้งร่องรอยความเหนื่อยล้าไว้ทั่วร่าง แม้จะพยายามเยียวยาตนเองด้วยลมปราณอันเป็นเอกลักษณ์ แต่บาดแผลที่มองไม่เห็นจากภายในก็ยังคงกัดกินความแข็งแกร่งของเขาอยู่

เขาเงยหน้ามองไปยังเบื้องบน หวังจะเห็นแสงตะวันอีกครั้ง ‍แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานถ้ำอันมืดมิดที่ทอดตัวยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อากาศเย็นยะเยือกและชื้น กลิ่นอายของดินและน้ำตกโบราณลอยกรุ่นปะปนกันไป เสียงน้ำตกที่เคยดังกระหึ่มราวกับเสียงคำรามของยักษ์ กำลังค่อยๆ แผ่วเบาลง แสดงว่าเขาได้ใช้พลังมากเกินไปจนระบบการทำงานของหุบเขาเริ่มอ่อนแอลง

"ข้าควรจะรีบไปจากที่นี่" นทีพึมพำกับตนเอง ‌เสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อย เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาของเขายังคงสั่นเทา กล้ามเนื้อทุกส่วนประท้วงต่อการใช้งานหนัก เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์คู่ใจที่ตกอยู่ไม่ไกลขึ้นมา สัมผัสกับผิวโลหะเย็นเฉียบที่คุ้นเคย มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า

"ยังไม่ถึงเวลาพักผ่อนสินะ" เขาถอนหายใจเบาๆ ‍นทีรู้ดีว่าการสูญเสียพลังจำนวนมากเช่นนี้ย่อมไม่เป็นผลดีนัก ยิ่งไปกว่านั้น สภาพแวดล้อมในหุบเขานี้เต็มไปด้วยปริศนาที่รอการไข และเขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่

เขาค่อยๆ เดินไปตามทางที่น้ำไหลลงสู่เบื้องล่าง เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นแสงสว่าง มันมาจากทิศทางนี้ พลังที่เขาใช้ไปนั้นดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อม่านหมอกที่เคยปกคลุมหุบเขาเอาไว้ ​และเขาก็รู้สึกได้ว่าหมอกเหล่านั้นกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินไปถึงบริเวณที่น้ำตกเคยไหลหลากอย่างบ้าคลั่ง นทีก็หยุดชะงัก เขาเห็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ น้ำตกแห่งนั้นไม่ได้หายไป แต่กลับกลายเป็นสายน้ำสีทองอ่อนๆ ที่ไหลเอื่อยลงมาจากหน้าผาสูงชัน งดงามราวกับเส้นไหมทองคำที่ทอดยาวลงมา บนผิวน้ำมีประกายระยิบระยับ ​ราวกับว่ามีอัญมณีเม็ดเล็กๆ นับพันนับหมื่นแช่อยู่ในนั้น

"นี่มัน... น้ำตกแห่งแสง?" นทีเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาไม่เคยเห็นสิ่งใดงดงามเช่นนี้มาก่อน ตำนานโบราณที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับหุบเขานี้ มักจะกล่าวถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนเร้น แต่ไม่เคยมีสิ่งใดที่บรรยายถึงภาพตรงหน้าได้เลย

ขณะที่เขากำลังพิจารณาความงามของน้ำตกสีทองอยู่นั้น ​พลันมีเสียงแว่วมาจากเบื้องลึกของน้ำตก เสียงนั้นไม่ใช่เสียงน้ำไหล แต่เป็นเสียงกระซิบที่ฟังดูแปลกประหลาด ราวกับมาจากอีกมิติหนึ่ง

"ผู้ถูกเลือก... เจ้ามาถึงแล้ว..."

นทีสะดุ้งโหยง เขากระชับดาบในมือแน่น สายตาสำรวจไปรอบๆ พยายามหาที่มาของเสียงนั้น แต่ก็ไม่พบสิ่งใดมีชีวิตนอกจากสายน้ำสีทองที่ไหลเอื่อย

"ใครอยู่ตรงนั้น?" เขาตะโกนถาม เสียงของเขาสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ

"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งห้วงมิติ... ผู้เฝ้ามองตำนานโบราณ... เจ้าคือผู้ที่จะปลดปล่อยพันธนาการ..." เสียงกระซิบตอบกลับมา คราวนี้ชัดเจนขึ้น ราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม

นทีจ้องมองไปยังต้นน้ำตกสีทองอย่างพินิจ เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ บริเวณต้นน้ำตกนั้น มีกลุ่มก้อนพลังงานสีเข้มกำลังหมุนวนอยู่ ราวกับพายุหมุนเล็กๆ ที่ถูกกักขังไว้ภายในม่านน้ำสีทอง

"พันธนาการ? ปลดปล่อย?" นทีพึมพำ เขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น "ท่านหมายถึงอะไร? ท่านคือใคร?"

"เมื่อถึงเวลา... เจ้าจะเข้าใจเอง" เสียงกระซิบตอบกลับมา "แต่ก่อนอื่น... เจ้าต้องพิสูจน์ตนเอง... พิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควรกับพลังที่เจ้าครอบครอง"

ทันใดนั้น ผิวน้ำสีทองก็เริ่มสั่นไหว กลุ่มก้อนพลังงานสีเข้มที่อยู่เบื้องบนก็เริ่มขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่พายุหมุนอีกต่อไป แต่มันคือรูปร่างที่กำลังก่อตัวขึ้น

"เงามายา..." นทีอุทานออกมา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากรูปร่างนั้น แม้จะมองไม่เห็นรายละเอียดที่ชัดเจน แต่มันก็สื่อถึงความเกรี้ยวกราดและความมืดมิด

รูปร่างนั้นค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น มันเป็นเงาสีดำทะมึนที่บิดเบี้ยว ไร้ซึ่งรูปทรงที่แน่นอน แต่สิ่งที่บ่งบอกได้ว่ามันคือสิ่งมีชีวิต คือดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่เปล่งประกายออกมาจากใจกลางของเงา

"เจ้ากล้าดียังไง... มายุ่งเกี่ยวกับที่นี่!" เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาจากเงามายา มันไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป แต่เป็นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"ข้าเพียงแค่ต้องการหาทางออกจากหุบเขาแห่งนี้" นทีตอบกลับอย่างมั่นคง แม้จะรู้สึกถึงอันตราย แต่เขาก็ไม่คิดจะหนี

"ทางออก? เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ! เจ้าทำให้ม่านหมอกที่ปกป้องข้าอ่อนแอลง... เจ้ากำลังจะปลดปล่อยข้า!" เงามายาตะโกนก้อง

"ข้าไม่ได้ต้องการทำเช่นนั้น" นทีโต้แย้ง "ข้าเพียงแค่..."

"คำโกหก! เจ้าเห็นแก่ตัว! เจ้าอยากได้พลัง... เจ้าจึงทำลายทุกอย่าง!" เงามายาพุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว ร่างเงาสีดำทะมึนพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน

นทีต้องยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาป้องกันอย่างฉุกละหุก ดาบสั่นสะเทือนเมื่อปะทะเข้ากับพลังงานอันมหาศาลของเงามายา

"เป็นเพียงมนุษย์... กล้าดียังไงมาสู้กับข้า!" เงามายาร้องท้า

"ข้าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา!" นทีตะโกนกลับ เขารวบรวมพลังที่เหลืออยู่เข้าสู่ดาบ แสงสีทองอ่อนๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่ปลายดาบ

"ลมปราณแห่งแสง... เจ้าเป็นสายเลือดนั้นจริงๆ!" เงามายาอุทานด้วยความประหลาดใจ

นทีไม่รอช้า เขาใช้ดาบฟันเข้าใส่เงามายาเต็มแรง แสงสีทองสว่างวาบ พุ่งเข้าปะทะกับร่างเงา

"อ้ากกก!" เงามายาร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ร่างเงาสีดำทะมึนเริ่มสลายตัวไปบางส่วน แต่ก็ยังคงแข็งแกร่ง

"เจ้าจะหยุดข้าไม่ได้! ข้าจะกลับมา! ข้าจะทำให้โลกใบนี้ตกอยู่ในความมืดมิด!" เงามายาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะสลายตัวหายไปในกลุ่มหมอกที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง บริเวณต้นน้ำตก

น้ำตกสีทองยังคงไหลเอื่อย แต่มันดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไป สีทองเริ่มจางลง เหลือเพียงสีขาวขุ่นของน้ำธรรมดา

นทีทรุดตัวลงอีกครั้ง เขาเหนื่อยล้ากว่าเดิมมาก การต่อสู้กับเงามายานั้นใช้พลังงานมากกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก

"ข้า... ข้าทำอะไรลงไป?" เขามองดูมือของตนเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

"เจ้าได้ปลดปล่อยพลังบางอย่าง... ที่ถูกกักขังมานาน" เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"ท่าน... ท่านคือใคร?" นทีถาม

"ข้าคือเศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณของหุบเขา... ผู้เฝ้าดู... ผู้รอคอย... แต่ตอนนี้... ข้าอ่อนแรงลงมากแล้ว"

"แล้ว... เงามายานั่นเล่า?"

"เขาคือความมืด... ที่ถูกผนึกไว้เมื่อครั้งอดีตกาล... เจ้าได้ทำให้ผนึกอ่อนแอลง... แม้จะเพียงเล็กน้อย... แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหลุดรอดออกมาได้"

นทีรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง เขาตั้งใจจะออกจากหุบเขา แต่กลับกลายเป็นการปลุกพลังชั่วร้ายให้ตื่นขึ้นมาแทน

"ข้า... ข้าต้องทำอย่างไร?"

"เจ้าต้องหาทาง... ทำลายเขาให้สิ้นซาก... ก่อนที่เขาจะแข็งแกร่งพอ... ที่จะทำลายทุกสิ่ง" เสียงกระซิบแผ่วเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน "เมืองหลวง... คือที่ที่เจ้าจะต้องไป... ที่นั่น... เจ้าจะพบคำตอบ... และหนทางที่จะทำลายเขา..."

เสียงกระซิบเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงน้ำตกที่กลับมาเป็นเสียงน้ำไหลธรรมดา นทีนั่งมองดูน้ำตกเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

เขาได้ปลดปล่อยพลังงานมหาศาลเกินความจำเป็น จนทำให้สิ่งมีชีวิตโบราณที่น่าสะพรึงกลัวหลุดรอดออกมาจากที่กักขัง เขาไม่รู้ว่าตนเองทำถูกแล้วหรือผิด แต่ที่แน่ๆ คือโลกภายนอกกำลังตกอยู่ในอันตราย และเขาคือคนเดียวที่อาจจะหยุดยั้งมันได้

นทีลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เขาหยิบดาบขึ้นมา พลังที่เหลืออยู่ถูกรวบรวมไปสู่จุดเดียว คือการก้าวต่อไป

"เมืองหลวง... ข้าจะไปที่นั่น" เขาตัดสินใจแน่วแน่

เขามองย้อนกลับไปในหุบเขาอันมืดมิด ราวกับจะอำลาทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อหลอมเขามาตลอดชีวิต จากนั้น เขาก็หันหลังให้กับน้ำตกที่กลับคืนสู่สภาพเดิม และเดินมุ่งหน้าออกไปสู่ทางออกที่เขาเพิ่งจะค้นพบ

แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยหินขรุขระ นทีเดินไปเรื่อยๆ ด้วยความมุ่งมั่น แม้ว่าร่างกายจะอ่อนล้า แต่จิตใจกลับเข้มแข็งกว่าที่เคย

การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า ช่างยิ่งใหญ่และอันตรายเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้.