ตอนที่ 13 — เพลงพิณแห่งอดีตและความจริงที่ซ่อนเร้น

เสียงลมหายใจของนทีเริ่มสม่ำเสมอขึ้น ร่างกายที่เคยระบมจากการปะทะกับพลังอันไร้รูปเมื่อวาน บัดนี้กลับรู้สึกถึงความตึงเครียดที่น้อยลง พลังชีวิตที่หล่อเลี้ยงเขามาตลอดหลายปีในหุบเขาแห่งนี้ กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มเปี่ยม แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ไม่ใช่เพียงแสงสว่าง แต่เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ช่วยเยียวยาบาดแผลภายใน ‌นทีลืมตาขึ้น มองออกไปยังผืนป่าที่ทอดยาวภายใต้แสงดาว ความเงียบสงัดของหุบเขากลับยิ่งขับเน้นเสียงกระซิบของธรรมชาติที่เขาเริ่มได้ยินชัดเจนขึ้นทุกที

“เจ้ากำลังก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองอีกครั้ง นที” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเก่าแก่ ทรงพลัง ​ราวกับเสียงสะท้อนจากยุคสมัยที่สาบสูญ

นทีไม่ได้ตกใจ เขารู้ดีว่านี่คือเสียงของ 'ผู้เฝ้ามอง' สิ่งมีชีวิตลึกลับที่คอยชี้แนะเส้นทางให้เขามาตลอด “ข้าเพียงแค่พยายามทำความเข้าใจกับพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวข้า” เขาตอบกลับในใจ

“พลังนั้นไม่ใช่ของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว มันเป็นมรดก เป็นพันธนาการ ‍และอาจเป็นหายนะ หากเจ้าไม่เข้าใจรากเหง้าที่แท้จริงของมัน”

คำพูดนั้นทำให้นทีขมวดคิ้ว รากเหง้า? เขาเข้าใจว่าตนเองเป็นผู้ถูกเลือก ผู้ที่ได้รับพลังพิเศษ แต่ไม่เคยมีใครบอกเขาถึง 'รากเหง้า' ที่แท้จริง

“รากเหง้าของข้าคืออะไร?” ‌นทีถาม

“คำตอบไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่กำลังจะปรากฏขึ้น”

ทันใดนั้นเอง เสียงพิณอันแผ่วเบาก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงพิณที่เขาเคยได้ยินจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงที่ลึกล้ำ อ่อนหวาน และเศร้าสร้อย ราวกับบทเพลงที่ถูกบรรเลงขึ้นจากความทรงจำของผืนป่า ‍เสียงนั้นลอยมาตามลม ค่อยๆ นำทางเขาให้ลุกขึ้นยืน

นทีเดินตามเสียงพิณไปอย่างเชื่องช้า ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่ามากเท่าไหร่ เสียงพิณก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับมันกำลังดึงดูดเขาเข้าไปสู่จุดศูนย์กลางของความลึกลับ แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องสว่าง บัดนี้กลับริบหรี่ลงเมื่อเขาเข้าใกล้สถานที่แห่งนั้น

เบื้องหน้าของเขา ​คือลานกว้างที่ถูกรายล้อมด้วยต้นไม้โบราณขนาดมหึมา กิ่งก้านสาขาของพวกมันแผ่ปกคลุมราวกับหลังคาแห่งสรวงสวรรค์ ตรงกลางลานนั้น มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้น มีหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ ร่างกายของเธอผอมบาง สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ​ใบหน้าของเธอซูบเซียว แต่ดวงตาของเธอทอประกายราวกับดวงดาว

มือเรียวของเธอวางอยู่บนพิณโบราณที่ทำจากไม้สีเข้มข้น นิ้วของเธอกรีดสายพิณอย่างแผ่วเบา แต่ทุกเสียงที่ออกมา กลับสะกดใจผู้ฟังได้อย่างน่าอัศจรรย์ บทเพลงนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราว เรื่องราวของอดีตกาล เรื่องราวของความรัก ​ความสูญเสีย และการรอคอย

นทีหยุดยืนนิ่ง จ้องมองหญิงสาวผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดที่สง่างามและเปี่ยมด้วยพลังลึกลับเช่นนี้มาก่อน

“ใครคือท่าน?” นทีเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของนที ความรู้สึกบางอย่างประหลาดแล่นผ่านใจของเขา ราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน “ข้าคือผู้รักษา... ผู้รอคอย” เสียงของเธอหวานจับใจ แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า

“รอคอยอะไร?”

“รอคอยผู้ที่ถูกเลือก... ผู้ที่จะนำพาความสมดุลกลับคืนมา” เธอหยุดชะงัก ราวกับกำลังประเมินนที “เจ้า... คือเขาผู้นั้นสินะ”

นทีไม่ตอบ เขาเพียงแต่นั่งลงบนพื้นดินตรงหน้าแท่นหิน ฟังเพลงพิณที่ยังคงบรรเลงต่อไป เรื่องราวที่ไหลออกมาจากเสียงพิณ ไม่ใช่เพียงแค่บทเพลง แต่เป็นภาพฉายของประวัติศาสตร์ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน

เขาเห็นภาพของอาณาจักรโบราณที่ยิ่งใหญ่ ภาพของเหล่าทวยเทพที่สถิตอยู่บนสรวงสวรรค์ ภาพของมนุษย์ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่แล้ว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ความโลภเข้าครอบงำ เหล่ามารร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงามืด ค่อยๆ ก่อตัวเป็นกองทัพ พยายามที่จะรุกรานโลกมนุษย์ การต่อสู้ที่ดุเดือดได้อุบัติขึ้นระหว่างเทพ มนุษย์ และมาร

ในขณะที่เพลงพิณดำเนินต่อไป ภาพเหล่านั้นก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นทีเริ่มเห็นใบหน้าของวีรบุรุษที่ต่อสู้เพื่อปกป้องโลก เห็นความเสียสละ และเห็นความพินาศที่ตามมา

“นี่คือเรื่องราวของ... บรรพกาล” หญิงสาวเอ่ยขึ้น “เรื่องราวที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา เมื่อโลกถูกปกครองด้วยความขัดแย้ง อำนาจ และความมืดมิด”

“แล้วท่าน... เกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านี้อย่างไร?” นทีถาม

“ข้าคือผู้ที่สืบทอดสายเลือดของผู้พิทักษ์... ผู้อยู่เหนือกาลเวลา” เธอตอบ “ข้าได้เฝ้ามองการขึ้นลงของอารยธรรม การก่อกำเนิดและดับสูญของอำนาจ ข้าได้เห็นความโหดร้ายของสงคราม และความสวยงามของความหวัง”

“แล้วพลังในตัวข้าเล่า?” นทีสงสัย “มันคืออะไร?”

หญิงสาวหยุดกรีดสายพิณชั่วครู่ ดวงตาของเธอทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “พลังของเจ้า... คือพลังแห่งการสร้างสรรค์และทำลายล้าง เป็นพลังที่เคยถูกใช้เพื่อรักษาสมดุลของโลกนี้... แต่ก็ถูกใช้เพื่อทำลายล้างเช่นกัน”

“หมายความว่าอย่างไร?”

“พลังนี้... มีสองด้านเสมอ” หญิงสาวถอนหายใจยาว “เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมันอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่ปลดปล่อยมันออกมา”

นทีรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าพลังที่ไหลเวียนในกายของเขา จะมีความเกี่ยวพันกับอดีตกาลอันซับซ้อน และมีอิทธิพลต่อสมดุลของโลกถึงเพียงนี้

“แล้วข้าจะหาคำตอบของเรื่องราวทั้งหมดได้ที่ไหน?” นทีถาม

“คำตอบ... อยู่ในใจเจ้า” หญิงสาวตอบ “และอยู่ที่เมืองหลวง... ที่ซึ่งความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ เทพ และมาร กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง”

คำว่า 'เมืองหลวง' ทำให้นทีนิ่งไป เขาเคยได้ยินเรื่องราวของเมืองหลวงจาก 'ผู้เฝ้ามอง' มาบ้าง เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องไปที่นั่นเร็วขนาดนี้

“แต่... ข้ายังไม่พร้อม” นทีกล่าว

“ความพร้อม... คือสิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง” หญิงสาวมองนทีอย่างลึกซึ้ง “เจ้าได้ฝึกฝนมานานพอแล้ว นที พลังในตัวเจ้ากำลังเรียกร้อง ความจริงกำลังรอคอยให้เจ้าไปเปิดเผย”

เธอเอื้อมมือข้างหนึ่งไปวางบนพิณอีกครั้ง เสียงพิณเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นบทเพลงที่แตกต่างออกไป บทเพลงที่เต็มไปด้วยความหวัง และความกล้าหาญ

“บทเพลงนี้... คือคำอวยพรจากอดีต” เธอกล่าว “ขอให้มันนำพาเจ้าไปสู่เส้นทางที่ถูกต้อง จงจดจำไว้... ความจริงที่ซ่อนเร้น มักจะถูกปกปิดไว้ด้วยสิ่งที่งดงามที่สุด”

ขณะที่บทเพลงของหญิงสาวยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนที เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา ความสับสนและความไม่แน่ใจค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่แน่วแน่

เขาเงยหน้ามองหญิงสาวอีกครั้ง “ขอบคุณท่าน... ผู้รักษา”

หญิงสาวเพียงแค่แย้มยิ้ม ดวงตาของเธอทอประกายแห่งความหวัง “ไปเถิด... นที ผู้กอบกู้”

เมื่อเสียงพิณเงียบลง พร้อมกับแสงจันทร์ที่กลับมาสาดส่องอย่างเต็มที่ หญิงสาวผู้นั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น นทีลุกขึ้นยืน สัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในกายของเขามากขึ้นกว่าเดิม เขาเข้าใจแล้วว่าการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเส้นทางข้างหน้า จะเต็มไปด้วยบททดสอบที่ยากลำบากยิ่งกว่าที่เคยเจอมา

แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง เมื่อนึกถึงคำพูดของหญิงสาว “ความจริงที่ซ่อนเร้น มักจะถูกปกปิดไว้ด้วยสิ่งที่งดงามที่สุด” เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ความจริงที่รอคอยเขาอยู่ที่เมืองหลวงนั้น จะมีความงดงามมากเพียงใด และมันจะนำมาซึ่งอันตรายในรูปแบบใด

นทีหันหลังให้กับลานกว้างแห่งนั้น มุ่งหน้ากลับไปยังที่พักของเขาภายใต้แสงดาวอันเยือกเย็น การเดินทางสู่เมืองหลวงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถาม และความตั้งใจที่จะค้นหาคำตอบทุกอย่างที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า.