ตอนที่ 17 —

---

ตอนที่ 17 — เงาสะท้อนในบึงมรณะ

ผืนฟ้าเหนือหุบเขาลึกลับยามนี้ ไม่ได้มีเพียงแสงแดดยามเช้าที่ทอประกาย แต่กลับมีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะสะท้อนถึงพายุแห่งความรู้สึกที่กำลังโหมกระหน่ำในใจของนที ร่างกายของเขาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังบริสุทธิ์ ‌บัดนี้กลับปั่นป่วนราวกับถูกกระแสน้ำวนดูดกลืนเข้าไป ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายภาพ หากแต่เป็นความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลัง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามอบให้กับ "เซย์" ผู้ที่เขาเคยนับถือดุจพี่ชาย บัดนี้แหลกสลายเป็นผุยผง

"เป็นไปไม่ได้..." ​เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดลอดจากริมฝีปากของนที ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง จ้องมองไปยังร่างที่ยืนสง่าอยู่เบื้องหน้า แสงจันทร์สีซีดที่ลอดผ่านม่านเมฆสะท้อนให้เห็นใบหน้าของเซย์ ที่บัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันอันน่าสะพรึงกลัว "ทำไม... ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?"

เซย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและสมเพช ‍"เจ้ายังโง่เขลาอีกหรือนที? คิดว่าพลังบริสุทธิ์ที่เจ้าได้รับมา จะสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้งั้นรึ? โลกนี้มันเต็มไปด้วยความเน่าเฟะ การแก่งแย่งชิงดี ไม่ว่ามนุษย์ เทพ หรือมาร ‌ล้วนแต่ต้องการอำนาจทั้งสิ้น"

"แต่ข้าเชื่อว่ายังมีสิ่งดีงามอยู่..." นทีพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"สิ่งดีงาม?" เซย์แค่นเสียง "มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผู้แข็งแกร่งสร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อคนโง่เช่นเจ้า! ข้าต้องการพลังที่แท้จริง พลังที่จะทำให้ข้าอยู่เหนือทุกสิ่ง! และเจ้า... ‍คือกุญแจสำคัญ"

คำพูดของเซย์เสียดแทงหัวใจของนทีราวกับคมมีดนับพันเล่ม ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมา ภาพของเซย์ที่เคยคอยปกป้องเขา สอนวิชาต่างๆ ให้เขา ยามนี้กลับกลายเป็นภาพหลอนที่คอยหลอกหลอน บัดนี้เขารู้แล้วว่าทุกสิ่งคือการหลอกลวง ​เซย์ต้องการพลังที่อยู่ในตัวเขา เพื่อนำไปใช้ในทางที่ชั่วร้าย

"เจ้าจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการ!" นทีตะโกนสุดเสียง พลังแห่งอัคคีอธิษฐานที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

"หึ! ความมุ่งมั่นของเด็กน้อย" ​เซย์ส่ายหน้าอย่างดูแคลน "ลองดูสิ ว่าพลังที่เจ้าเรียกว่า 'ความมุ่งมั่น' นั้น จะต่อกรกับพลังแห่งความมืดที่ข้าปลุกขึ้นมาได้หรือไม่!"

พลัน! ร่างของเซย์ก็เปล่งประกายสีดำทะมึนออกมา ปกคลุมทั่วบริเวณราวกับมีบางสิ่งกำลังค่อยๆ ​คืบคลานเข้ามา พลังแห่งความมืดที่เข้มข้นจนน่าสะพรึงกลัว แผ่ปกคลุมไปทั่วหุบเขา บดบังแสงจันทร์จนมืดสนิท

นทีรู้สึกได้ถึงความกดดันอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา พลังแห่งความมืดของเซย์กำลังกัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างรวดเร็ว เขาพยายามใช้พลังแห่งอัคคีอธิษฐานต้านทาน แต่ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ ความอ่อนแรงเข้าครอบงำ

"เจ้ากำลังจะแพ้แล้วนที" เสียงของเซย์ดังขึ้นอีกครั้ง อยู่ใกล้เสียจนนทีสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันเย็นเยียบของเขา "ยอมรับความจริงเถอะ... เจ้ามันก็เป็นเพียงเครื่องมือของพลังที่ยิ่งใหญ่กว่า"

ขณะที่นทีกำลังจะหมดสติไป ภาพของ "เอริน" ลูกสาวของผู้ว่าการเมืองหลวงที่เขาเคยช่วยเหลือ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะอันสดใสของเธอ ความรู้สึกที่เขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ... ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เขาต้องปกป้อง!

"ไม่! ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้!" นทีรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงภาพของเอริน ภาพของเหล่าผู้บริสุทธิ์ในเมืองหลวงที่กำลังตกอยู่ในอันตราย เขาต้องใช้พลังที่แท้จริงของตัวเอง พลังที่ไม่ใช่แค่การปะทะ แต่เป็นการเชื่อมโยง!

เขานึกถึงคำสอนโบราณที่เขาได้ยินมาในวัยเด็ก "พลังที่แท้จริง มิใช่อยู่ที่การทำลายล้าง หากแต่อยู่ที่การเข้าใจและหล่อเลี้ยง"

ทันใดนั้น! ร่างของนทีก็สั่นสะท้าน เปลวเพลิงสีทองที่เคยลุกโชนรอบตัวเขา กลับสงบลง แทนที่ด้วยแสงสีฟ้าอ่อนบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายออกมาอย่างนุ่มนวล แสงนั้นไม่ได้แผดเผา แต่กลับโอบอุ้มทุกสิ่งไว้ ราวกับแสงสว่างแห่งการเยียวยา

เซย์ชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่มัน... พลังอะไรกัน?"

"นี่คือ 'พลังแห่งสายน้ำแห่งชีวิต'" เสียงของนทีดังขึ้นอย่างชัดเจน แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นที่น่าเกรงขาม "พลังที่เชื่อมโยงทุกสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน พลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"

แสงสีฟ้าอ่อนนั้นค่อยๆ ขยายวงกว้างออกไป สัมผัสกับพลังแห่งความมืดของเซย์โดยตรง แต่แทนที่จะเกิดการปะทะรุนแรง กลับเกิดปรากฏการณ์ที่น่าพิศวง พลังแห่งความมืดเริ่มอ่อนแรงลง ราวกับถูกชะล้างออกไปทีละน้อย

"เป็นไปไม่ได้! พลังแบบนี้... มันควรจะถูกกลืนกินสิ!" เซย์ตะโกนด้วยความไม่เชื่อ

"เจ้าคิดผิดแล้วเซย์" นทีลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเข้าใจ "พลังแห่งความมืดนั้น ต้องการสิ่งที่อ่อนแอกว่าเพื่อหล่อเลี้ยง แต่พลังแห่งสายน้ำแห่งชีวิตนั้น เพียงพอที่จะชำระล้างทุกสิ่งเอง"

ขณะที่แสงสีฟ้าอ่อนกำลังจะกลืนกินพลังแห่งความมืดทั้งหมด จู่ๆ เสียงระฆังโบราณอันดังสนั่นก็ดังขึ้นจากที่ใดสักแห่ง เสียงระฆังนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขา ทำให้ทั้งนทีและเซย์ต้องผงะ

"นั่นมัน... เสียงระฆังแห่งการปลุก!" เซย์อุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้! ยังไม่ถึงเวลา!"

"ถึงเวลาแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำอันเยือกเย็นดังขึ้นจากเงามืด ณ ปลายสุดของหุบเขา ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังถูกชำระล้างด้วยแสงสีฟ้าอ่อน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้น เขาไม่ได้เร่งรีบ ทว่าทุกย่างก้าวกลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

นทีสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของชายคนนั้น พลังที่แม้แต่เซย์ก็ยังดูอ่อนด้อยไปถนัดตา

"ใคร... เจ้าเป็นใคร?" เซย์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ชายปริศนาผู้นั้นยิ้มบางๆ "ข้าคือผู้เฝ้ามอง... และข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกช่วงชิงไป"

ขณะเดียวกัน แสงสีฟ้าอ่อนของนทีก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นร่างของเซย์ที่บัดนี้ดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด พลังแห่งความมืดของเขาถูกชำระล้างไปเกือบหมดสิ้น

"เจ้านั่นเอง..." เซย์พึมพำ ใบหน้าซีดเผือด "ข้า... ข้าจะยังไม่ตายง่ายๆ!"

แต่ก่อนที่เซย์จะทันได้ทำอะไร ชายในชุดคลุมสีดำก็ยกมือขึ้นช้าๆ ดั่งเสกเป่า ร่างของเซย์ก็ถูกดูดเข้าไปในบึงน้ำสีดำที่อยู่เบื้องล่าง มันคือ "บึงมรณะ" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในหุบเขานี้มานับพันปี

"เซย์!" นทีตะโกนเรียกด้วยความตกใจ

ชายในชุดคลุมสีดำหันมามองนที ใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้นดูไร้อารมณ์ "อย่าเสียใจไปเลย... ผู้ที่ครอบครองพลังแห่งความมืด ย่อมมีชะตากรรมเช่นนี้เสมอ"

นทีรู้สึกถึงความสงบที่กลับคืนมา แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาได้รับพลังใหม่มา แต่ก็ต้องสูญเสีย "พี่ชาย" ที่เคยรักไป ชะตากรรมของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป? และชายปริศนาผู้นี้ คือใครกันแน่?

ขณะที่นทีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น จู่ๆ หินโบราณที่อยู่ใกล้ๆ ก็เปล่งแสงสีเขียวออกมาอย่างแรง ดึงดูดสายตาของทุกคน

"นั่นมัน... สัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา!" ชายในชุดคลุมสีดำอุทาน "เป็นไปได้... ว่าถึงเวลาแล้วจริงๆ"

แสงสีเขียวจากหินโบราณสาดส่องไปยังร่างของนที ราวกับจะปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเขาขึ้นมา

นทีรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่พลังแห่งอัคคี หรือสายน้ำ หากแต่เป็นพลังที่เก่าแก่และลึกลับกว่านั้นมาก... พลังที่ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน

"ถึงเวลาแล้ว... ที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" เสียงกระซิบของชายในชุดคลุมสีดำดังแผ่วเบา ราวกับพายุที่กำลังจะพัดเข้ามา...