ตอนที่ 19 —

ตอนที่ 19 — รอยร้าวในจิตวิญญาณแห่งเทพ

แสงสลัวลอดผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมบึงมรณะ บรรยากาศอันเย็นเยียบและวังเวงยิ่งทวีความรู้สึกอึดอัดในใจของนที เขาจ้องมองภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยวของตนเองในน้ำนิ่ง ดุจกระจกเงาที่ฉายภาพความปวดร้าวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เคยตามหลอกหลอน ‌บัดนี้ดังชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับจะรุมเร้าเข้ามากัดกินจิตวิญญาณของเขา

“เจ้าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป นที… เจ้าคือสิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์… คือพลังที่ถูกสาปแช่ง…”

ถ้อยคำเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะท้อนที่ดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับบึงแห่งนี้กำลังพร่ำบอกความจริงอันโหดร้ายที่นทีพยายามหลีกหนีมาตลอด เขาพยายามสูดลมหายใจลึก แต่กลับสัมผัสได้เพียงความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมไปถึงขั้วหัวใจ

“นี่คือสิ่งที่เจ้าคู่ควร… ​การแบกรับพลังอันยิ่งใหญ่… ย่อมต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด… ความเดียวดาย…”

เงาของมารดาปรากฏขึ้นที่ริมบึง ร่างกายโปร่งแสงของนางสั่นไหว ราวกับถูกกระแสลมพัดพา แต่ดวงตาที่มองมายังนทีกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวด

“ลูกเอ๋ย… แม่รู้ดีว่าเจ้ากำลังทุกข์ทรมาน… แต่จงจำไว้… ‍แม้ในความมืดมิดที่สุด… แสงสว่างก็ยังคงมีอยู่…”

“มารดา!” นทีตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามเอื้อมมือออกไปหานาง แต่เงาของมารดากลับค่อยๆ เลือนหายไป กลืนกินไปกับละอองหมอก

“ความเจ็บปวดนี้… ‌คือเครื่องหมายของพลัง… คือสิ่งที่ทำให้เจ้าแตกต่าง… จงอย่าปล่อยให้มันกัดกินเจ้า… จงใช้มัน… เพื่อปกป้อง… สิ่งที่เจ้าหวงแหน…”

เสียงมารดาดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ไม่อาจจับใจความได้ นทีทรุดตัวลงคุกเข่า ‍มือข้างหนึ่งกุมขมับ อีกข้างหนึ่งทุบลงบนพื้นดินชื้นแฉะ

“ทำไม… ทำไมข้าต้องแบกรับทุกสิ่งไว้เพียงผู้เดียว…”

ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่รุนแรงกว่าเดิมก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขารู้สึกราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเขา มันคือความมืดมิดที่เย็นยะเยือก เป็นพลังที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน… พลังของจอมมาร!

“เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีพ้นงั้นหรือ… ​นที…” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานขึ้นในหัวของเขา “ข้าสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของเจ้า… ความสับสน… ความกลัว… สิ่งเหล่านี้… คือประตูสู่การยอมจำนน…”

นทีเบิกตากว้าง เขาพยายามต้านทาน ​แต่พลังที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ภาพความทรงจำอันเลวร้ายต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเหล่ามนุษย์ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าเทพที่ไม่เข้าใจ และเงาอันน่าสะพรึงกลัวของจอมมารที่คอยตามล่า

“เจ้าคือเด็กกำพร้า… คือตัวประหลาด… ไม่มีใครต้องการเจ้า… ​นอกจากข้า…” เสียงของจอมมารดังขึ้น ราวกับกำลังเยาะเย้ย

“ไม่จริง! ข้าไม่ใช่!” นทีตะโกนสวนกลับ แต่เสียงของเขาเบาหวิว เขาเห็นภาพของลลินดา… รอยยิ้มของเธอ… ความห่วงใยในดวงตาของเธอ…

“ลลินดา… หากข้าพ่ายแพ้… นางจะเป็นอย่างไร…” ความคิดนี้ยิ่งบั่นทอนจิตใจของเขา

“หากเจ้ายอมจำนนต่อข้า… ข้าจะมอบพลังที่แข็งแกร่งที่สุดให้… เจ้าจะสามารถปกป้องนางได้… และปกป้องพวกพ้องของเจ้า… โดยไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป…” จอมมารยื่นข้อเสนอ

นทีรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในเหวลึก เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้า… ความสิ้นหวัง… บางส่วนในใจของเขากำลังโหยหาความสงบสุข… การปลดปล่อยจากภาระอันหนักอึ้ง

“อย่า… อย่าหลงกล…” เสียงแผ่วเบาของมารดาปรากฏขึ้นอีกครั้ง “พลังที่แท้จริง… มาจากภายใน… จงเชื่อมั่นในตัวเจ้าเอง… จงจำไว้… เจ้าคือความหวัง…”

“ความหวังของใครกัน!” นทีตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง “ข้า… ข้าไม่รู้ว่าข้าคือใครกันแน่… ข้าเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถูกตราหน้า… ถูกเกลียดชัง… ถูกตามล่า…”

“เจ้ารู้ดี… นที…” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง เขาหันไปมอง พบกับท่านหญิงจันทรา หญิงชราผู้เปี่ยมด้วยปัญญา ใบหน้าของนางแม้จะดูอ่อนล้า แต่ดวงตาของนางยังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น

“พลังที่เจ้าแบกรับ… ไม่ใช่คำสาป… แต่คือพร… พรที่ถูกซ่อนเร้น… เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก… เพื่อนำพาความสมดุลกลับคืนมา… ระหว่างโลกมนุษย์… เทพ… และมาร…”

“แต่ข้า… ข้ายังไม่เข้าใจ…” นทีพึมพำ

“นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องเรียนรู้… นที…” ท่านหญิงจันทราก้าวเข้ามาใกล้ “ความสับสน… ความกลัว… คือสิ่งที่จอมมารใช้เป็นอาวุธ… แต่เจ้า… มีพลังมากกว่าที่เจ้าคิด…”

“ข้า… จะทำได้อย่างไร…”

“จงมองเข้าไปในจิตใจของเจ้า… ค้นหาความจริง… ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์… เหนือการตัดสิน… เหนือความเกลียดชัง…” ท่านหญิงจันทรากล่าว

นทีหลับตาลงอีกครั้ง เขาพยายามรวบรวมสติ ปล่อยวางความกลัวและความสับสนทั้งหมด เขานึกถึงคำพูดของมารดา… นึกถึงใบหน้าของลลินดา… นึกถึงความหวังที่ท่านหญิงจันทรามอบให้

เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป… มันไม่ใช่พลังแห่งความมืดมิด… ไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง… แต่มันคือ… พลังแห่งการเยียวยา… พลังแห่งการเปลี่ยนแปลง…

“นี่คือ… พลังที่แท้จริงของข้า…” นทีพึมพำ

ทันใดนั้น แสงสว่างสีทองอ่อนๆ ก็เริ่มเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา แสงสว่างนั้นค่อยๆ ขับไล่เงาดำทะมึนที่รายล้อมอยู่รอบตัวออกไป บึงมรณะที่เคยเย็นเยียบและวังเวง บัดนี้กลับอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าทำได้แล้ว… นที…” ท่านหญิงจันทราเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าได้มองทะลุผ่านความหลอกลวง… และค้นพบพลังที่แท้จริงของตนเอง…”

เสียงกระซิบของจอมมารเงียบหายไป ความกดดันในจิตใจของนทีค่อยๆ จางลง เขาเปิดตาขึ้น มองไปยังภาพสะท้อนของตนเองในบึงอีกครั้ง คราวนี้ ภาพนั้นไม่ได้บิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่มันคือใบหน้าของชายหนุ่มผู้แข็งแกร่ง… ผู้มีความหวัง…

“ขอบคุณครับ ท่านหญิง…” นทีกล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่นขึ้น

“ยังเหลือหนทางอีกยาวไกล… นที…” ท่านหญิงจันทรากล่าว “การควบคุมพลังนี้… การเข้าใจในตัวตนที่แท้จริงของเจ้า… คือสิ่งที่จะนำพาเจ้าไปสู่ชัยชนะ…”

“ข้าพร้อมแล้ว…” นทีกล่าว เขาเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย แม้เมฆดำจะยังคงปกคลุมอยู่ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงแสงแดดที่กำลังจะทอประกายออกมา

“แต่… ก่อนที่เราจะไปถึงจุดนั้น…” นทีหันไปมองท่านหญิงจันทรา “มีบางสิ่งที่ข้าต้องสะสาง…”

เขาตัดสินใจแล้ว… เขาจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในหุบเขาลึกลับแห่งนี้… ความจริงที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขา… และอาจรวมถึงชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง…

เรื่องย่อตอนต่อไป:

นทีตัดสินใจที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงในส่วนลึกของหุบเขาลึกลับ ที่ซึ่งมีบางสิ่งบางอย่างถูกซ่อนเร้นเอาไว้ เขาเชื่อว่าที่นั่นคือคำตอบของปริศนาต่างๆ ที่รบกวนจิตใจเขามาตลอด ท่านหญิงจันทราได้มอบสิ่งของบางอย่างที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขความลับโบราณนั้น ในขณะเดียวกัน ลลินดาที่รอคอยข่าวคราวของนทีอยู่ที่เมืองหลวง ก็ต้องเผชิญหน้ากับแผนการร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ การตัดสินใจของนทีในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่อันตรายครั้งใหม่ที่คาดไม่ถึง และเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาต่อโลกใบนี้.