ตอนที่ 20 — ม่านหมอกแห่งอดีตที่บิดเบือน

แสงสลัวที่ลอดผ่านม่านหมอกหนาทึบของบึงมรณะนั้น มิได้สาดส่องเพียงความเย็นยะเยือก แต่ยังปลุกเร้าเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกฝังลึกในจิตวิญญาณของนที ภาพสะท้อนในน้ำที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกอาบยาพิษนั้น ช่างคล้ายคลึงกับรอยร้าวที่เขารู้สึกได้ในจิตใจตนเอง ยิ่งเขามอง ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น จนแทบจะจับต้องได้

"นี่มันอะไรกัน?" ‌นทีพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับหลุดมาจากห้วงอเวจีใด เขาเห็นเงาของตนเอง แต่ไม่ใช่เงาที่คุ้นเคย เป็นเงาที่แฝงไปด้วยความอำมหิต ความเย็นชา และอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว ​ดวงตาในเงาสะท้อนนั้นลุกโชนไปด้วยแสงสีแดงฉาน ผิดแผกไปจากสีดำสนิทที่เขาเคยเห็น

"เจ้าเห็นมันแล้วหรือ?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากเบื้องหลังของเขา นทีสะดุ้งเฮือก หันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง แต่ทว่า...ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงหมอกหนาทึบที่ยังคงคลอเคลียอยู่รอบตัวเขา

"ใคร! ‍ออกมาเดี๋ยวนี้!" นทีตะโกน กวัดแกว่งดาบในมืออย่างระแวดระวัง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขา มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ ไม่ใช่พลังของเทพ และก็ไม่ใช่พลังของมารที่เขาเคยสัมผัส มันเป็นพลังที่เก่าแก่ ‌ลึกลับ และแฝงไปด้วยความเจ็บปวด

"เจ้ากำลังต่อสู้กับเงาของตนเอง นที" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู "เงาที่ถูกสร้างขึ้นจากความกลัว ความเกลียดชัง ‍และอำนาจที่เจ้าปฏิเสธ"

นทีขมวดคิ้ว "ความกลัว? ความเกลียดชัง? ข้าไม่เข้าใจ! ข้ามาที่นี่เพื่อค้นหาคำตอบ ไม่ใช่เพื่อเผชิญหน้ากับอดีตอันเลือนราง!"

"อดีตอันเลือนราง? เจ้าแน่ใจหรือว่ามันเลือนราง?" เสียงนั้นหัวเราะในลำคออย่างแห้งผาก ​"บางครั้ง สิ่งที่เจ้าพยายามลืมเลือนมากที่สุด คือสิ่งที่ผูกพันกับเจ้ามากที่สุด"

ทันใดนั้น หมอกรอบตัวนทีก็เริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุหมุน ภาพสะท้อนในบึงมรณะก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น จนครอบคลุมผืนน้ำทั้งหมด นทีรู้สึกราวกับถูกดึงเข้าไปในภาพสะท้อนนั้นอย่างไม่อาจต้านทาน

เขาพบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นดินที่แตกระแหง ​ท้องฟ้าเป็นสีดำทะมึน มีเพียงแสงสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่เบื้องล่าง ล้อมรอบไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณอันยิ่งใหญ่ บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันและความสิ้นหวัง

"ที่นี่...คือที่ไหน?" นทีเอ่ยถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"ที่นี่คือส่วนหนึ่งของเจ้า นที" เสียงเดิมตอบกลับมา ​"ที่นี่คือดินแดนแห่งอดีตที่เจ้าพยายามจะลบเลือน"

เบื้องหน้าของเขา ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัส แต่ดวงตาของเขาฉายประกายอำมหิต และแฝงไปด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดประมาณ ชายหนุ่มผู้นั้นมีใบหน้าคล้ายนทีอย่างน่าประหลาด

"เจ้าคือข้า?" นทีถามอย่างไม่อยากเชื่อ

"เราคือหนึ่งเดียว" ชายหนุ่มตอบ "แต่เส้นทางของเราได้แยกจากกัน เจ้าเลือกเส้นทางแห่งแสงสว่าง ส่วนข้า...ข้าเลือกเส้นทางแห่งอำนาจ"

นทีจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสับสน "อำนาจ? เจ้าพูดถึงพลังอะไร? เหตุใดข้าจึงเห็นเจ้าในลักษณะเช่นนี้?"

"เจ้าก็เหมือนกัน ข้าเห็นเจ้าในภาพสะท้อนของบึงมรณะ" ชายหนุ่มกล่าว "เจ้าปฏิเสธข้า ปฏิเสธพลังที่ข้าครอบครอง แต่จงจำไว้ว่า ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้าเสมอ"

"พลังของเจ้า...มันคืออะไร?" นทีถามอย่างระแวง

"มันคือพลังที่ทำลายล้าง" ชายหนุ่มยิ้มอย่างเย็นชา "พลังที่สามารถสั่นคลอนทุกสิ่งให้พินาศได้ พลังที่ถูกหล่อหลอมจากความเจ็บปวด ความแค้น และความสิ้นหวัง"

ขณะที่ชายหนุ่มพูด เขาก็ยกมือขึ้น บาดแผลบนร่างกายก็เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว พลังงานสีดำทะมึนก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเขา แผ่ขยายปกคลุมพื้นที่โดยรอบ

"เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม นที?" ชายหนุ่มกล่าว "พลังนี้...มันยิ่งใหญ่เพียงใด"

นทีรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในจิตใจของตนเอง พลังที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้านั้น ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าพลังนั้นกำลังเรียกหาเขา

"เจ้ากำลังหลงผิด" นทีกล่าว "พลังแห่งการทำลายล้างนั้นนำมาซึ่งความพินาศเท่านั้น"

"ความพินาศ? หรือความสมดุล?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "เจ้าคิดว่าโลกนี้จะสงบสุขตลอดไปได้หรือ? โลกนี้เต็มไปด้วยความอยุติธรรม เทพเจ้าเองก็มิได้ใสสะอาดไปเสียหมด มารร้ายก็มีอำนาจเหนือกว่าที่เจ้าคิด"

"นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น" นทีตอบ "เพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์ เพื่อสร้างความถูกต้อง"

"ความถูกต้องของเจ้า...คือความอ่อนแอในสายตาของข้า" ชายหนุ่มเย้ยหยัน "พลังที่แท้จริงคืออำนาจที่จะตัดสินชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง"

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของนทีก็เริ่มเลือนรางอีกครั้ง หมอกสีดำทะมึนก็กลับมาปกคลุมพื้นที่ เขาได้ยินเสียงหัวเราะของชายหนุ่มคนนั้นดังสะท้อนอยู่เบื้องหลัง

"เจ้าจะไม่มีวันหนีพ้นข้า นที" เสียงนั้นกล่าว "ตราบใดที่เจ้ายังเป็นมนุษย์ ตราบใดที่เจ้ายังมีความปรารถนา...ข้าก็จะอยู่กับเจ้าเสมอ"

นทีลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองยังคงยืนอยู่ที่ริมบึงมรณะ หมอกยังคงปกคลุมอยู่ แต่ความเย็นเยียบนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเย็นที่บาดลึกเข้าถึงกระดูก

"นั่นมันอะไรกัน?" นทีพึมพำกับตนเอง ภาพของชายหนุ่มผู้นั้นยังคงติดตาเขาอยู่ ความรู้สึกสับสน ตื่นตระหนก และความรู้สึกประหลาดที่ว่าชายหนุ่มคนนั้นคือส่วนหนึ่งของตนเอง ทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วน

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แม้ว่าหมอกจะหนาทึบจนแทบมองไม่เห็น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงแสงตะวันอันริบหรี่ กำลังพยายามส่องผ่านม่านหมอกนั้นเข้ามา

"ข้าต้องหาคำตอบให้ได้" นทีรำพึง "คำตอบของสิ่งที่ข้าเห็น...และสิ่งที่ข้าเป็น"

เขาก้าวเท้าออกไปจากริมบึงมรณะ มุ่งหน้าต่อไปยังใจกลางของหุบเขาที่เต็มไปด้วยตำนานโบราณ แต่คราวนี้ จิตใจของเขาไม่ได้มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง แต่ยังมีความสงสัยในตนเอง และความหวาดหวั่นต่อเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตวิญญาณของเขา

ในขณะที่นทีกำลังเดินจากไป ภาพสะท้อนในบึงมรณะก็เริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ทว่า...ในห้วงลึกของน้ำนั้น มีประกายสีแดงฉานเล็กๆ ที่วูบไหวอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่จะเลือนหายไปในความมืดมิดของบึง ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าการเผชิญหน้ากับอดีตของนทียังคงดำเนินต่อไป และบางที...มันอาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น