ตอนที่ 22 — เงาสะท้อนแห่งอดีตในหุบเขาต้องห้าม

ประกายตาของนทียังคงฉายแววสับสนปนเปื้อนความเจ็บปวด ภาพใบหน้าของ "ใค" ที่ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความรู้สึกผิดที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการสะท้อนในบึงมรณะนั้นหนักอึ้งจนแทบจะบีบคั้นหัวใจของเขา ฝ่ามือหนาค่อยๆ กุมขมับขมวดคิ้วแน่น พยายามสลัดภาพเหล่านั้นออกไปจากห้วงความคิด

"ท่านนที ‌เป็นอะไรไป?" เสียงอ่อนหวานของเฟยหลงดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่ไหล่ นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าของนทีด้วยความเป็นห่วง

นทีสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมาเผชิญหน้ากับเฟยหลง พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "ไม่มีอะไรมากนัก เฟยหลง เพียงแต่... ​น้ำในบึงนี้มีบางอย่างที่ทำให้ข้าหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต"

เฟยหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "บึงมรณะแห่งนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เรื่องเล่าขานมากมายอาจแฝงเร้นอยู่ภายในนั้น และบางครั้งเรื่องราวเหล่านั้นก็สามารถปลุกสิ่งที่เราพยายามจะลืมเลือนให้ตื่นขึ้นมาได้"

"ใช่..." นทีพึมพำ ก่อนจะทอดสายตามองไปยังผืนน้ำสีดำสนิทอีกครั้ง "บางที... สิ่งที่ข้าเห็น ‍อาจไม่ใช่แค่ภาพสะท้อนธรรมดา"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดไม้แห้งแล้งในหุบเขาต้องห้ามแห่งนี้ นทีหลับตาลงอีกครั้ง สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี

"เฟยหลง เมื่อครู่ข้าเห็น... เห็นเหมือนภาพหลอน ภาพของใครบางคน... ‌ใครบางคนที่ข้า... เคยทำร้าย" คำพูดของเขาติดขัดเล็กน้อย ราวกับไม่คุ้นเคยกับการยอมรับความผิดพลาดในอดีต

เฟยหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านนที ท่านหมายถึงใครหรือ?"

นทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่ติดค้างในใจมานาน "เมื่อครั้งที่ข้ายังเด็ก ‍ข้าเคยอยู่ที่นี่... ในหุบเขานี้ ข้ามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับใครบางคน... ชื่อใค"

"ใค?" เฟยหลงทวนคำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับคุ้นเคยกับชื่อนี้

"ใช่ ใค... ​เขาเป็นคนสำคัญในชีวิตข้า... ในตอนนั้น" นทีกล่าวเสียงเบา "แต่แล้ว... ด้วยความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของข้า ข้าได้ตัดสินใจบางอย่างที่ส่งผลร้ายแรงต่อเขา... ข้า... ข้าทอดทิ้งเขา"

น้ำเสียงของนทีแฝงไปด้วยความเสียใจที่ยากจะปกปิด ​เฟยหลงเงียบฟังอย่างตั้งใจ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปจากความสงสัยกลายเป็นความเห็นอกเห็นใจ

"ข้าพยายามลืมเรื่องราวทั้งหมดนั้น... พยายามทำให้ตัวเองเชื่อว่าสิ่งที่ข้าทำไปนั้นถูกต้อง แต่ภาพสะท้อนในบึงนี้... มันเหมือนเป็นกระจกที่สะท้อนความผิดพลาดทั้งหมดของข้าออกมา"

"ท่านนที..." เฟยหลงวางมือลงบนแขนของนทีอย่างปลอบประโลม "ทุกคนล้วนเคยทำผิดพลาดในอดีต สิ่งสำคัญคือการยอมรับและเรียนรู้จากมัน"

"แต่มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดธรรมดา ​เฟยหลง" นทีส่ายหน้าช้าๆ "การกระทำของข้า... มันทำให้ใคต้องเผชิญกับชะตากรรมที่เลวร้าย... ชะตากรรมที่ข้าไม่อาจยอมรับได้"

เขายกมือขึ้นกุมศีรษะอีกครั้ง ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามานั้นช่างปวดร้าวเกินกว่าจะทนทาน นทีรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ภาพของใคในสภาพที่อ่อนแอและสิ้นหวังฉายชัดขึ้นมาในหัว

"ข้า... ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะสามารถแบกรับความรู้สึกผิดนี้ได้นานแค่ไหน" นทีสารภาพ "และข้าก็ไม่แน่ใจว่าข้าจะสามารถให้อภัยตัวเองได้หรือไม่"

เฟยหลงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นมาและมองนทีด้วยสายตาที่แน่วแน่ "ท่านนที ท่านไม่ใช่คนเดียวที่แบกรับภาระในครั้งนี้ หากท่านรู้สึกว่ามันหนักหนาเกินไป โปรดจำไว้ว่าท่านมีข้า และยังมีคนอื่นๆ ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างท่าน"

นทีหันไปมองเฟยหลง ดวงตาของเขาสะท้อนความประหลาดใจระคนความซาบซึ้ง "เฟยหลง..."

"ไม่ว่าความผิดพลาดในอดีตของท่านจะยิ่งใหญ่เพียงใด การเผชิญหน้ากับมันในวันนี้ คือก้าวแรกของการก้าวผ่าน" เฟยหลงกล่าว "และบางที... การกลับมาที่นี่ อาจไม่ใช่แค่การเผชิญหน้ากับอดีต แต่เป็นการค้นพบหนทางในการแก้ไข"

คำพูดของเฟยหลงเหมือนน้ำทิพย์ที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตใจที่แห้งแล้งของนที เขาสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ความเจ็บปวดในใจยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวเริ่มลดน้อยลง

"ข้า... ข้าต้องทำอะไรบางอย่าง" นทีพูดขึ้นมาอย่างแน่วแน่ "ข้าไม่อาจปล่อยให้ความผิดพลาดในอดีตตามหลอกหลอนข้าไปตลอดชีวิต"

"ท่านจะทำอย่างไรหรือ?" เฟยหลงถามอย่างสนใจ

นทีทอดสายตามองไปยังใจกลางของหุบเขาต้องห้าม ซึ่งเป็นที่ตั้งของกลุ่มอาคารโบราณที่ถูกทิ้งร้างมานาน "ข้าคิดว่า... ข้าต้องกลับไปที่นั่น"

"ที่ไหนหรือ?"

"ที่ที่ข้า... เคยอยู่" นทีตอบ "ที่ที่ข้า... เคยมีชีวิตอยู่กับใค"

เฟยหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ท่านต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่างใช่หรือไม่?"

"ใช่" นทีตอบหนักแน่น "ข้าต้องการค้นหาความจริงทั้งหมด... และข้าต้องการ... ถ้าเป็นไปได้... แก้ไขสิ่งที่ข้าทำผิดไป"

ทันใดนั้นเอง เสียงกึกก้องดังขึ้นมาจากเบื้องบน ท้องฟ้าที่เคยมีเมฆหมอกเริ่มสลายตัว เผยให้เห็นแสงแดดอันเจิดจ้าที่สาดส่องลงมายังหุบเขา

"เกิดอะไรขึ้น?" เฟยหลงอุทาน

นทีเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่มัน..."

ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมาอย่างไม่คาดฝันนั้น รูปร่างเงาขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหุบเขา มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีปีกขนาดใหญ่ สีดำสนิท ปลายปีกแหลมคมราวกับใบมีด ดวงตาของมันลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉานราวกับจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง

"มังกร...!" เฟยหลงอุทานด้วยความตกใจ

นทีเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นภาพนี้อีกครั้ง มังกรโบราณตัวนี้ คือหนึ่งในผู้พิทักษ์แห่งหุบเขานี้ ผู้ซึ่งนทีเคยเผชิญหน้าและเอาชนะมาแล้วในอดีต

"มันมาทำไมกัน?" นทีพึมพำ "หรือว่า... การปรากฏตัวของข้า... ได้ปลุกพลังบางอย่างขึ้นมา?"

มังกรคำรามกึกก้อง เสียงของมันสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา พลังงานอันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวของมัน ราวกับจะประกาศศักดาให้โลกได้รับรู้

"ข้าว่ามันไม่ใช่แค่การปลุกพลังธรรมดาแล้วท่านนที" เฟยหลงกล่าวเสียงสั่น "ดูเหมือนว่า... มันกำลังมาเพื่อท่าน"

นทีจ้องมองมังกรโบราณด้วยสายตาที่แน่วแน่ แม้จะรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนเช่นเคย ความเจ็บปวดจากอดีตได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น

"ข้าไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมาที่นี่" นทีกล่าว "แต่ข้าจะเผชิญหน้ากับมัน"

เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ยืนหยัดต่อสู้กับมังกรยักษ์ที่กำลังแผ่รัศมีความน่าเกรงขาม ฝ่ามือของเขาเริ่มเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ เตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลัง

"แต่ท่านนที... เรายังไม่พร้อม!" เฟยหลงรีบกล่าว

"ข้าพร้อมเสมอ เฟยหลง" นทีหันมามองเฟยหลงด้วยรอยยิ้มที่มั่นคง "และบางที... นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีในการทดสอบพลังที่แท้จริงของข้า"

มังกรโบราณค่อยๆ ลดระดับลงมา เปลวไฟในดวงตาของมันลุกโชนยิ่งกว่าเดิม กรงเล็บแหลมคมของมันเริ่มขยับ เตรียมพร้อมที่จะตะปบเหยื่อ

"เตรียมตัวให้พร้อม เฟยหลง" นทีกล่าว "การต่อสู้ครั้งนี้... อาจจะไม่ง่ายเหมือนครั้งก่อน"

เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับมังกรอีกครั้ง แสงสีทองที่เปล่งประกายจากฝ่ามือของเขาเริ่มทวีความสว่างขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา

"ข้าไม่รู้ว่าเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในบึงมรณะจะนำพาข้าไปสู่สิ่งใด" นทีพึมพำกับตัวเอง "แต่ข้าจะสู้... สู้เพื่อความจริง... และสู้เพื่อการไถ่บาป"

มังกรอ้าปากกว้าง พ่นลมร้อนแรงออกมาเป็นลำแสงสีแดงเพลิงพุ่งตรงมาที่นที นทีเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด แสงเพลิงนั้นเผาผลาญพื้นดินเบื้องล่างจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

"ดูเหมือนว่า... หุบเขาแห่งนี้จะไม่ยอมให้ข้าไปง่ายๆ" นทีกล่าวพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้น ประสานพลังงานสีทองไว้ในอุ้งมือ "งั้น... ข้าก็จะแสดงให้ดูว่า พลังที่แท้จริงของนทีนั้น... เป็นเช่นไร!"

เขาเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลังที่เก็บงำมาทั้งหมด เพื่อเผชิญหน้ากับอดีตที่กำลังปรากฏขึ้นเบื้องหน้า... และเพื่ออนาคตที่ยังคงคลุมเครือ.