ตอนที่ 23 — ม่านหมอกที่เปิดเผย

ใบหน้าของใค... ใช่แล้ว ใบหน้าของใค! ภาพนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนที ราวกับถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโรงภาพยนตร์แห่งจิตใจ ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพของหญิงสาวผู้นั้นพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยก็ปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน ความรู้สึกผิดที่เคยถูกเก็บงำไว้นานแสนนาน ‌บัดนี้ได้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง กัดกินจิตวิญญาณของเขาจนแทบแตกสลาย

"ใค..." นทีพึมพำชื่อนั้นเบาๆ เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาจำได้ในที่สุด ความทรงจำที่เคยเหมือนถูกผนึกไว้ด้วยน้ำแข็งแห่งความไม่เต็มใจ บัดนี้กลับละลายลงอย่างรวดเร็ว ดุจหิมะที่ต้องแสงตะวัน

เขาจำได้ถึงวันวานในหุบเขาโบราณที่เงียบสงบแห่งนั้น ​ภาพของใคในชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าผ่องใสราวกับดวงจันทร์ในคืนเพ็ญ นัยน์ตาของนางทอประกายอบอุ่นเสมอเมื่อมองมาที่เขา พวกเขาร่วมฝึกฝนวิชา ต่อสู้ เคียงบ่าเคียงไหล่ ฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ ความผูกพันระหว่างพวกเขาหยั่งรากลึก ‍ยากเกินกว่าจะสั่นคลอน

แต่แล้ว... วันนั้นก็มาถึง วันที่ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลง วันที่อำนาจอันดำมืดเข้าครอบงำเขา วันที่เขาต้องเลือกระหว่างความอยู่รอดของตนเอง กับ... ความเป็นความตายของใค

นทีบีบขมวดคิ้ว ภาพเหตุการณ์วันนั้นฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ‌เสียงร้องโหยหวนของเหล่าปีศาจร้าย เสียงดาบกระทบกันดังกึกก้อง และ... สีหน้าสิ้นหวังของใค

"ไม่..." เขาพึมพำอีกครั้ง ส่ายหน้าไปมาอย่างแรง ภาพเหล่านั้นมันเจ็บปวดเหลือเกิน ความทรงจำที่เขาพยายามหลีกหนีมาตลอด ‍มันกลับผุดขึ้นมาตามการปลุกเร้าของบึงมรณะแห่งนี้

"ข้า... ข้าทำอะไรลงไป..."

มือของนทีสั่นเทา เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความผิดบาปที่เคยคิดว่าถูกลบล้างไปแล้ว บัดนี้กลับปรากฏเด่นชัดราวกับรอยสักบนผิวหนัง

"นที!" เสียงของเซร่าดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดอันปวดร้าวของเขา นางก้าวเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว ​สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"เจ้าเป็นอะไรไป? สีหน้าเจ้าซีดเผือดราวกับเห็นผี" เซร่าเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากของเขา

นทีสะบัดหน้าหนีเบาๆ "ข้า... ข้าจำได้แล้ว"

"จำอะไรได้?" เซร่าเลิกคิ้วสูง "จำเส้นทางกลับหุบเขาได้แล้วรึ?"

"ไม่..." นทีถอนหายใจลึก ​"ข้าจำ... ใคได้แล้ว"

คำว่า 'ใค' ออกจากปากของนที ทำเอาเซร่าชะงักไป สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "ใค? หมายถึง... ​สตรีที่อยู่ในความทรงจำของเจ้าอย่างเลือนรางรึ?"

นทีพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาทอประกายเจ็บปวด "ใช่... ใค... นางคือสหายรักของข้า... คือคนที่ข้า... ที่ข้า..." เขาพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้น?" เซร่าถามเสียงเข้มขึ้น "ในบึงแห่งนี้... มันปลุกเร้าอดีตที่เจ้าพยายามลืมเลือนใช่หรือไม่?"

นทีพยักหน้า ยอมรับความจริงอันโหดร้าย เขาหันกลับไปมองบึงมรณะอีกครั้ง ภาพสะท้อนในน้ำยังคงเป็นเงาเลือนรางของเขาเอง แต่ในห้วงคำนึงของเขากลับเห็นภาพใคชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

"ข้า... เคยสัญญากับนางไว้" นทีกล่าวเสียงแผ่วเบา "สัญญาว่าจะปกป้องนาง... จะไม่ปล่อยให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย"

"แล้วเจ้าทำไม่ได้รึ?" เซร่าถามอย่างอ่อนโยน

นทีหลับตาลงอีกครั้ง ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดหลั่งไหลเข้ามาราวกับเขื่อนแตก วันนั้น... วันที่เผ่ามารบุกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว การต่อสู้ดุเดือดเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว เขาอ่อนแอเกินไปในเวลานั้น อาวุธในมือของเขาไม่สามารถต้านทานพลังอันมหาศาลของพวกมันได้

"ข้า... ข้าเสียสมาธิ" นทีกล่าวเสียงแหบพร่า "ขณะที่ข้ากำลังต่อสู้... ข้าเห็นพวกมันกำลังรุมล้อมใค... ข้าพยายามจะไปหานาง... แต่... แต่..."

ความทรงจำอันโหดร้ายที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงตลอดมา บัดนี้ได้ย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง

"แต่ข้า... ข้าเลือกที่จะหนี" นทีพูดออกมาอย่างยากลำบาก "ข้าเห็นพลังของพวกมาร... ข้ากลัว... ข้ากลัวที่จะต้องตาย... กลัวที่จะต้องเสียสละ... ข้าจึง... ข้าจึงทิ้งนางไว้..."

น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของนที เขาไม่เคยร้องไห้มานานแล้ว แต่ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามานี้ มันหนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะแบกรับไว้ได้อีกต่อไป

"ข้า... ข้าเป็นคนขี้ขลาด" เขากล่าวเสียงสั่นเครือ "ข้าไม่คู่ควรกับความไว้วางใจของใค... ข้าไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อของนาง"

เซร่ามองดูนทีด้วยความเห็นใจ นางก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น แล้ววางมือบนไหล่ของเขาอย่างปลอบโยน

"นที..." นางกล่าวเสียงอ่อนโยน "เจ้าไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง... อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว... สิ่งสำคัญคือเจ้าจะเรียนรู้จากมันอย่างไร"

"เรียนรู้อะไร?" นทีถามเสียงขมขื่น "เรียนรู้ว่าข้าเป็นคนทรยศ? เรียนรู้ว่าข้าเป็นคนขี้ขลาด?"

"ไม่" เซร่าส่ายหน้า "เรียนรู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร... เรียนรู้ว่าเจ้าจะใช้พลังของเจ้าปกป้องคนที่เจ้าห่วงใยได้อย่างไร"

นางมองเข้าไปในดวงตาของนทีที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด "เจ้าจำความรู้สึกนี้ไว้ นที... ความเจ็บปวดนี้... ความเสียใจนี้... มันจะหล่อหลอมให้เจ้าเป็นนักรบที่แข็งแกร่งขึ้น... เป็นผู้ที่จะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมแบบนี้เกิดขึ้นอีก"

นทีเงยหน้ามองเซร่า นัยน์ตาของเขายังคงแดงก่ำ แต่แววตาที่เคยสับสนและเต็มไปด้วยความหวังเล็กน้อย

"แต่... ข้าจะชดเชยได้อย่างไร?" เขาถาม

"เจ้าจะชดเชยด้วยการใช้ชีวิตของเจ้าให้คุ้มค่า" เซร่ากล่าว "ด้วยการต่อสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง... ด้วยการปกป้องผู้บริสุทธิ์... ด้วยการไม่ยอมให้ความชั่วร้ายมีชัย"

เซร่ามองไปรอบๆ บึงมรณะที่ยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ "ที่นี่... เป็นสถานที่แห่งความเจ็บปวด... แต่ก็เป็นสถานที่แห่งการค้นพบเช่นกัน... เจ้าค้นพบความจริงในอดีตของเจ้าแล้ว... บัดนี้... เจ้าต้องก้าวต่อไป"

นทีพยักหน้า เขาพยายามสะบัดความเจ็บปวดออกจากจิตใจ แม้จะยากลำบาก แต่คำพูดของเซร่าก็ปลอบประโลมเขาได้บ้าง

"ขอบคุณ... เซร่า" นทีกล่าวเสียงแผ่วเบา

"เราเป็นสหายกัน... นที" เซร่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "และเราจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปด้วยกัน"

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันนั้น จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือบึงมรณะก็เริ่มแปรปรวน แสงสลัวที่เคยส่องผ่านม่านหมอกก็เริ่มสั่นไหว และหมอกที่ปกคลุมบึงก็เริ่มคลายตัวออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผืนน้ำ

"นั่นมันอะไร?" เซร่าอุทานด้วยความแปลกใจ

นทีเงยหน้ามองตามนาง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นมาจากใจกลางของบึง พลังงานที่คุ้นเคย... แต่ก็แปลกประหลาด

หมอกเริ่มกระจายตัวออกไปมากขึ้น เผยให้เห็นโครงสร้างบางอย่างที่จมอยู่ใต้น้ำ โครงสร้างที่ทำจากหินสีดำสนิท มีรูปทรงคล้ายกับแท่นบูชาโบราณขนาดใหญ่ และบนแท่นบูชานั้น... มีสิ่งหนึ่งที่ส่องประกายเรืองรองออกมา

"นี่มัน..." นทีเบิกตากว้าง

เซร่าก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน "มันคืออะไรน่ะ... ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน"

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมานั้นคือดาบเล่มหนึ่งที่เสียบปักอยู่กลางแท่นบูชา ดาบเล่มนั้นมีประกายสีฟ้าครามที่สว่างไสวราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับลับขอบฟ้า ใบมีดของมันดูราวกับทำขึ้นจากแสงสว่างบริสุทธิ์ และด้ามจับของมันก็ประดับประดาไปด้วยอัญมณีสีดำเม็ดใหญ่ที่เปล่งประกายราวกับดวงตาของปีศาจ

"ดาบแห่งตำนาน..." นทีพึมพำ ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับตำนานโบราณของหุบเขาผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว "ดาบที่ถูกสาป... ดาบที่ถูกผนึกไว้... ดาบแห่งการพิพากษา!"

พลังงานอันรุนแรงที่แผ่กระจายออกมาจากดาบเล่มนั้น ทำให้ผิวน้ำในบึงมรณะเริ่มปั่นป่วน เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะบอกว่ามีบางสิ่งกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา

"มันอันตรายเกินไป..." เซร่ากล่าวเสียงเครียด "เราต้องรีบออกไปจากที่นี่"

แต่นทีกลับไม่ขยับ เขากำลังถูกดึงดูดเข้าหาดาบเล่มนั้นด้วยพลังอันมหาศาล ราวกับว่าโชคชะตากำลังเรียกหาเขา

"นที!" เซร่าตะโกนเรียก

นทีไม่ฟังเสียงใดๆ อีกต่อไป เขาก้าวเดินไปข้างหน้ามุ่งตรงไปยังแท่นบูชาแห่งนั้น ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น

ทันใดนั้นเอง จากก้นบึงมรณะ เสียงกู่ร้องอันดังสนั่นก็ดังขึ้นมา พร้อมกับเงาร่างอันมืดมิดที่กำลังค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาจากใต้น้ำ

"พวกมาร..." นทีพึมพำ

เงาร่างเหล่านั้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง... พวกมันคือเหล่านักรบปีศาจในชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดวงตาแดงฉานราวกับไฟนรก

"ในที่สุด... พวกมันก็มา..." เซร่ากล่าวอย่างตื่นตระหนก

นทีหันกลับมามองเซร่าด้วยแววตาที่แน่วแน่ "ข้าจะเผชิญหน้ากับพวกมัน"

"แต่เจ้า..."

"ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกมันเข้ามาขัดขวางข้า" นทีตัดบท "ข้าต้องไปให้ถึงดาบนั่น"

เขาหันกลับไปมองดาบแห่งตำนานอีกครั้ง ประกายสีฟ้าครามของมันสว่างไสวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ดึงดูดจิตวิญญาณของเขาให้เข้าใกล้

ขณะที่เหล่าปีศาจกำลังจะโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ นทีก็ระเบิดพลังออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังงานสีทองสว่างไสวแผ่กระจายออกไปรอบตัวเขา ขับไล่เหล่าปีศาจให้ถอยร่นไปชั่วขณะ

"เจ้า... จะไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้!" นทีตะโกนก้อง

เขาก้าวเท้าไปยังแท่นบูชาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงกู่ร้องอันเกรี้ยวกราดของเหล่าปีศาจที่กำลังกรูกันเข้ามา

ชะตากรรมของนที... และชะตากรรมของโลกทั้งใบ กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย... และมันกำลังจะตัดสินกัน ณ บึงมรณะแห่งนี้!