ตอนที่ 24 — ปริศนาแห่งเงามายา

ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาในห้องโถงอันโอ่อ่าของพระราชวัง เสียงสะท้อนจากฝีเท้าของข้าราชบริพารที่เดินสวนกันไปมาดังแผ่วเบา นทีนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์สีทองอร่าม ดวงตาของเขายังคงฉายแววครุ่นคิด ภาพใบหน้าของ "ใค" ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง ราวกับถูกสาปให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‌รอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยนั้น ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

"ฝ่าบาททรงมีเรื่องไม่สบายพระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีกวี ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและไว้หนวดเคราสีดอกเลา เอ่ยถามด้วยความห่วงใย เขารับใช้พระองค์มาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ และคุ้นเคยกับอารมณ์ความรู้สึกของนทีเป็นอย่างดี

นทียกมือขึ้นลูบขมับเบาๆ "ข้าเพียงแต่... ​กำลังประมวลผลบางอย่างอยู่ท่านกวี" เขาตอบ พยายามซ่อนความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้ท่าทีที่สงบนิ่ง

"หากมีสิ่งใดที่กระหม่อมพอจะช่วยแบ่งเบาได้ โปรดอย่าทรงลังเลที่จะมีพระบัญชา" เสนาบดีกวีกล่าวอย่างจริงใจ

นทีสบตาเสนาบดีกวี เขารู้ดีว่าชายผู้นี้ภักดีต่อเขาอย่างแท้จริง แต่เรื่องที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้น ยากเกินกว่าจะอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจได้ง่ายๆ ‍ภาพสะท้อนในบึงมรณะ... มันคือสิ่งใดกันแน่? และใค... หญิงสาวผู้นั้นมีความเกี่ยวข้องกับอดีตของเขาอย่างไร?

"ท่านกวี... ท่านเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ 'เงามายา' บ้างหรือไม่?" นทีเอ่ยถามอย่างไม่คาดหวังนัก

เสนาบดีกวีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ‌"เงามายาพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมเคยได้ยินมาบ้าง เป็นตำนานเล่าขานในหมู่ผู้เฒ่า ว่ากันว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถสร้างภาพลวงตา บิดเบือนความเป็นจริง หรือแม้กระทั่งสะท้อนสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจของผู้พบเห็นได้"

"สะท้อนสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจ..." นทีทวนคำนั้นเบาๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ‍ราวกับประกายแห่งความเข้าใจเริ่มส่องสว่าง

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่ก็เป็นเพียงตำนานที่เล่าสืบต่อกันมา ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นเงามายาด้วยตาตนเอง หรือมีหลักฐานยืนยันถึงการมีอยู่จริง" เสนาบดีกวีเสริม

"แล้วบึงมรณะเล่า ท่านกวี มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับมันอย่างไรบ้าง?" นทีถามต่อ

"บึงมรณะ... ​ตามที่กระหม่อมทราบ เป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเข้าไปใกล้ เพราะเชื่อกันว่าเป็นแหล่งรวมวิญญาณร้าย หรือเป็นจุดที่กาลเวลาบิดเบี้ยว"

นทีหลับตาลงอีกครั้ง ภาพใบหน้าของใคผุดขึ้นมาอีกครา แต่คราวนี้ ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ​แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาด... ความคุ้นเคย? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เงามายาสร้างขึ้น?

"บางที... ข้าอาจต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง" นทีพึมพำกับตัวเอง

"ฝ่าบาท! ทรงหมายถึงบึงมรณะหรือพ่ะย่ะค่ะ? นั่นเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง!" เสนาบดีกวีอุทานด้วยความตกใจ

"อันตราย... ​อาจเป็นเช่นนั้น แต่ข้าเชื่อว่าคำตอบที่ข้าตามหานั้น รออยู่ที่นั่น" นทีตอบอย่างหนักแน่น

วันต่อมา นทีได้เตรียมตัวออกเดินทางไปยังบึงมรณะอีกครั้ง เขาไม่ได้บอกใครถึงจุดประสงค์ที่แท้จริง เพียงแต่บอกว่าต้องการไปใคร่ครวญบางอย่างตามลำพัง

การเดินทางไปยังบึงมรณะในครั้งนี้ ไม่ได้ราบรื่นเหมือนครั้งก่อนๆ ราวกับว่าธรรมชาติเองก็พยายามขัดขวางการมาเยือนของเขา ต้นไม้ที่เคยเป็นมิตร กลับดูน่ากลัวและพาลให้หลงทาง ลมที่พัดมาก็ดูจะกระซิบคำเตือนที่ไม่อาจเข้าใจ

เมื่อมาถึงปากบึงมรณะ บรรยากาศก็ยิ่งทวีความวังเวงขึ้นกว่าเดิม หมอกสีขาวหนาทึบปกคลุมไปทั่วผืนน้ำ ชวนให้รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขกระดูก นทียืนอยู่ริมฝั่ง จ้องมองไปยังผิวน้ำที่นิ่งสงบราวกับกระจกเงา

"มาแล้วหรือ... นที" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่ง ล่องลอยมาตามสายลม

นทีหันซ้ายหันขวาอย่างระแวง "ใคร?"

"ผู้ที่เฝ้ารอ... เฝ้ารอผู้ที่หลงลืม" เสียงนั้นตอบ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยือก

ทันใดนั้น ผิวน้ำของบึงมรณะก็เริ่มเกิดระลอกคลื่น สาดซัดเข้าหาฝั่งอย่างรุนแรง ภาพสะท้อนที่เคยปรากฏขึ้นครั้งก่อน เริ่มชัดเจนขึ้นกว่าเดิม แต่คราวนี้... มันไม่ใช่แค่ภาพใบหน้าของใคอีกต่อไป

เงาสะท้อนที่ปรากฏขึ้น มีรูปร่างที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ผสมปนเปไปด้วยภาพของใบหน้ามากมายที่นทีเคยพบเห็น และที่สำคัญ... ภาพใบหน้าของเขาเอง ในอดีตที่แสนโหดร้าย

"เจ้าเห็นมันแล้วใช่ไหม... ความจริงที่เจ้าพยายามจะหนี" เสียงทุ้มต่ำนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

นทีรู้สึกราวกับถูกบีบคั้นหัวใจ ความทรงจำที่เคยเลือนราง กลับพรั่งพรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ภาพการต่อสู้ เลือด ความสูญเสีย... และใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้น... ใค...

"เจ้า... เจ้าเป็นใคร?" นทีถามเสียงสั่นเครือ

"ข้าคือเงา... เงาแห่งความทรงจำที่เจ้าซุกซ่อนไว้" เงาสะท้อนตอบ "ข้าคือภาพสะท้อนของสิ่งที่เจ้าเป็น... และสิ่งที่เจ้าเคยทำ"

นทีจ้องมองเงาสะท้อนด้วยความตกตะลึง เขาเห็นภาพของตัวเองในอดีต กำลังทำสิ่งเลวร้ายมากมาย ภาพเหล่านั้น ช่างเจ็บปวดจนยากจะทนรับไหว

"ไม่... นั่นไม่ใช่ข้า!" นทีร้องบอก พยายามปฏิเสธความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

"แต่ภาพนั้น... มันอยู่ในตัวเจ้าเสมอมา" เงาสะท้อนหัวเราะ "ยิ่งเจ้าพยายามลืมเลือนมากเท่าไหร่... ข้าก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น"

ทันใดนั้น เงาสะท้อนก็ยื่นมือที่บิดเบี้ยวออกมาจากผิวน้ำ ราวกับจะคว้าตัวนทีให้ลงไปสู่ห้วงลึก

"ถ้าเจ้าอยากจะเข้าใจ... เจ้าต้องยอมรับมันก่อน"

มือของเงาสะท้อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นทีรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ทรงพลัง ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเขาเข้าไป

"ใค..." นทีพึมพำ ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา

ในขณะที่มือของเงาสะท้อนใกล้จะแตะตัวนที จู่ๆ ภาพของใคในความทรงจำก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้... เป็นภาพของเธอที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

"อย่ากลัว... นที" เสียงของใคดังขึ้นในห้วงคำนึง ราวกับกระซิบข้างหู

ภาพของใคค่อยๆ สว่างไสวขึ้น กลายเป็นแสงสีทองที่แผ่กระจายออกไป จนสลายเงาสะท้อนอันน่ากลัวนั้นให้จางหายไป

เมื่อหมอกที่ปกคลุมบึงมรณะเริ่มจางลง นทีพบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่ความรู้สึกภายในกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"ข้า... ข้าเข้าใจแล้ว" นทีกล่าวเสียงดังฟังชัด "เงามายา... มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตภายนอก แต่มันคือส่วนหนึ่งของตัวข้าเอง"

เขาหันกลับไปมองยังผิวน้ำของบึงมรณะอีกครั้ง ภาพสะท้อนที่ปรากฏขึ้นคราวนี้ ไม่ใช่เงาที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่เป็นภาพของเขาเอง ที่ดูสงบนิ่งและแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น

"ข้าจะไม่หนีอีกต่อไป" นทีกล่าว "ข้าจะเผชิญหน้ากับอดีต... และยอมรับในสิ่งที่ข้าเป็น"

แต่เมื่อเขากำลังจะหันหลังกลับ เขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ... เป็นดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ที่ดูเหมือนจะเปล่งประกายอ่อนๆ

นทีโน้มตัวลงไปหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมา เมื่อปลายนิ้วสัมผัสดอกไม้ ความรู้สึกบางอย่างก็พลันแล่นเข้ามาในจิตใจ... เป็นความทรงจำที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้นึกถึงอีกเลย

"นี่มัน... เป็นไปไม่ได้..." นทีอุทานเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เขาจำได้... เขาจำได้ทุกอย่างแล้ว...

เรื่องราวที่ซ่อนเร้น... และความจริงที่ถูกปกปิดมานาน... กำลังจะถูกเปิดเผย...