ตอนที่ 25 — เงาอดีตที่คุกคาม

สายลมเย็นยะเยือกยังคงพัดพาไอหมอกแห่งความหนักอึ้งเข้ามาภายในห้องโถงอันโอ่อ่าของพระราชวังหลวง เสียงสะท้อนของฝีเท้าที่ย่ำไปมาของเหล่าข้าราชบริพารที่พากันเดินสวนกันไปมาดังแผ่วเบา เป็นเพียงเสียงประกอบที่ทำให้ความเงียบยิ่งทวีความหนาวเหน็บ นทีประทับนิ่งอยู่บนบัลลังก์สีทองอร่าม ดุจประติมากรรมที่ถูกหล่อขึ้นจากความหม่นหมอง ดวงตาของเขายังคงทอประกายแห่งความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ภาพใบหน้าของ "ใค" ‌ที่ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความทรงจำนั้น ยังคงชัดเจนราวกับเป็นจริงที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความรู้สึกผิดบาปที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการสะท้อนในบึงมรณะนั้นหนักอึ้งเสียจนแทบจะบดขยี้จิตวิญญาณของเขา

“ฝ่าบาททรงเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?” เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพใหญ่ "ราม" ดังขึ้นปลุกนทีจากภวังค์ที่กำลังจมดิ่ง รามยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ กายกำยำของเขาสวมใส่เกราะเหล็กสีดำสนิท ​ประดับด้วยลวดลายโบราณที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเป็นประกายวูบวาบ ดวงตาที่คมกริบของเขามองตรงไปยังนทีด้วยความเป็นห่วงระคนฉงน

นทีสะบัดศีรษะไล่ภาพในหัวออกไป เขาพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ยืดกายตรง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่ากว่าปกติ “ไม่มีสิ่งใด แม่ทัพราม แค่… ‍ครุ่นคิดเรื่องบางอย่าง”

“เรื่องที่ทำให้ฝ่าบาททรงพระพักตร์หมองคล้ำถึงเพียงนี้ หรือว่าจะเป็นเรื่องของ ‘ผนึกแห่งดารา’ ที่ใกล้จะคลายออก?” รามเอ่ยถาม สายตาจับจ้องใบหน้าของนทีอย่างไม่คลาดสาย

นทีเม้มปากแน่น การเอ่ยถึง "ผนึกแห่งดารา" ‌ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำถึงความเปราะบางของอาณาจักรที่เขาเป็นผู้ปกครอง นทีรู้ดีว่าผนึกโบราณที่กักขังเหล่ามารร้ายเอาไว้นั้นกำลังเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา และหากผนึกนั้นแตกสลายโดยสมบูรณ์ โลกทั้งใบก็จะตกอยู่ในเงามืดอันไร้ที่สิ้นสุด

“ผนึกแห่งดารายังคงแข็งแกร่งอยู่ แม่ทัพราม” นทีตอบ พยายามซ่อนเร้นความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “เพียงแต่… ‍มีบางสิ่งบางอย่างที่ข้ายังคงติดค้างในใจ”

"บางสิ่งบางอย่างที่เกี่ยวกับ… ใบหน้านั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?" รามเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับอ่านใจนทีได้ทะลุปรุโปร่ง

นทีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ใช่… ใบหน้าของใค”

คำว่า "ใค" ​หลุดออกมาจากปากของนทีอย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานราวกับระฆังที่ถูกตีขึ้นกลางความเงียบในห้องโถง รามขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ว่านทีมีความผูกพันกับใคในฐานะเพื่อนร่วมทาง แต่ไม่เคยคาดคิดว่าภาพของหญิงสาวผู้นั้นจะตามหลอกหลอนนทีถึงเพียงนี้

“ข้า… ข้าคิดว่าข้าเคยเห็นนางมาก่อน” นทีกล่าวต่อ สายตาเหม่อลอยราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตที่เลือนราง ​“ในความฝัน… หรือในนิมิต… มันเป็นภาพที่พร่าเลือน… แต่ใบหน้านั้น… รอยยิ้มนั้น… มันยังคงชัดเจนในใจข้า”

“ฝ่าบาท… ‘ใค’ ที่ปรากฏในบึงมรณะนั้น… ​พระองค์ทรงทรงจำเรื่องราวในอดีตได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?” รามถามอย่างระแวง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ที่อาจจะบานปลาย

นทีส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ข้าไม่แน่ใจ… ข้าจำได้เพียงความรู้สึก… ความรู้สึกผิด… ความรู้สึกสูญเสีย… เหมือนมีบางอย่างที่ข้าทำพลาดไป… และมันส่งผลกระทบต่อนาง”

ความทรงจำของนทีเริ่มกระจัดกระจายไปมา ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในหุบเขาลึกลับ ปะปนกับภาพของใคที่เขาเคยพบเจอ ภาพของเหล่านักบวชโบราณที่เฝ้ามองดูเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ภาพของ 'เงา' ที่ตามล่าเขาในยามค่ำคืน และภาพใบหน้าที่สะท้อนในบึงมรณะ… ทั้งหมดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน

“ฝ่าบาท… เรื่องราวในอดีตนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ควรรื้อฟื้น” รามกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “หากการรื้อฟื้นความทรงจำนั้นจะนำมาซึ่งความเจ็บปวด… หรืออาจจะนำพาอันตรายมาสู่พระองค์…”

“แต่ถ้ามันคือสิ่งที่ข้าต้องรับรู้ล่ะ แม่ทัพราม?” นทีสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความเด็ดเดี่ยวขึ้น “ถ้าความทรงจำเหล่านั้นคือเบาะแสสำคัญที่จะช่วยให้เราเข้าใจถึงภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง… หรืออาจจะช่วยให้เราหาทางแก้ไข ‘ผนึกแห่งดารา’ ที่กำลังจะแตกสลาย… ข้าก็ไม่อาจละเลยมันไปได้”

นทีลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ เขาเดินไปหยุดยืนอยู่ที่ระเบียงหินอ่อนสีขาว มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่อยู่เบื้องล่าง แสงไฟจากตะเกียงนับร้อยดวงส่องสว่างไสว สะท้อนกับพื้นผิวของอาคารต่างๆ เป็นประกายระยิบระยับ เมืองหลวงแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา… แต่ภายใต้ความรุ่งเรืองนั้น กลับซ่อนเร้นความขัดแย้งที่กำลังคุกรุ่นอยู่ระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆ มนุษย์ เทพ และมาร ต่างก็ต่างคนต่างอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ต่างก็จ้องมองกันด้วยสายตาแห่งความหวาดระแวง

“ข้าสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น” นทีกล่าว เสียงของเขากระซิบกับสายลม “มันไม่ใช่พลังงานของเหล่ามารร้ายที่เราเคยเผชิญ… แต่มันคือพลังงานที่เก่าแก่กว่า… และน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่า”

รามยืนมองนทีด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเขา นทีไม่ใช่เพียงแค่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ยังเป็นนักรบผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ

“แล้วฝ่าบาทจะทรงทำสิ่งใดต่อไปพ่ะย่ะค่ะ?” รามถาม

นทีหันกลับมาเผชิญหน้ากับราม ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งการตัดสินใจอันแน่วแน่ “ข้าจะกลับไปยังหุบเขาลึกลับนั้นอีกครั้ง”

รามเบิกตากว้างอย่างตกใจ “ฝ่าบาท! ที่นั่นอันตรายเกินไป…”

“อันตรายที่นั่น… อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมด” นทีขัดขึ้น “ข้าต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับ ‘ใค’ และความเชื่อมโยงของนางกับตำนานโบราณเหล่านั้น… เพราะหากข้าปล่อยให้ความสงสัยนี้กัดกินข้าต่อไป… มันจะทำให้ข้าอ่อนแอลง… และอาจจะนำพาความพินาศมาสู่เราทุกคน”

นทีเดินไปหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ที่วางพิงอยู่ข้างบัลลังก์ ด้ามจับของดาบนั้นแกะสลักเป็นรูปพญานาคเกล็ดพรายทองอร่าม แสงไฟกระทบกับเกล็ดเล็กๆ นั้นจนส่องประกาย ราวกับมีชีวิต

“เตรียมกำลังพลให้พร้อม แม่ทัพราม” นทีออกคำสั่ง “ข้าจะเดินทางไปยังหุบเขาในรุ่งอรุณ… และครั้งนี้… เราจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่ไม่ว่ามันจะน่ากลัวเพียงใดก็ตาม”

ขณะที่นทีกำลังจะก้าวออกจากห้องโถง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากมุมมืดของห้องโถง ทำให้ทั้งนทีและรามต้องชะงัก “เจ้า… ไม่สามารถหนี… ความจริง… ได้พ้น… นที…”

นทีหันขวับไปมองต้นเสียง แต่กลับไม่พบสิ่งใดนอกจากความมืดที่ปกคลุมอยู่ ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อย เขาเคยได้ยินเสียงกระซิบแบบนี้มาก่อน… ในความฝัน… และในฝันร้าย…

“เสียงนั้น…” นทีพึมพำ

“เสียงของใครพ่ะย่ะค่ะ?” รามถามด้วยความกังวล

นทีส่ายหน้า เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้า หรือเป็นสัญญาณเตือนจากบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น “ไม่มีอะไร… เราไปกันเถอะ…”

แต่ในใจของนที เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้… จะไม่เหมือนครั้งไหนๆ เลย… เงาของอดีตที่ดูเหมือนจะถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา กำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง… และมันอาจจะมาพร้อมกับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด.