ตอนที่ 26 — จิตวิญญาณที่ถูกปลดปล่อย

ความเงียบสงัดภายในห้องโถงใหญ่ของพระราชวังหลวง ราวกับมีม่านบางๆ กั้นระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับห้วงแห่งความทรงจำของนที ไอหมอกที่เคยลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบตัวเขา บัดนี้ได้จางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ปกคลุมราวกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำจนสงบลง แต่ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของอารมณ์ที่ปั่นป่วน นทีลุกขึ้นยืน ‌ดวงตาที่เคยฉายแววครุ่นคิด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้น... ใค... ภาพของนางยังคงเด่นชัดในมโนสำนึก แต่คราวนี้มันไม่ได้นำมาซึ่งความเจ็บปวดอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นแรงผลักดัน เป็นเข็มทิศนำทาง

“ข้าเข้าใจแล้ว” ​เสียงของนทีดังขึ้น แฝงความหนักแน่นที่ทำให้เหล่าข้าราชบริพารที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าสะดุ้งเฮือก ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง มองไปยังร่างสูงสง่าบนบัลลังก์ด้วยความสงสัยระคนหวัง “ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... คือบททดสอบ”

เขาเดินลงจากบัลลังก์อย่างช้าๆ ท่วงท่าสง่างามที่เต็มไปด้วยพลังอันยากจะหยั่งถึง ฝ่าเท้าสัมผัสกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ‍แต่ความรู้สึกภายในกลับร้อนแรงราวกับไฟที่กำลังจะปะทุ “ภาพของใค... รอยยิ้มเศร้าสร้อยของนาง... ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการให้ข้าจมปลักอยู่กับความเสียใจ แต่เป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่ต้องปกป้อง”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เสนาบดีอาวุโสผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย “แต่... ‌องค์นที... ท่ามกลางความสับสนนี้... เราควรดำเนินการอย่างไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ? เหล่าทวยเทพเบื้องบน... กำลังรอคำตอบจากพระองค์”

นทียกมือขึ้น หมายให้ทุกคนเงียบลง แววตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องโถง ราวกับกำลังพิจารณาแต่ละชีวิตที่อยู่เบื้องหน้า ‍“ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ เทพ และมาร... มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่ออำนาจ หรือการแบ่งแยกดินแดนอีกต่อไป” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงความคิด “มันคือการต่อสู้เพื่อจิตวิญญาณ... ​จิตวิญญาณของโลกใบนี้”

“จิตวิญญาณของโลก?” ขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

นทียิ้มบางๆ “เมื่อครั้งที่ข้ายังหลงทางในหุบเขาลึกลับ ข้าได้พบกับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิด... พลังที่แท้จริง... ที่ไม่ได้มาจากอำนาจ หรือเวทมนตร์ ​แต่มาจากความเข้าใจ... เข้าใจถึงแก่นแท้ของการดำรงอยู่” เขาหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของมวลบุปผาที่เบ่งบานท่ามกลางความแห้งแล้ง ภาพของสายน้ำที่ไหลเอื่อยไม่เคยหยุดหย่อน ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง “โลกนี้... มีชีวิต... ​มีจิตวิญญาณ... และมันกำลังร้องขอความช่วยเหลือ”

“องค์นทีทรงหมายถึง... โลกกำลังจะสูญสลาย?” เสียงของขุนนางอาวุโสเต็มไปด้วยความตกใจ

“ไม่ใช่สูญสลาย... แต่กำลังถูกครอบงำ” นทีตอบ “หากเรามัวแต่ยึดติดกับความแค้น ความเกลียดชัง การแบ่งแยก... เราจะยิ่งเปิดช่องว่างให้ความมืดกลืนกิน” เขาเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่อยู่เบื้องล่าง “ข้าเคยคิดว่าการเป็น ‘เทพ’ คือการมีอำนาจเหนือกว่าผู้อื่น การตัดสินชี้ขาด แต่ข้าคิดผิด”

“แล้ว... สิ่งที่องค์นทีทรงค้นพบคืออะไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ความสมดุล” นทีตอบเสียงเบา “ความสมดุลระหว่างทุกสรรพสิ่ง... ระหว่างมนุษย์ เทพ และมาร... ไม่ใช่การอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขโดยปราศจากความขัดแย้ง แต่เป็นการเข้าใจถึงบทบาทของแต่ละฝ่าย... และยอมรับว่าทุกสิ่งล้วนมีความสำคัญ”

เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าข้าราชบริพารอีกครั้ง แววตาของเขาเฉียบคมราวกับคมดาบ “ข้าจะไม่เลือกข้างใดข้างหนึ่งอีกต่อไป” เขาประกาศก้อง “ข้าจะเป็นผู้ประสาน... ผู้ที่จะเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าหากัน”

“แต่... องค์นที... หากทวยเทพเบื้องบนทรงทราบ... พวกเขาจะทรงยินยอมหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เสนาบดีอาวุโสเอ่ยถามอย่างกังวล “พวกเขามีอำนาจ... และอาจไม่ยอมรับการตัดสินใจของพระองค์”

“อำนาจของพวกเขา... มาจากความเชื่อ... ความศรัทธาของมนุษย์” นทีตอบ “และข้า... คือกุญแจที่จะปลดปล่อยความเชื่อที่แท้จริงนั้นออกมา” เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ วางมือลงบนแผนที่ที่กางอยู่ “ข้าจะเดินทางไปยังดินแดนที่ถูกลืม... ที่ซึ่งตำนานโบราณยังคงหลับใหล... ที่นั่น... ข้าจะค้นพบหนทางที่จะนำความสมดุลกลับคืนมา”

“ดินแดนที่ถูกลืม... หมายถึง...?” ขุนนางหนุ่มเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

“หุบเขาลึกลับ” นทีตอบ “ที่ที่ข้าได้พบกับ ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงของข้า” เขาชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ “ข้าจะไปที่นั่น... เพื่อเผชิญหน้ากับต้นตอของทุกสิ่ง... และเพื่อปลดปล่อยจิตวิญญาณที่ถูกพันธนาการ”

“แต่... องค์นที... การเดินทางนั้น... อันตรายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!” ขุนนางอาวุโสทักท้วง “มีตำนานเล่าขานถึงอสูรร้าย... และพลังอำนาจที่ยากจะต้านทาน”

“ความอันตราย... คือสิ่งที่จะทดสอบความมุ่งมั่นของข้า” นทีตอบ นัยน์ตาของเขาส่องประกาย “ข้าจะไปเพียงลำพัง... ไม่ต้องการให้ใครต้องเสี่ยงอันตรายไปด้วย”

“แต่... องค์นที!” เหล่าข้าราชบริพารพากันคัดค้าน

“นี่คือคำสั่ง” นทีตัดบท เสียงของเขากังวานทรงพลัง “ข้าจะออกเดินทางในยามรุ่งอรุณ... และจนกว่าข้าจะกลับมา... ข้าขอให้พวกท่านจงรักษาความสงบเรียบร้อยภายในเมืองหลวง... และจงอย่าได้หลงไปกับความแตกแยก”

เขาหันหลังให้กับเหล่าข้าราชบริพาร เดินตรงไปยังประตูใหญ่ของห้องโถง ทิ้งให้พวกเขานั่งนิ่งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกังวล ความศรัทธา และความหวัง

เมื่อนทีเดินออกจากห้องโถงไปแล้ว ความเงียบก็กลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบของเหล่าข้าราชบริพารที่เริ่มแสดงความเห็น

“องค์นทีทรงตัดสินพระทัยเด็ดเดี่ยวเช่นนี้... จะเป็นผลดีหรือผลร้ายกันเล่า?”

“ข้าไม่แน่ใจ... แต่ข้าเชื่อมั่นในพระองค์”

“หากพระองค์ทรงสามารถนำความสมดุลกลับมาได้... โลกของเราก็จะรอดพ้นจากหายนะ”

แต่ในขณะเดียวกัน ณ มุมมืดของเมืองหลวง ที่ซึ่งเงาแห่งมารกำลังคืบคลานเข้ามา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้น

“สมดุลอย่างนั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี!” เสียงแหบแห้งดังมาจากเงามืด “มนุษย์... เทพ... มาร... ล้วนเป็นเพียงหมากบนกระดาน... และข้า... คือผู้เล่นที่แท้จริง!”

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ดวงตาแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน “แผนการของข้า... กำลังจะสำเร็จ... การเดินทางของ ‘เทพ’ ผู้โง่เขลาผู้นั้น... จะนำพาไปสู่หายนะ... หายนะที่แท้จริง!”

ในค่ำคืนนั้นเอง นทีได้เตรียมสัมภาระเพียงเล็กน้อยสำหรับการเดินทางอันยาวนาน เขาหยิบดาบที่ได้รับมาจากหุบเขา สัมผัสกับด้ามจับที่คุ้นเคย ราวกับมันคือส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

“ใค...” เขาพึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง “ข้าสัญญา... จะนำทุกอย่างกลับคืนมา”

ในขณะที่ดวงจันทร์สีนวลลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า นทีได้ก้าวออกจากพระราชวังหลวง ลับหายไปในความมืดมิดของค่ำคืน พร้อมกับภารกิจที่หนักอึ้งยิ่งกว่าครั้งใดๆ ภารกิจที่จะกำหนดชะตากรรมของโลกใบนี้... และชะตากรรมของตนเอง

เขาไม่รู้เลยว่า การเดินทางครั้งนี้... จะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้าที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เคยจินตนาการ... การเผชิญหน้าที่แท้จริง... จะทดสอบขีดจำกัดของเขา... และจะเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน… ความลับที่จะสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารู้จัก…