ตอนที่ 27 — รอยร้าวแห่งศรัทธา

สายลมที่เคยพัดพาไอหมอกแห่งความทรงจำเมื่อครู่ บัดนี้ได้เปลี่ยนทิศทาง กลายเป็นกระแสลมที่โหมกระหน่ำราวกับพายุหมุนเข้าสู่ห้องโถงอันโอ่อ่าของพระราชวังหลวง นทีนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์สีทองอร่าม ดวงตาของเขายังคงฉายแววครุ่นคิด ทว่าแววตานั้นพลันเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดระคนขุ่นเคืองเมื่อภาพอดีตที่เพิ่งปรากฏขึ้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง

"ข้าไม่เข้าใจ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของนที แม้จะพยายามควบคุมเสียงให้มั่นคง ‌แต่ก็ยังคงมีความสั่นเครือเจือปนอยู่ "ทำไม... ทำไมถึงต้องเป็นเช่นนั้น"

ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามานั้นคือภาพของหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและรอยยิ้มที่อบอุ่น ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังและน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาเมื่อเธอเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันโหดร้าย ภาพของเธอที่ถูกทรมาน ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนบาป ถูกขับไล่จากผู้คนที่เคยศรัทธา ​เป็นสิ่งที่นทีไม่อาจลืมเลือน

"พวกเจ้า... พวกเจ้าทำเช่นนั้นกับนางได้อย่างไร!" นทีคำราม เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง จนเหล่าข้าราชบริพารที่ยืนคุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างสะดุ้งเฮือก

"องค์ราชา... เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ?" ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวล สายตาของเขามองไปยังนทีด้วยความสงสัย

นทีไม่ตอบ ‍เขาเพียงกวาดสายตามองไปยังเหล่าข้าราชบริพารที่อยู่เบื้องหน้า แต่ในสายตาของเขา ไม่ใช่ภาพของข้าราชการผู้ภักดีอีกต่อไป แต่เป็นภาพของฝูงชนที่โห่ร้องและปาหินใส่หญิงสาวในความทรงจำของเขา

"ศรัทธา..." นทีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงของเขาแผ่วลง แต่ทว่ากลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยความขมขื่น "สิ่งที่พวกเจ้ากล่าวอ้างถึง... ‌มันคืออะไรกันแน่?"

เขาจำได้ถึงคำสอนโบราณที่สืบทอดกันมาในหุบเขาลึกลับ ที่บอกเล่าถึงพลังแห่งศรัทธาที่สามารถเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์ เทพ และสรรพสิ่งทั้งปวง แต่บัดนี้ เขาได้เห็นแล้วว่าศรัทธาที่แท้จริงนั้น เป็นอย่างไร และศรัทธาที่ถูกบิดเบือนนั้น ‍เป็นอย่างไร

"นาง... นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเลย" นทีกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "นางเพียงแค่... พยายามช่วยเหลือผู้อื่น นางเพียงแค่... เป็นตัวของนางเอง"

ภาพของหญิงสาวปรากฏขึ้นในความคิดของนทีอีกครั้ง ​ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ร่างกายที่บอบช้ำ แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายแววของความกล้าหาญและความมุ่งมั่น

"แต่พวกเจ้ากลับกล่าวหาว่านางเป็นปีศาจ เป็นผู้ทรยศ... พวกเจ้าทำลายชีวิตของนางเพียงเพราะความหวาดกลัว... เพียงเพราะความไม่เข้าใจ..."

ความรู้สึกที่หลากหลายประดังประเดเข้ามาในจิตใจของนที ทั้งความโกรธ ความเศร้า ​ความผิดหวัง และความรู้สึกผิดที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนั้น

"ข้า... ข้าไม่เคยคิดเลยว่า... สิ่งที่มนุษย์เรียกหาว่า 'ศรัทธา' จะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้" นทีถอนหายใจยาว "พวกเจ้า... ​พวกเจ้าเคยเชื่อมั่นในตัวนางมากเพียงใด... แล้วทำไม... ทำไมพวกเจ้าถึงเปลี่ยนใจไปได้ง่ายดายเช่นนั้น?"

เหล่าข้าราชบริพารต่างพากันก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตานที พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์ราชาจึงมีท่าทีเช่นนี้ หรือว่านี่จะเป็นสัญญาณของอำนาจบางอย่างที่กำลังคุกคาม

"บางที... บางทีข้าอาจจะเข้าใจผิดมาโดยตลอด" นทีพึมพำกับตัวเอง "ข้าอาจจะมองเห็นเพียงด้านเดียวของเหรียญ... ด้านที่เต็มไปด้วยความหวังและแสงสว่าง"

เขาจำได้ถึงคำเตือนของผู้อาวุโสในหุบเขา ที่เคยบอกเขาว่า "พลังที่ยิ่งใหญ่ ย่อมมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ และการตัดสินใจที่ผิดพลาด อาจนำมาซึ่งหายนะที่ไม่อาจแก้ไขได้"

"ข้า... ข้าต้องหาคำตอบ" นทีกล่าวอย่างแน่วแน่ "ข้าต้องเข้าใจให้ได้ ว่าอะไรคือสิ่งที่ขับเคลื่อนผู้คน... อะไรคือสิ่งที่ทำให้พวกเขาเชื่อมั่นในบางสิ่ง... และอะไรคือสิ่งที่ทำให้พวกเขา... สามารถทำลายสิ่งนั้นได้ในพริบตา"

ทันใดนั้นเอง แสงสีเขียวอ่อนๆ ก็ส่องประกายออกมาจากแหวนที่สวมอยู่ที่นิ้วของนที แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปปกคลุมร่างของเขา ราวกับกำลังจะมอบพลังบางอย่างให้

"นี่มันอะไรกัน?" ขุนนางอาวุโสอุทานด้วยความตกใจ

นทีรู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเขา พลังที่คุ้นเคย แต่ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป พลังนี้ไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง

"นี่ไม่ใช่พลังที่ข้าเคยสัมผัสมาก่อน..." นทีกล่าวอย่างทึ่งๆ "มันคืออะไรกันแน่?"

แสงสีเขียวอ่อนๆ นั้นสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่แปลกประหลาดในตัวนที เขารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับโลกใบนี้ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเปิดเผยความลับของมันให้เขาได้เห็น

"ข้า... ข้าเห็นบางอย่าง..." นทีกล่าว ดวงตาของเขากลมโตด้วยความประหลาดใจ "ข้าเห็น... รอยร้าว... รอยร้าวแห่งศรัทธา..."

ภาพในความคิดของเขาพลันเปลี่ยนไป เขากำลังมองเห็นเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ แต่แทนที่จะเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนและอาคารที่แข็งแกร่ง เขากลับมองเห็นใยแมงมุมอันบอบบางที่กำลังถักทอไปทั่วเมือง ใยแมงมุมเหล่านั้นเปรียบเสมือนความเชื่อมั่นและความศรัทธาของผู้คน

"ใยแมงมุมเหล่านั้น... มันกำลังเปราะบางลง..." นทีพึมพำ "มีบางสิ่ง... บางสิ่งกำลังกัดกิน... กำลังทำลายความเชื่อมั่นเหล่านั้น..."

เขาเห็นภาพของผู้คนกำลังหวาดระแวงกันเอง เห็นภาพของข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่ว เห็นภาพของความไม่ไว้วางใจที่กำลังก่อตัวขึ้น

"ความหวาดกลัว... ความไม่รู้... และการหลอกลวง..." นทีเอ่ยขึ้น "นี่คือสิ่งที่กำลังทำลายศรัทธาของพวกเขา... นี่คือสิ่งที่กำลังสร้างรอยร้าว..."

ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศก้องก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกพระราชวัง

"องค์ราชา! เกิดเหตุร้ายขึ้นพ่ะย่ะค่ะ! เหล่ามาร... เหล่ามารกำลังโจมตีเมือง!"

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทำให้นทีต้องหันขวับไปมอง.