ตอนที่ 28 — พายุทมิฬ ปะทะ เทพพิโรธ

กระแสลมที่บัดนี้กลายเป็นพายุหมุนโหมกระหน่ำรอบกายของนที มิได้ทำให้เขาหวาดหวั่น หากแต่ดวงตาของเขาที่เคยฉายแววแห่งความสับสนกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความเด็ดเดี่ยว แสงสีทองอร่ามรอบกายทวีความรุนแรงขึ้น ขับไล่เงาทมิฬที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องโถงใหญ่แห่งนี้

"เจ้าคิดว่าเพียงแค่นี้จะทำให้ข้าสั่นคลอนได้งั้นหรือ?" เสียงของนทีดังขึ้น ก้องกังวาน สะท้อนไปทั่วทุกอณูของห้องโถง ‌ราวกับเป็นเสียงประกาศก้องแห่งสวรรค์ พายุหมุนรอบกายเขาเริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นดาบแสงสีทองอร่ามที่แหลมคม ดาบเล่มนี้มิใช่เพียงอาวุธ หากแต่เป็นเครื่องสะท้อนแห่งพลังอำนาจที่ถูกปลุกขึ้นมา

"นที... อย่าได้ประมาท!" เสียงของเทพธิดาแห่งความทรงจำดังขึ้นมาจากเบื้องบน แม้จะแผ่วเบา ​แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย "พลังแห่งความมืดกำลังพยายามจะกัดกินแก่นแท้แห่งตัวตนของเจ้า! มันมิใช่เพียงการโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นการบั่นทอนจิตวิญญาณ!"

นทีพยักหน้ารับรู้ แม้จะไม่เอ่ยคำใดออกมา คำเตือนของเทพธิดาแห่งความทรงจำนั้นย่อมมีความหมายต่อเขาเสมอ ทว่าการเผชิญหน้ากับพายุทมิฬที่กำลังถาโถมเข้ามา คือหนทางเดียวที่เขาจะสามารถปกป้องโลกใบนี้ไว้ได้

"ข้ามิได้ประมาท!" ‍นทีตอบกลับ ดวงตาของเขาทอดมองไปยังกลุ่มเงาดำที่เริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เบื้องหน้า "ข้าเพียงแค่... แสดงให้เห็นถึงพลังที่แท้จริงของข้า!"

ทันใดนั้นเอง ดาบแสงสีทองอร่ามในมือของนทีก็พุ่งทะยานออกไปราวกับอสรพิษแห่งแสง มันกรีดผ่านอากาศ ก่อให้เกิดเสียงฉีกขาดที่น่าขนลุก ‌พายุทมิฬรอบกายของนทีคล้ายจะตื่นตระหนกกับพลังอันมหาศาลที่ปะทุออกมา มันพยายามบิดเบี้ยว ควบรวมตัวเองให้แน่นขึ้นเพื่อต้านทานดาบแสง

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง เศษหิน เศษปูน และฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง พายุทมิฬมิได้แตกสลายไปโดยง่าย หากแต่ถูกเฉือนออกเป็นเสี่ยงๆ ‍เผยให้เห็นเบื้องหลังคือกลุ่มพลังงานสีดำเข้มที่กำลังบิดตัวอย่างบ้าคลั่ง

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากใจกลางของพายุทมิฬ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขุ่นเคือง "พลังแห่งความมืดของข้า... จะต้องแข็งแกร่งกว่านี้!"

นทีลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์สีทอง ร่างกายของเขาถูกโอบล้อมด้วยแสงสีทองที่เปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยง เขาเดินย่างก้าวเข้าหาใจกลางของพายุทมิฬอย่างช้าๆ ​ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคงและเด็ดเดี่ยว

"แก่นแท้แห่งตัวตนของเจ้า... มิได้มีเพียงพลังแห่งความมืด" นทีกล่าวเสียงเรียบ "แก่นแท้แห่งตัวตนของเจ้าคือความว่างเปล่า การดำรงอยู่เพื่อทำลายล้าง โดยปราศจากจุดประสงค์ที่แท้จริง"

เมื่อนทีเดินเข้าใกล้ กลุ่มเงาดำที่อยู่เบื้องหน้าก็เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง มันพยายามจะรวมตัวกันอีกครั้ง ​ทว่าพลังแห่งแสงของนทีนั้นร้อนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้

"พลังแห่งความมืด... มันมิใช่สิ่งที่ครอบครองข้า" นทีเอ่ยขึ้น "แต่เป็นเพียงเครื่องมือที่ข้าเลือกใช้ เมื่อถึงคราวจำเป็น! และบัดนี้... ถึงเวลาที่เครื่องมือชิ้นนี้จะต้องถูกเก็บกลับเข้าที่แล้ว!"

นทีชูมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีทองอร่ามรอบกายทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ​พลันปรากฏร่างของเทพบริสุทธิ์สีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายราวกับไข่มุกเม็ดงาม ปรากฏขึ้นเคียงข้างเขา เทพบริสุทธิ์องค์นี้คือสัญลักษณ์แห่งการเยียวยาและความหวัง

"เจ้าได้ครอบงำจิตใจของเหล่าทวยเทพมาช้านานแล้ว" นทีกล่าวต่อ "ได้บิดเบือนความจริง และสร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คน"

"พวกแก! พวกมนุษย์โง่เขลา!" เสียงตะโกนก้องดังขึ้นมาอีกครั้ง "พวกแกมิเข้าใจอะไรเลย! พวกแกสมควรถูกทำลายล้าง! สมควรถูกลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์!"

"ความเข้าใจผิด... คือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้น" นทีตอบ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเวทนา "เจ้าหลอกลวงผู้อื่น เพราะเจ้าเองก็หลอกลวงตัวเอง เจ้าพยายามจะเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจ ด้วยการทำลายล้างสิ่งอื่น"

พลันปรากฏเงาร่างของเหล่าทวยเทพโบราณที่เคยถูกกล่าวขานในตำนาน เป็นเงาร่างที่ส่องประกายด้วยแสงแห่งปัญญาและพละกำลัง พวกเขาปรากฏกายขึ้นรอบๆ นที ราวกับจะคอยสนับสนุนเขา

"ถึงเวลาแล้ว... ที่จะคืนความสมดุลให้กับโลกใบนี้" นทีกล่าวพร้อมกับยกดาบแสงสีทองขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ ดาบเล่มนี้มิได้มีเพียงแสงสีทอง แต่กลับมีประกายแสงสีเงินและสีครามแทรกซึมอยู่ด้วย

"ข้า... นที! ผู้สืบทอดแห่งหุบเขาพันปี! ผู้ที่ถูกเลือกโดยสวรรค์! ขอประกาศปลดปล่อยพลังแห่งแท้จริงออกมา!"

สิ้นเสียงของนที ร่างของเทพบริสุทธิ์สีขาวก็รวมเข้ากับร่างของเขา พลังแห่งแสงสีทอง สีเงิน และสีคราม ผสมผสานกันอย่างลงตัว กลายเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้า จนยากจะมองเห็น

"อ๊ากกกกกกกกกก!" เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้นมาอีกครั้งจากใจกลางของพายุทมิฬ พลังงานสีดำที่เคยหนาแน่น บัดนี้กลับสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกกรดกัดกร่อน

"ไม่! ข้า... ข้ามิยอมแพ้!" เสียงนั้นอ่อนแรงลงเรื่อยๆ "ข้าจะกลับมา! ข้าจะกลับมาล้างแค้น!"

นทีค่อยๆ ลดดาบแสงลง แสงสว่างรอบกายเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นร่างของเขาที่ยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความสงบที่กลับคืนมา

"เจ้าจะกลับมาหรือไม่... ขึ้นอยู่กับพลังที่เจ้าจะสามารถรวบรวมได้อีกครั้ง" นทีกล่าวเสียงเย็นชา "แต่จงรู้ไว้... ว่าหากเจ้ายังคงมีเจตนาที่จะทำลายล้าง... ข้าก็จะยังคงอยู่ที่นี่... เพื่อปกป้องทุกสิ่ง"

พายุทมิฬได้สลายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกลุ่มควันจางๆ ที่ค่อยๆ ลอยจางหายไปในอากาศ ความเสียหายที่เกิดขึ้นภายในห้องโถงใหญ่ของพระราชวังหลวงนั้นมากมายเกินกว่าจะบรรยายได้ เศษหินที่แตกหัก เสาที่พังทลาย บ่งบอกถึงความรุนแรงของการต่อสู้ที่เพิ่งสิ้นสุดลง

เหล่าข้าราชบริพารที่หลบซ่อนตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ค่อยๆ โผล่ออกมาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของห้องโถง และเมื่อได้เห็นร่างของนทีที่ยืนนิ่งสงบอยู่กลางสมรภูมิ

"ท่าน... ท่านทำได้..." เทพธิดาแห่งความทรงจำปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความโล่งใจและชื่นชม "เจ้าได้ปลดปล่อยโลกใบนี้จากเงามืดที่คืบคลานเข้ามา"

นทีหันไปมองเทพธิดาแห่งความทรงจำ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... เทพธิดา" นทีกล่าว "ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้าต้องทำ เพื่อนำความสงบสุขที่แท้จริงกลับคืนมาสู่โลกใบนี้"

ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกก็ดังมาจากด้านนอกของห้องโถง

"พ่ะย่ะค่ะ! องค์นที! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

นทีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

"เกิดเรื่องอะไร?"

"ทัพมาร... ทัพมารของจอมมาร... กำลังบุกโจมตีเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันมาพร้อมกับพลังที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน! ไม่เคยมีใครต้านทานได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!"

นทีหันไปมองเทพธิดาแห่งความทรงจำ สีหน้าของเขากลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

"ข้าคิดว่า... การต่อสู้ที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น..."

เงาดำทะมึนเริ่มทอดทาบทั่วอาณาเขตของเมืองหลวง เสียงหวีดหวิวของลมแห่งสงครามเริ่มดังใกล้เข้ามา นทีรู้ดีว่า ชะตากรรมของโลกใบนี้... ยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายอันบอบบาง