ตอนที่ 29 — พายุแห่งการตัดสินใจ

แสงสีทองเจิดจ้าที่เคยแผ่กระจายราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งในห้องโถงใหญ่ของพระราชวังหลวง บัดนี้ได้หรี่ลง เผยให้เห็นเงาร่างของนทีที่นั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ เขาไม่ได้สวมอาภรณ์ของกษัตริย์ หรือแม้แต่ชุดนักรบ หากแต่เป็นชุดเรียบง่ายสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับนักบวชที่พร้อมจะเข้าสู่พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ดวงตาของเขายังคงเปล่งประกาย ‌แต่ทว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้ฉายถึงความสับสน หรือความเด็ดเดี่ยวอีกต่อไป หากแต่เป็นประกายแห่งความเข้าใจอันลึกซึ้ง ราวกับได้เห็นความจริงทั้งหมดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังม่านแห่งกาลเวลา

"ข้าได้เห็นแล้ว... ทุกอย่าง" เสียงของนทีดังกังวานในความเงียบงัน ราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตกาลที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "หุบเขาลึกลับ... ​ตำนานที่ถูกหลงลืม... ความขัดแย้งที่ดำรงอยู่เนิ่นนาน... และ... ตัวข้าเอง"

ไอหมอกบางๆ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งรอบกายของเขา แต่คราวนี้มันไม่ใช่หมอกแห่งความทรงจำที่สับสน หากแต่เป็นไอหมอกแห่งพลังบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของนทีเอง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ‍แต่ก็ยังคงควบคุมให้ไม่รุนแรงเกินไป ราวกับว่าเขาได้เรียนรู้ที่จะควบคุมพลังอันมหาศาลที่สถิตอยู่ภายใน

"ท่านกษัตริย์... ท่านได้ตัดสินใจแล้วหรือ?" เสียงแหบแห้งของท่านอัครมหาเสนาบดีดังขึ้น เขาปรากฏกายขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าและความกังวล แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววแห่งความภักดี

นทีหันไปมองท่านอัครมหาเสนาบดีด้วยรอยยิ้มบางๆ "การตัดสินใจ... ‌ไม่ใช่การเลือกเดินไปในเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง... หากแต่เป็นการยอมรับในทุกเส้นทาง... และเลือกที่จะสร้างเส้นทางใหม่ขึ้นมา"

"เส้นทางใหม่...?" ท่านอัครมหาเสนาบดีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ใช่... เส้นทางที่มิได้ถูกกำหนดไว้ด้วยอำนาจ... หรือความแค้น... หากแต่ถูกกำหนดด้วยความหวัง... และการให้อภัย" ‍นทีกล่าวพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พลังที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงอยู่ในรูปแบบที่ควบคุมได้ "ข้าได้เห็นถึงต้นตอของความขัดแย้ง... ความเจ็บปวดที่ถูกส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น... มนุษย์... เทพ... ​และมาร... ต่างก็มีเหตุผลของตนเอง... แม้ว่ามันจะนำไปสู่ความพินาศก็ตาม"

"แล้ว... ท่านจะทำเช่นไรพะยะค่ะ?" ท่านอัครมหาเสนาบดีถามต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ข้าจะกลับไป... ที่ที่ข้าจากมา" นทีตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องโถง ซึ่งเผยให้เห็นภาพของเมืองหลวงอันวุ่นวาย ​"ข้าจะกลับไปยังหุบเขา... และรวบรวมพลังที่แท้จริงของข้า... พลังที่มิใช่เพียงแค่การต่อสู้... หากแต่เป็นพลังแห่งการเยียวยา... และการสร้างสมดุล"

"แต่... ถ้าท่านจากไป... แล้วใครเล่าจะปกป้องเมืองหลวงจากเงื้อมมือของเหล่ามาร?" ท่านอัครมหาเสนาบดีถามอย่างร้อนรน ​"ข้า... เหล่าทหาร... เราจะต่อสู้... แต่เรา... เราไม่แข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับพวกมันเพียงลำพัง"

นทีเดินออกจากบัลลังก์อย่างช้าๆ แสงสีทองรอบกายของเขากระจายออกไปครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดในห้องโถง ราวกับจะโอบกอดทุกสรรพสิ่งเอาไว้ "ท่านไม่ต้องกังวล... ข้าไม่ได้จะละทิ้งพวกท่านไปเสียทีเดียว... แต่... เพื่อที่จะยุติความขัดแย้งนี้อย่างแท้จริง... ข้าต้องกลับไปเผชิญหน้ากับรากเหง้าของมัน... และ... ข้าก็รู้ว่า... ข้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง"

คำพูดของนทีทำให้ท่านอัครมหาเสนาบดีรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เขามองหน้านทีด้วยความสงสัยระคนหวัง "ท่านหมายถึง... ใครพะยะค่ะ?"

"บางที... ท่านอาจจะรู้จักพวกเขาดีกว่าที่ท่านคิด" นทีกล่าวพร้อมกับเดินตรงไปยังประตูห้องโถงใหญ่ "ข้าจะใช้เวลาไม่นาน... และเมื่อข้ากลับมา... ทุกสิ่งจะแตกต่างออกไป... อย่างสิ้นเชิง"

ก่อนที่ท่านอัครมหาเสนาบดีจะได้เอ่ยถามสิ่งใดอีก นทีก็ก้าวผ่านประตูบานใหญ่ไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และแสงสีทองที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้องโถง

เมื่อก้าวออกมาจากห้องโถง นทีก็พบกับเหล่าขุนนาง และเหล่าทหารที่ยืนคอยอยู่ด้านนอก ใบหน้าของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยความหวัง และความคาดหวัง แต่เมื่อเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ และรับรู้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา พวกเขาก็อดที่จะรู้สึกเกรงขามไม่ได้

"ท่าน... ท่านจะไปไหนหรือพะยะค่ะ?" เสียงของแม่ทัพใหญ่ดังขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"ข้าจะกลับไป... สู่ที่ที่ข้าจากมา" นทีตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าจะไปรวบรวมกำลัง... และกลับมาเพื่อยุติสงครามนี้... ด้วยวิธีของข้า"

"แต่... ถ้าท่าน... ถ้าท่านไม่กลับมา..." แม่ทัพใหญ่พยายามจะเอ่ยต่อ แต่ก็พูดไม่ออก

นทีสบตาแม่ทัพใหญ่ด้วยแววตาที่อ่อนโยน "ไม่ต้องห่วง... ข้าสัญญา... ข้าจะกลับมา"

เขาก้าวเดินผ่านเหล่าขุนนาง และทหารเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หยุดพัก ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องนับร้อยคู่ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเป้าหมายอันชัดเจน

เมื่อพ้นจากเขตพระราชวัง นทีก็ไม่รอช้า เขารีบรุดหน้าไปยังชายป่าที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ที่นั่นเอง... คือทางกลับสู่หุบเขาอันเป็นบ้านเกิดของเขา

ในระหว่างที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่ป่าลึก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ท่านนที! ท่านจะไปไหน!"

นทีหันกลับไปมอง ก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งตามเขามาอย่างกระชั้นชิด เธอก็คือ "เมษา" หญิงสาวผู้มีพลังพิเศษ และเป็นผู้ที่คอยช่วยเหลือเขามาโดยตลอด

"เมษา... เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" นทีถามด้วยความแปลกใจ

"ข้า... ข้าเห็นท่านจะจากไป... ข้า... ข้าเป็นห่วง" เมษาตอบหอบหายใจ

นทีพยักหน้าเข้าใจ "ข้าจะไปจัดการบางอย่าง... บางอย่างที่สำคัญมาก... เจ้าอยู่ที่นี่... คอยดูแลเมืองหลวงไปก่อน"

"ไม่ค่ะ!" เมษารีบปฏิเสธ "ถ้าท่านจะไป... ข้าก็จะไปด้วย! ข้า... ข้าไม่อยากให้ท่านต้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง"

นทีนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจความห่วงใยของเมษาเป็นอย่างดี แต่ภารกิจนี้... มันอันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

"เมษา... ภารกิจนี้... มันอันตรายเกินกว่าที่เจ้าจะรับไหว" นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"แต่... ข้าก็มีพลังของข้านะคะ!" เมษาเอ่ยยืนกราน "และ... ข้าเชื่อในตัวท่าน... ข้าเชื่อว่าท่านจะพาข้ากลับมาอย่างปลอดภัย"

นทีมองแววตาที่มุ่งมั่นของเมษา เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ และบางที... การมีเธออยู่เคียงข้าง... ก็อาจจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ

"ก็ได้" นทีตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ "แต่เจ้าต้องสัญญา... ว่าจะทำตามคำสั่งของข้า... ทุกอย่าง"

"สัญญาค่ะ!" เมสารับปากทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความยินดี

ทั้งสองคนจึงออกเดินทางเข้าสู่ป่าลึก โดยมีเป้าหมายเดียวกัน... คือการกลับไปยังหุบเขาลึกลับ เพื่อเผชิญหน้ากับอดีต และสร้างอนาคตใหม่

เมื่อเข้าไปในป่าลึก บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ความอบอุ่นของแสงแดดที่ส่องผ่านกิ่งไม้เริ่มลดน้อยลง แทนที่ด้วยความอึมครึม และเงาที่ทอดยาว ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านขึ้นไปเสียดฟ้า กิ่งก้านของมันพันเกี่ยวกันจนแทบจะมองไม่เห็นท้องฟ้า

"ที่นี่... ดูน่ากลัวจังค่ะ" เมษากล่าวพลางกอดแขนของนทีแน่น

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" นทีตอบ "ความลับที่แท้จริง... และพลังที่แท้จริง... ซ่อนเร้นอยู่ลึกกว่านี้มาก"

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินลึกเข้าไปในป่า ก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงเหล่านั้นเต็มไปด้วยความดุดัน และราวกับมีเจตนาที่จะทำร้าย

"ระวัง!" นทีตะโกนพร้อมกับผลักเมษาให้หลบไปด้านหลัง

ไม่นานนัก ก็ปรากฏร่างของนักรบกลุ่มหนึ่งออกมาจากเงามืด พวกเขาสวมชุดเกราะสีดำสนิท ถืออาวุธที่ดูแหลมคม และดวงตาของพวกเขาทุกคนฉายแววแห่งความกระหายเลือด

"พวกเจ้า... เป็นใครกัน?" นทีถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

"อย่ามายุ่งกับพวกเรา... เจ้ามนุษย์!" หัวหน้าของนักรบกลุ่มนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หยาบกระด้าง "ที่นี่... เป็นเขตหวงห้าม... และพวกเจ้า... จะต้องชดใช้"

"เขตหวงห้าม...?" นทีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ข้า... ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน"

"พวกเจ้า... ไม่สมควรที่จะรับรู้!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนพร้อมกับชักดาบออกมา "จงตายเสีย!"

นักรบกลุ่มนั้นพุ่งเข้าโจมตีนทีอย่างไม่ลังเล แต่สำหรับนที... การโจมตีเหล่านั้น... มันดูเชื่องช้าเสียเหลือเกิน

เขากระโดดหลบหลีกการโจมตีได้อย่างง่ายดาย ราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนคมดาบ แสงสีทองรอบกายของเขาก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่แค่แสง แต่เป็นพลังที่สามารถขับไล่ศัตรูได้อย่างทรงพลัง

"พวกเจ้า... กำลังตัดสินใจผิดครั้งใหญ่" นทีกล่าวพลางรวบรวมพลัง "ข้า... ไม่ต้องการต่อสู้... แต่ถ้าพวกเจ้า... บังคับ... ข้าก็พร้อมที่จะแสดงให้พวกเจ้าเห็น... ถึงพลังที่แท้จริง"

เพียงแค่คำพูดของเขา พลังงานสีทองก็ระเบิดออกไปรอบทิศทาง นักรบเหล่านั้นกระเด็นไปคนละทิศละทาง อาวุธของพวกเขากระจัดกระจายไปทั่วพื้นป่า

"นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร?" หัวหน้ากลุ่มกล่าวด้วยความตกตะลึง

"ข้าบอกแล้วไง... พวกเจ้า... กำลังตัดสินใจผิด" นทีเดินเข้าไปหานักรบเหล่านั้นอย่างช้าๆ "บอกข้ามา... ใครส่งพวกเจ้ามา? และ... ใครคือผู้ที่ปกป้องเขตหวงห้ามนี้?"

นักรบเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว พวกเขารู้ดีว่า... พลังที่อยู่เบื้องหน้า... มันเหนือกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้

"ข้า... ข้าจะบอก... ได้โปรด... อย่าทำอะไรพวกเราเลย" หัวหน้ากลุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"บอกมา" นทีตอบ

"พวกเรา... เป็นบริวารของ... มหาอำมาตย์มาร... ท่าน 'รากษส'..." หัวหน้ากลุ่มกล่าว "ท่าน... สั่งให้พวกเรา... เฝ้าห้ามไม่ให้ใคร... เข้ามาในป่าแห่งนี้... เพราะ... ข้างในนั้น... มี 'สถานที่ศักดิ์สิทธิ์'... ที่ท่าน... ต้องการครอบครอง"

คำพูดของหัวหน้ากลุ่มทำให้นทีนิ่งไป มหาอำมาตย์มาร... รากษส... ชื่อนี้... เขาเคยได้ยินมาจากตำนานโบราณ... เป็นมารที่มีพลังอำนาจมหาศาล... และเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งที่ยืดเยื้อมานาน

"สถานที่ศักดิ์สิทธิ์...?" นทีทวนคำ "แล้ว... ตำนานโบราณ... ที่กล่าวถึง... 'กุญแจแห่งสมดุล'... ล่ะ?"

หัวหน้ากลุ่มมองหน้านทีด้วยความประหลาดใจ "ท่าน... รู้เรื่องนั้นด้วยหรือ? ข้า... คิดว่า... มีเพียงท่านรากษสเท่านั้น... ที่รู้เรื่องนั้น..."

"ข้า... ได้เห็น... ในห้วงแห่งความทรงจำ" นทีตอบ "แล้ว... 'กุญแจแห่งสมดุล'... มันอยู่ที่ไหน?"

"ข้า... ไม่รู้... ท่านรากษส... ไม่เคยบอกเรื่องนั้นกับพวกเรา" หัวหน้ากลุ่มตอบอย่างสัตย์จริง "แต่... ข้าได้ยิน... ท่านรากษส... กล่าวถึง... 'ต้นกำเนิด'... ว่า... มันอยู่ที่... ใจกลางของหุบเขา... ที่ซึ่ง... ป่าแห่งนี้... เชื่อมต่ออยู่..."

"ใจกลางของหุบเขา... ต้นกำเนิด..." นทีพึมพำกับตัวเอง "ข้าเข้าใจแล้ว..."

เขามองไปยังทิศทางที่คาดว่าจะเป็นใจกลางของป่า และหุบเขา "ข้าจะไปที่นั่น... และข้า... จะไม่ยอมให้มาร... ครอบครองสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้นเด็ดขาด"

นทีหันกลับไปมองเมษา "เมษา... เจ้ายังอยากจะไปด้วยกันอยู่ไหม?"

เมตายิ้มให้เขาอย่างมั่นใจ "แน่นอนค่ะ... ท่านนที... ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน... เสมอ"

นทีพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม... การเดินทางของพวกเขากำลังจะเข้าสู่บททดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม... การเผชิญหน้ากับรากเหง้าของความขัดแย้ง... และการค้นหา 'กุญแจแห่งสมดุล'... ที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้.