ตอนที่ 4 — เปลวเพลิงแห่งความหวัง ณ ดาวเคราะห์อันสาบสูญ

อากาศเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่กระดูก กัดกินความอบอุ่นสุดท้ายที่มีอยู่ในร่างกายของ ‘เมษ’ ทุกอณูรอบตัวเขาเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนที่หมุนวนราวกับพายุหิมะที่บ้าคลั่ง แต่ภายใต้ความหนาวเหน็บอันโหดร้ายนั้น ร่างกายของเขากลับลุกโชนไปด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ดวงตาสีรัตติกาลฉายประกายดุจดวงดาวที่พร้อมจะระเบิดออก แรงปะทะจากเกล็ดน้ำแข็งราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดฉีกทุกสิ่ง ‌กลับไร้ความหมายเมื่อพลังงานอันไร้ขีดจำกัดได้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

เมษยืนหยัดท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ราวกับหินผาที่ไม่หวั่นไหวต่อคลื่นลม เมล็ดพันธุ์แห่งพลังที่เขาปลุกขึ้นมาจากการต่อสู้ดิ้นรนอันยาวนาน เริ่มเบ่งบาน งอกเงย และแผ่กิ่งก้านสาขาเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย ความเหน็บหนาวที่เคยกัดกินทุกเซลล์ บัดนี้กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ช่วยเร่งปฏิกิริยาแห่งพลังงานให้รุนแรงยิ่งขึ้น ​เกล็ดน้ำแข็งที่เคยเป็นศัตรู กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังที่หล่อเลี้ยงเขา

“นี่หรือคือสภาวะสุดท้ายของดาวเคราะห์แห่งนี้?” เสียงของเมษก้องกังวานผ่านม่านหมอกแห่งเกล็ดน้ำแข็ง มันไม่ใช่เสียงที่แสดงถึงความหวาดกลัว หรือสิ้นหวัง แต่เป็นเสียงแห่งการประเมินสถานการณ์ เสียงของนักรบที่กำลังวิเคราะห์สนามรบ

ดาวเคราะห์ที่เขาเหยียบย่ำอยู่บัดนี้กำลังจะดับสูญ พลังงานหลักที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิตและสรรพสิ่งบนดาวดวงนี้ ‍กำลังจะเหือดแห้งไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ที่กำลังอับแสง เป็นปรากฏการณ์ที่น่าเศร้า แต่สำหรับเมษ มันคือโอกาส

โอกาสที่จะได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเขาออกมา โอกาสที่จะได้ทดสอบขีดจำกัดของตนเอง

เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก สัมผัสถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน ร่างกายของเขาเปรียบเสมือนภาชนะที่กำลังจะเต็มเปี่ยมด้วยน้ำที่ไหลหลากอย่างไม่หยุดยั้ง ‌เขาต้องควบคุมมัน ต้องหล่อหลอมมันให้กลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด

ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็เริ่มเปล่งประกายออกมาจากปลายนิ้วของเมษ แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปรอบตัวเขา สร้างเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น เกล็ดน้ำแข็งที่ปะทะเข้ามา ‍ถูกสลายไปก่อนที่จะสัมผัสถึงผิวกายของเขา

“พลังแห่งการก่อกำเนิด… พลังแห่งการสลาย” เขาพึมพำกับตัวเอง

พลังที่เขาได้รับมานั้น ไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้างเพียงอย่างเดียว แต่เป็นพลังที่สามารถสร้างสรรค์และทำลายได้ในเวลาเดียวกัน เป็นพลังที่อยู่เหนือกว่าธรรมชาติ เป็นพรหมลิขิตที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเขา

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ​ดวงตาสีรัตติกาลฉายแววแห่งความมุ่งมั่น เส้นผมสีดำขลับที่ปลิวไสวตามแรงลมราวกับจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับม่านหมอกแห่งน้ำแข็ง

“ได้เวลาแล้ว”

เขาปล่อยพลังที่เก็บกดไว้ ปลดปล่อยมันออกมาอย่างไม่ลังเล พลังงานสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายรอบตัวเขา ได้ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว สาดส่องเข้าไปในม่านหมอกแห่งน้ำแข็ง ราวกับแสงแห่งอรุณรุ่งที่สาดส่องเข้ามาทำลายความมืดมิด

เกล็ดน้ำแข็งที่เคยหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้กลับเริ่มสั่นไหว ​และค่อยๆ สลายตัวไป กลายเป็นละอองน้ำที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ รอบตัวของเมษ เกิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่ ราวกับพายุหิมะที่ถูกบังคับให้หลีกทาง

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือการปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ม่านน้ำแข็ง

ร่างสูงโปร่ง ผิวสีเข้มราวกับรัตติกาล ​ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉาน มันปรากฏตัวขึ้นทีละตน ทีละตน จากเงามืดที่ซ่อนตัวอยู่ ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เคยปกคลุม

พวกมันคือ ‘อสูรน้ำแข็ง’ สิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นจากความสิ้นหวังและความหนาวเย็นของดาวเคราะห์ดวงนี้ พวกมันคือผู้เฝ้ามองที่ถูกส่งมาเพื่อปกป้องสมบัติล้ำค่าสุดท้ายของดาวดวงนี้

“มาแล้วสินะ… ผู้ที่จะมาทดสอบพลังของข้า” เมษกล่าว น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย

อสูรน้ำแข็งเริ่มเคลื่อนไหว ร่างกายของมันคล่องแคล่วว่องไวราวกับเงา เกล็ดน้ำแข็งที่ปกคลุมร่างกายของพวกมัน สะท้อนแสงสีฟ้าอ่อนจากพลังของเมษ ทำให้พวกมันดูราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต

ตัวแรกพุ่งเข้าใส่เมษอย่างรวดเร็ว มันเหวี่ยงกรงเล็บที่แหลมคมราวกับใบมีดเข้าใส่ร่างของเมษ

แต่เมษไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ปลายนิ้วทั้งห้าเรียงชิดกัน พลังงานสีฟ้าอ่อนได้ก่อตัวขึ้นเป็นโล่ป้องกันที่แข็งแกร่ง กรงเล็บของอสูรน้ำแข็งปะทะเข้ากับโล่นั้น เกิดเสียงดัง ‘กึก’ รุนแรง ราวกับเหล็กกล้าปะทะกัน

โล่ของเมษไม่แม้แต่จะสั่นคลอน

“แค่นี้เองหรือ?” เมษกล่าวเย้ยหยัน

อสูรน้ำแข็งอีกตน พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ใช้ดาบน้ำแข็งที่ตนเองสร้างขึ้น ฟาดเข้าใส่เมษ

เมษเพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อยอย่างไม่เร่งรีบ ดาบน้ำแข็งนั้นเฉียดผ่านร่างของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

“ความเร็วของพวกเจ้ายังคงน่าประทับใจ แต่พลังของพวกเจ้า… ยังห่างไกลนัก”

เมษยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสนุกสนาน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่รู้แจ้งเห็นจริง

เขากำหมัดแน่น พลังงานสีฟ้าอ่อนภายในร่างกายของเขาเริ่มรวมตัวกันอย่างหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างบางอย่าง

“ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็น… พลังที่แท้จริงของ ‘พรหมลิขิต’!”

ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนได้ระเบิดออกไปจากร่างของเมษอย่างรุนแรง มันไม่ได้ก่อให้เกิดความร้อน แต่ก่อให้เกิดความหนาวเย็นที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เกล็ดน้ำแข็งขนาดมหึมา ก่อตัวขึ้นจากอากาศรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว

มันไม่ใช่เกล็ดน้ำแข็งธรรมดา แต่เป็นเกล็ดน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์

“จงสลายไป!” เมษตะโกน

เขาสะบัดมือออกไป เกล็ดน้ำแข็งเหล่านั้น พุ่งเข้าใส่ฝูงอสูรน้ำแข็งที่กำลังรุมล้อมเขาอยู่

เกล็ดน้ำแข็งแต่ละอัน มีขนาดใหญ่เท่ากับใบมีดโบราณ มันมีความคมกริบ และเต็มไปด้วยพลังงานที่สามารถสลายทุกสรรพสิ่งได้

เมื่อเกล็ดน้ำแข็งปะทะเข้ากับร่างของอสูรน้ำแข็ง มันไม่ได้เพียงแค่กรีดฉีก แต่กลับสลายพวกมันให้กลายเป็นละอองน้ำแข็งที่ลอยฟุ้งไปในอากาศ

เสียงกรีดร้องโหยหวนของอสูรน้ำแข็ง ดังขึ้นระงมไปทั่วบริเวณ พวกมันพยายามจะหลบหนี แต่ก็ไม่สามารถหลีกหนีพลังที่ไร้ขีดจำกัดของเมษได้

เพียงชั่วพริบตาเดียว ฝูงอสูรน้ำแข็งที่เคยมีอยู่มากมายนับร้อยตัว ก็สลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า และละอองน้ำแข็งที่ค่อยๆ จางหายไปตามแรงลม

เมษยืนนิ่ง ปลายนิ้วของเขายังคงเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน ดวงตาของเขาทอประกายแห่งชัยชนะ แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

“ทุกสิ่ง… ย่อมมีจุดจบ”

เขาหันกลับไปมองยังทิศทางที่ดวงอาทิตย์กำลังจะดับแสง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความหนาวเหน็บเริ่มคลี่คลาย แสงสีทองสลัวๆ เริ่มสาดส่องเข้ามา

“ถึงเวลา… ที่จะเดินทางต่อไป”

เขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงภาพของดาวเคราะห์อันสาบสูญ ที่บัดนี้ได้กลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นจากขอบเขตของดาวเคราะห์ดวงนี้ เสียงกระซิบแผ่วเบา ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา

“ยังไม่จบ… เมษ… การเดินทางของเจ้า… เพิ่งจะเริ่มต้น…”

เสียงนั้นมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานอันยิ่งใหญ่ที่แฝงมากับเสียงนั้น

เมษหยุดเดิน หันกลับมามองรอบตัวด้วยความสงสัย

“ใคร…?”

ไม่มีคำตอบใดๆ มีเพียงแต่ความเงียบสงัด และแสงสีทองที่กำลังสาดส่องเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

เขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่าง ที่ค่อยๆ ดึงเขาเข้าไปสู่ศูนย์กลางของจักรวาล…

จุดที่ซึ่งทุกสรรพสิ่งได้เริ่มต้น และทุกสรรพสิ่งจะได้สิ้นสุดลง

“จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล…” เขากล่าวแผ่วเบา

ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขา ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? พลังอันแท้จริงของเขาคืออะไร? และเสียงกระซิบที่เขาได้ยินนั้น คือใคร?

ติดตามตอนต่อไป…