ตอนที่ 12 — จิตวิญญาณแห่งดวงดาว

แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากผืนดิน แต่มาจากภายในตัวเมษเอง จิตสำนึกของเขาประหนึ่งกำลังถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังงานที่ไม่อาจหยั่งถึง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความทรมานแห่งจิตวิญญาณที่ถูกรบกวน ความคิด คำนึง ‌ความทรงจำทุกอย่างราวกับถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ชัดเจน เขาพยายามกัดฟัน สูดลมหายใจลึก แต่ลมหายใจนั้นกลับติดขัดในลำคอราวกับมีบางสิ่งกำลังบีบรัด

"นี่มันอะไรกัน..." เสียงในใจของเมษดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาพยายามประคองสติให้มั่นคง หากแต่ทุกสิ่งรอบตัวกำลังบิดเบี้ยว ​ภาพของดาวเคราะห์อันเวิ้งว้างที่เคยเห็นอยู่เบื้องหน้า บัดนี้กลับพร่าเลือน เคลื่อนไหวราวกับภาพวาดสีน้ำที่กำลังถูกชะล้างด้วยน้ำฝน

เสียงกระซิบที่เคยแผ่วเบา บัดนี้ดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าร้องที่กึกก้องอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของเขา มันไม่ใช่คำพูดที่เข้าใจได้ แต่เป็นคลื่นพลังงานที่ส่งตรงเข้าสู่แก่นแท้ของจิตวิญญาณ ราวกับกำลังพยายามสื่อสาร หรืออาจจะกำลังพยายามกลืนกิน

เมษหลับตาลงอย่างแรง ‍พยายามตัดขาดจากปรากฏการณ์ประหลาดที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัว เขาเห็นภาพบางอย่างแวบเข้ามาในมโนสำนึก เป็นภาพของดวงดาวนับพันนับหมื่นดวง กำลังระเบิดสลายไปในพริบตา เป็นภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่กำลังหดแคบลงอย่างรวดเร็ว

"ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ..." เสียงทุ้มต่ำของเมษหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่น เขาพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด ‌ไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อรักษาสมดุลของจิตใจตนเอง

ทันใดนั้นเอง ลมหนาวอันเกรี้ยวกราดที่เคยพัดกระหน่ำจนดาวเคราะห์นี้แทบจะแตกสลาย ก็พลันสงบลงอย่างน่าประหลาด ความเงียบที่กลับคืนมาครั้งนี้ ไม่ใช่ความเงียบอันน่ากลัว แต่เป็นความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์ เมษรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่เย็นเยียบแต่แผ่ซ่านไปด้วยความอบอุ่น ‍กำลังลูบไล้ไปทั่วร่างของเขา

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ดาวเคราะห์ที่เคยเห็นเต็มไปด้วยรอยร้าวและร่องรอยแห่งความพินาศ บัดนี้กลับเปล่งประกายระยิบระยับราวกับประดับประดาไปด้วยเพชรพลอยนับล้านเม็ด แสงดาวอันเจิดจ้าสาดส่องลงมาจากเบื้องบน ไม่ใช่แสงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับสูญ ​แต่เป็นแสงที่มาจากภายในตัวดาวเคราะห์เอง

"เจ้า... ตื่นแล้วหรือ..." เสียงกระซิบที่เคยดังระงม บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงที่อ่อนโยน นุ่มนวล ราวกับเสียงของมารดาที่กำลังปลอบประโลมลูกน้อย

เมษเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้า แสงดาวที่สาดส่องลงมานั้น กำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่าง ​รูปร่างของหญิงสาวผู้สง่างาม สวมอาภรณ์ที่ถักทอขึ้นจากละอองดาวอันเจิดจรัส ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ ดวงตาของนางทอประกายราวกับมีจักรวาลทั้งใบซ่อนอยู่ภายใน

"ใคร... เจ้าคือใคร?" เมษถามเสียงสั่น เขาไม่เคยพบเจอสิ่งใดที่ทรงพลังและงดงามเช่นนี้มาก่อน

"ข้าคือจิตวิญญาณแห่งดวงดาวดวงนี้" หญิงสาวในม่านแสงดาวตอบ ​"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งจักรวาลนี้"

เมษจ้องมองนางอย่างตะลึงงัน จิตวิญญาณแห่งดวงดาว? ผู้พิทักษ์แห่งจักรวาล? สิ่งเหล่านี้มีอยู่จริงหรือ?

"ข้าสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ในจิตใจของเจ้า" นางกล่าวต่อ "และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องสรรพสิ่ง"

"แต่... ดาวเคราะห์ดวงนี้กำลังจะดับสูญ" เมษเอ่ย "พลังงานทั้งหมดกำลังจะหมดสิ้น"

"นั่นคือสิ่งที่พวกเจ้าเห็นจากภายนอก" หญิงสาวกล่าว "แต่ภายใน... พลังงานที่แท้จริงกำลังก่อตัวขึ้น"

นางยกมือขึ้นเบาๆ แสงดาวรอบตัวนางสว่างวาบขึ้น ดวงดาวนับพันนับหมื่นดวงที่ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของเมษเมื่อครู่ บัดนี้กลับปรากฏเป็นรูปธรรมอยู่เบื้องหน้า ดวงดาวเหล่านั้นไม่ได้กำลังสลายตัว แต่กำลังรวมตัวกัน ก่อเกิดเป็นแสงสว่างอันเจิดจรัส

"พลังงานที่เจ้าเห็นว่ากำลังจะดับสูญนั้น แท้จริงแล้วคือการเปลี่ยนแปลง" นางอธิบาย "การเปลี่ยนผ่านสู่ยุคใหม่ การคืนสู่สภาพเดิม"

เมษมองภาพเบื้องหน้าด้วยความสงสัย "คืนสู่สภาพเดิม? หมายความว่าอย่างไร?"

"ทุกสิ่งในจักรวาลล้วนมีวัฏจักร" จิตวิญญาณแห่งดวงดาวกล่าว "เกิด แก่ เจ็บ ตาย และเกิดใหม่ ดุจเดียวกับดวงดาวที่สว่างไสวแล้วก็ดับสูญ เพื่อก่อกำเนิดดวงดาวใหม่ที่เจิดจ้ากว่าเดิม"

นางมองตรงมายังเมษ ดวงตาของนางฉายแววที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ "เจ้าคือหนึ่งในผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรนี้"

"ถูกเลือก?" เมษทวนคำ "เพื่ออะไร?"

"เพื่อนำพาสิ่งใหม่มาสู่จักรวาล" นางตอบ "เพื่อหล่อหลอมพลังงานที่กำลังจะดับสูญนี้ ให้กลายเป็นพลังงานแห่งการสร้างสรรค์"

เมษรู้สึกถึงพลังงานที่กำลังไหลเวียนอยู่ในตัวเขา มันเป็นพลังงานที่เขารู้สึกได้ตั้งแต่แรกพบ แต่ไม่เคยเข้าใจความหมาย บัดนี้เขากำลังจะเข้าใจ

"เจ้าจะต้องเดินทางไปยังจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล" จิตวิญญาณแห่งดวงดาวกล่าว "ที่นั่นคือสถานที่ที่ทุกสรรพสิ่งจะถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน"

"จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล..." เมษพึมพำ เขานึกถึงคำบอกเล่าของเหล่าผู้เฒ่าในอดีต ที่กล่าวถึงสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้

"ที่นั่น เจ้าจะได้พบกับผู้ที่ถูกเลือกเช่นเดียวกับเจ้า" นางกล่าวต่อ "พวกเจ้าจะต้องรวมพลังกัน เพื่อปลดปล่อยพลังงานที่แท้จริงออกมา"

"แต่... ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าควรทำสิ่งใด?" เมษถาม เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่กำลังถาโถมเข้ามา

"จิตใจของเจ้าจะนำทางเจ้า" จิตวิญญาณแห่งดวงดาวตอบ "ความกล้าหาญ ความเสียสละ และความรัก จะเป็นดวงดาวที่นำทางเจ้าไป"

นางยื่นมือที่ประกอบขึ้นจากแสงดาวมาเบื้องหน้าเมษ "จงรับเอาพลังนี้ไป"

เมษลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือของนาง ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกัน กระแสพลังงานอันมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขา มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกราวกับกำลังถูกเติมเต็ม เมษรู้สึกถึงพลังที่พลุ่งพล่านในกาย แสงดาวที่เคยส่องสว่างอยู่ภายนอก บัดนี้กำลังส่องสว่างอยู่ภายในตัวเขา

"เจ้าคือผู้พิทักษ์แห่งดวงดาว" จิตวิญญาณแห่งดวงดาวกล่าว "จงนำพาความหวังไปสู่จักรวาล"

ภาพของหญิงสาวในม่านแสงดาวค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงแสงสว่างที่เจิดจ้ากว่าเดิม ดาวเคราะห์ที่กำลังจะดับสูญ บัดนี้กลับเปล่งประกายราวกับเพิ่งถือกำเนิดขึ้นใหม่

เมษยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้านั้น เขาหลับตาลงอีกครั้ง ความรู้สึกภายในตัวเขาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความสับสน ความหวาดกลัว หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

"จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล..." เขาพึมพำ "ข้าจะไปที่นั่น"

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป ดาวเคราะห์อันไกลโพ้นที่เคยเป็นสมรภูมิรบแห่งนี้ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของภาพที่ใหญ่กว่าเดิม ท้องฟ้าอันเวิ้งว้างบัดนี้เต็มไปด้วยดวงดาวนับล้าน ดวงดาวที่กำลังเคลื่อนไหว ก่อเกิดเป็นทางช้างเผือกอันงดงาม

เมษรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่ทรงพลัง มันกำลังดึงเขาไปยังทิศทางหนึ่ง ทิศทางที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"นี่คือจุดเริ่มต้น..." เขาคิดในใจ "การเดินทางครั้งสุดท้าย... ณ จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล"

แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไป เสียงกระซิบที่เคยดังขึ้นในตอนแรก ก็กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบแห่งความสับสน แต่เป็นเสียงกระซิบแห่งคำเตือน

"ระวัง... เงาที่กำลังคืบคลาน..."

เมษหันขวับไปมอง เสียงนั้นมาจากไหน? และเงาที่ว่านั้นคืออะไร? เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเย็นจากลมหนาว แต่มันคือความเย็นที่มาจากความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในจิตใจของเขา ความรู้สึกที่บอกว่า การเดินทางครั้งนี้... อาจไม่ง่ายอย่างที่คิด.