แสงสีม่วงเข้มอันเย็นเยือกที่เคยส่องสว่างเรืองรอง ณ ใจกลางของดวงดาวอันไกลโพ้นแห่งนี้ บัดนี้กลับเริ่มหมองคล้ำลงอย่างน่าใจหาย ดวงดาวที่เคยเปรียบเสมือนหัวใจแห่งกาแล็กซี กำลังจะถึงกาลอวสาน ความเงียบงันอันหนักอึ้งหวนกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าความเงียบงันครั้งนี้แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ราวกับจักรวาลทั้งมวลกำลังกลั้นหายใจ รอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
เมษยืนหยัดอยู่กลางความมืดมิดนั้น ร่างกายของเขาเปล่งประกายจางๆ สะท้อนแสงแห่งความหวังสุดท้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แรงสั่นสะเทือนที่เคยโหมกระหน่ำภายในจิตสำนึกเมื่อครู่ ได้สงบลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว แต่ในความว่างเปล่านั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น พลังงานที่ไม่อาจหยั่งถึง กำลังถูกปลุกขึ้นมา
"นี่คือจุดจบแล้วหรือ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา ดูเหมือนจะถามตัวเอง เป็นเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ หากแต่แฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังอันลึกล้ำ
เมษหลับตาลงอีกครั้ง เขาพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจาย ดึงมันกลับมารวมกันทีละน้อย พลังงานที่เคยฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาเมื่อครู่ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนสายธารที่ไหลเข้าสู่ตัวเขาอย่างเชื่องช้า แต่หนักแน่น
"ไม่" เขาเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า "นี่ไม่ใช่จุดจบ"
ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงที่เคยหรี่แสงลง ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แสงแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นแสงแห่งการปลดปล่อย พลังงานมหาศาลที่ถูกผนึกมานานแสนนาน กำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่เคยมีมาก่อน
เมษลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาถึงกับตะลึง
พื้นผิวดาวที่เคยแห้งแล้ง บัดนี้กลับมีรอยร้าวปรากฏขึ้นทั่วทุกอณู ราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออก รอยร้าวเหล่านั้นไม่ใช่รอยร้าวธรรมดา หากแต่ส่องประกายไปด้วยแสงสีฟ้าอมเขียวอันเจิดจ้า มันเป็นแสงที่บริสุทธิ์และทรงพลัง ราวกับแสงแห่งการสร้างสรรค์
"นี่มัน...อะไรกัน?" เขากระซิบถามตัวเอง
เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังในห้วงความคิดของเขาเมื่อครู่ คราวนี้กลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงกู่ร้องอันยิ่งใหญ่ ดังก้องไปทั่วทั้งจักรวาล
"นี่คือเสียงเรียกแห่งการกำเนิดใหม่" เสียงนั้นดังขึ้น "ดวงดาวดวงนี้กำลังจะดับสูญไป เพื่อให้กำเนิดสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม"
เมษรู้สึกได้ถึงพลังงานที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง มันไม่ใช่พลังงานที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป หากแต่เป็นพลังงานที่เติมเต็ม เป็นพลังงานที่ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา
"แต่...แล้วข้าเล่า?" เขาถามด้วยความสงสัย
"เจ้าคือผู้ที่จะนำพาสิ่งใหม่นี้ไปสู่ดวงดาวอื่น" เสียงนั้นตอบ "เจ้าคือผู้ที่จะเป็นผู้เบิกทาง เป็นผู้ที่จะร้อยเรียงดวงดาวแห่งอนาคต"
เมษมองไปรอบตัว เขาเห็นภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ภาพของดวงดาวนับพันนับหมื่นดวง ที่กำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ บางดวงส่องประกายเจิดจ้า บางดวงกำลังจะดับสูญไป บางดวงกำลังก่อตัวขึ้นใหม่
"นี่คือพรหมลิขิต..." เสียงนั้นกล่าวต่อ "ที่ถูกเขียนขึ้นด้วยดวงดาวนับพันนับพันดวง"
เมษรู้สึกได้ว่าตัวตนของเขากำลังถูกหล่อหลอมขึ้นมาใหม่ จิตวิญญาณของเขาถูกขัดเกลาให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยมี กลับถูกแทนที่ด้วยภาพของดวงดาว ภาพของกาแล็กซี ภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่
"ข้า...คืออะไรกันแน่?" เขาถามด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจ
"เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก" เสียงนั้นกล่าว "ผู้ที่จะเป็นผู้ถักทอเส้นใยแห่งโชคชะตา ผู้ที่จะเป็นผู้ร้อยเรียงดวงดาวเข้าด้วยกัน"
ทันใดนั้นเอง รอยร้าวบนพื้นผิวดาวก็พลันขยายใหญ่ขึ้น แสงสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่แสงอีกต่อไป หากแต่เป็นลำแสงสีฟ้าอมเขียวที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับจะฉีกม่านแห่งอวกาศออก
"จงไปเถิด เมษ" เสียงนั้นกล่าว "จงไปสู่จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ที่นั่นคือที่ซึ่งพรหมลิขิตของเจ้าจะถูกตัดสิน"
เมษไม่รอช้า เขากระโจนเข้าสู่ลำแสงนั้นทันที ร่างกายของเขาถูกดึงดูดเข้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมดำ
ภาพเบื้องหน้าของเขากลายเป็นภาพของแสงสีอันหลากหลายที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่กำลังบีบคั้นร่างกายของเขา ราวกับว่าเขาจะถูกบดขยี้ให้แหลกสลาย
แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย สิ่งที่เขารู้สึกมีเพียงความยินดีและความหวัง
"ข้าจะไป" เขาตะโกนก้อง "ข้าจะไปทำลายความมืดมิดนั้น"
เมื่อร่างของเมษถูกดูดกลืนเข้าไปในลำแสง สีม่วงเข้มอันเย็นเยือก ณ ใจกลางของดวงดาวอันไกลโพ้นแห่งนี้ ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แสงแห่งความสิ้นหวัง หากแต่เป็นแสงแห่งการเริ่มต้นใหม่
ดวงดาวที่กำลังจะดับสูญไป กำลังจะก่อกำเนิดสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
และเมษ...ผู้ที่ถูกเลือก ผู้ที่จะเป็นผู้ถักทอเส้นใยแห่งโชคชะตา ผู้ที่จะเป็นผู้ร้อยเรียงดวงดาวเข้าด้วยกัน กำลังมุ่งหน้าสู่จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ที่นั่นคือที่ซึ่งการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของเขาจะเกิดขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงที่นั่น เขาจะต้องผ่านสิ่งใดไปบ้าง? และการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายนั้น จะนำพามาซึ่งหายนะ หรือการไถ่บาป...
คำถามเหล่านี้ ยังคงแขวนค้างอยู่ในห้วงแห่งจักรวาลอันกว้างใหญ่ รอคอยคำตอบจากชะตากรรมของเขา
พรหมลิขิต...ร้อยพันดวงดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก