ตอนที่ 22 — เสียงกระซิบจากเถ้าถ่านแห่งดวงดาว

เมษยืนนิ่ง ราวกับรูปสลักจากความสิ้นหวัง ริ้วแสงสีม่วงที่เคยสว่างไสว โอบอุ้มเขาไว้ด้วยพลังอันมหาศาล บัดนี้เหลือเพียงใยบางๆ ราวกับเส้นผมของดวงดาวที่กำลังจะตาย พันเกี่ยวรอบกายที่ไร้เรี่ยวแรง มันคือเค้าลางแห่งจุดจบที่มิอาจหลีกเลี่ยง

"ทุกสิ่งกำลังจะดับสูญ" ‌เสียงแหบพร่าดังแว่วมาในห้วงความคิดของเขา ไม่ใช่เสียงที่ดังออกมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในจิตวิญญาณ ราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตอันไกลโพ้น

"เมื่อแสงสว่างสิ้นสุดลง ความมืดจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"

เมษสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมกำลังที่หลงเหลืออยู่ เพียงน้อยนิดจนแทบไม่รู้สึกถึงมันอีกต่อไป ดาวเคราะห์อาร์มาเกดอน ​บ้านเกิดของเขา กำลังแตกสลาย ร่างกายของเขาเองก็เช่นกัน พลังแห่งดวงดาวที่เคยหล่อเลี้ยงเขามาตลอด กำลังถดถอยลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของอาร์มาเกดอน

ภาพของมวลมนุษย์ที่เคยอยู่ร่วมกันบนดาวเคราะห์ดวงนี้ ผุดขึ้นมาในความคิด เด็กๆ ที่วิ่งเล่น ‍เสียงหัวเราะของสตรี ภาพของนักรบที่สู้ปกป้องบ้านเมือง ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นเพียงฝุ่นธุลีในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง

"ไม่... ข้าจะยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้"

แม้ร่างกายจะอ่อนแรง ทว่าประกายแห่งความมุ่งมั่นยังคงลุกโชนในดวงตาของเมษ เขาหยิบดาบแห่งดวงดาวขึ้นมา ดาบที่เคยส่องแสงเรืองรอง บัดนี้มีเพียงแสงริบหรี่ที่สะท้อนความสิ้นหวังของตัวดาวเคราะห์เอง

"ท่านกำลังจะดับสูญ ‌เมษ" เสียงของเอเทรียดังขึ้นมาในห้วงความคิด ราวกับเธอสัมผัสได้ถึงชะตากรรมของเขา

"ข้ารู้" เมษตอบกลับไป "แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ข้าจะไม่ยอมแพ้"

"แต่ท่านจะทำสิ่งใดได้อีก? พลังของท่านอ่อนแอลงทุกขณะ"

"ข้าจะหาทาง" เมษกล่าว ‍"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งดวงดาว ข้าจะต้องหาทางปกป้องทุกสิ่ง"

เขาเดินโซเซไปตามพื้นผิวดาวเคราะห์ที่แตกร้าว แสงริบหรี่ของดวงดาวที่กำลังจะดับสะท้อนให้เห็นร่องรอยของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เมษรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การเผชิญหน้ากับความมืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล..." เมษพึมพำกับตัวเอง "ที่นั่นอาจมีความหวัง"

เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล สถานที่อันเป็นจุดกำเนิดและจุดจบของทุกสิ่ง ​เป็นสถานที่ที่พลังแห่งการสร้างสรรค์และพลังแห่งการทำลายล้างดำรงอยู่คู่กัน

"ข้าต้องไปที่นั่น" เมษตัดสินใจแน่วแน่

เขาประคองร่างที่อ่อนแรงของตัวเอง มุ่งหน้าไปยังยานอวกาศลำสุดท้ายที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ท่ามกลางซากปรักหักพัง

"ยานลำนี้... ยังคงใช้งานได้" เมษกล่าวด้วยความหวังอันริบหรี่

เขาขึ้นไปบนยาน ควบคุมระบบนำทางด้วยกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด ภาพของดวงดาวที่กำลังจะดับค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ ​ในกระจกยาน

"เอเทรีย... หากข้าไม่กลับมา จงบอกพวกเขาว่า ข้าได้พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว"

"ท่านจะต้องกลับมา เมษ" เสียงของเอเทรียดังขึ้นมาอย่างหนักแน่น "ข้าจะรอท่าน"

ยานอวกาศทะยานขึ้นสู่ห้วงอวกาศอันมืดมิด มุ่งหน้าสู่จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ​เมษรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อันตรายยิ่งกว่าครั้งใดๆ เขาไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดบ้าง แต่เขาก็พร้อมที่จะยอมรับทุกสิ่ง

ภายในยานอวกาศอันมืดมิด เมษนั่งลงบนเก้าอี้ควบคุม ดวงตาของเขาสบเข้ากับภาพของดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ ภาพเหล่านั้นสะท้อนให้เห็นถึงความสูญเสียที่เขากำลังเผชิญอยู่

"ข้าจะปกป้องพวกเจ้า... ข้าสัญญา" เมษพึมพำกับตัวเอง

ขณะที่ยานกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลนั้นเอง เมษพลันได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากซากปรักหักพังของดาวเคราะห์อาร์มาเกดอน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเสียงสะท้อนจากพลังที่เคยมีอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนั้น

"จงอย่าสิ้นหวัง... เมษ" เสียงกระซิบดังขึ้นมา "แม้แสงสว่างจะจางหายไป พลังแห่งความหวังยังคงอยู่"

เมษเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยได้ยินเสียงเช่นนี้มาก่อน

"พลังแห่งความหวัง?" เมษถามกลับไป

"ใช่... ความหวังคือพลังที่แท้จริง มันสามารถจุดประกายแสงสว่างแม้ในความมืดมิดที่สุด" เสียงกระซิบกล่าว

"แต่ข้า... ข้าอ่อนแอเกินไป" เมษกล่าวด้วยความสิ้นหวัง

"ท่านไม่ได้อ่อนแอ เมษ" เสียงกระซิบตอบ "ท่านคือผู้พิทักษ์ ท่านคือความหวังของพวกเขา"

เมษหลับตาลง พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เขากำลังได้ยิน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเขา แม้มันจะน้อยนิด แต่ก็มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกถึงชีวิตอีกครั้ง

"ข้าจะเชื่อในความหวัง" เมษกล่าวอย่างแน่วแน่

เมื่อยานอวกาศของเมษเดินทางเข้าใกล้จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลมากขึ้น บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป แสงดาวอันมืดมิดค่อยๆ สว่างไสวขึ้น แทนที่ด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น ที่แผ่กระจายไปทั่วทุกอณูของห้วงอวกาศ

เมษมองออกไปนอกหน้าต่างยานด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาไม่เคยเห็นภาพที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลนั้นเต็มไปด้วยพลังงานอันมหาศาล ราวกับเป็นหัวใจเต้นของทุกสรรพสิ่ง

"นี่คือ... จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล" เมษพึมพำ

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองอันเจิดจ้าก็สาดส่องเข้ามาในยาน เมษต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับการมองเห็น เขาเห็นร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างนั้นส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาว

"ผู้ใดคือท่าน?" เมษถามด้วยความระแวง

"ข้าคือผู้รักษาแห่งจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล" ร่างนั้นกล่าวด้วยเสียงอันก้องกังวาน "ข้าเฝ้ารอท่านมานาน เมษ"

"ท่านรู้ชื่อข้าได้อย่างไร?"

"ข้ารู้ทุกสิ่ง เมษ... ข้ารู้ถึงชะตากรรมของท่าน และชะตากรรมของอาร์มาเกดอน"

เมษรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้รักษาแห่งจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล พลังงานนั้นทั้งทรงพลังและสงบเงียบในเวลาเดียวกัน

"ท่านมาที่นี่เพื่อเผชิญหน้ากับความมืดใช่หรือไม่?" ผู้รักษาถาม

"ใช่" เมษตอบ "ข้ามาเพื่อปกป้องทุกสิ่ง"

"แต่ท่านจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่อท่านกำลังจะดับสูญไปพร้อมกับดาวเคราะห์ของท่าน"

คำพูดของผู้รักษาแทงใจเมษ เขารู้ดีว่าพลังของเขาเหลือน้อยเต็มที

"ข้า... ข้าไม่รู้" เมษยอมรับ "แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้"

ผู้รักษาแห่งจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลยิ้มอย่างอ่อนโยน "ความกล้าหาญของท่านน่าชื่นชม เมษ แต่ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวไม่อาจเอาชนะความมืดได้"

"แล้วข้าควรทำเช่นไร?" เมษถาม

"ท่านต้องเข้าใจถึงแก่นแท้ของพลัง" ผู้รักษาตอบ "พลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่สถิตอยู่ในจิตวิญญาณ"

เมษยืนนิ่ง พยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของผู้รักษาขณะที่ความมืดมิดก็เริ่มคืบคลานเข้ามาจากขอบฟ้าแห่งจักรวาล ท้องฟ้าอันเคยสว่างไสว บัดนี้เริ่มมีเงาตะคุ่มปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ

"ความมืดกำลังมา" เมษกล่าวด้วยความกังวล

"ใช่... มันกำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง" ผู้รักษาตอบ "แต่ท่านมีสิ่งหนึ่งที่ความมืดไม่มี... นั่นคือ 'ความหวัง'"

ทันใดนั้นเอง ร่างของเมษก็เริ่มส่องแสงสีม่วงเรืองรองขึ้นมาอีกครั้ง แสงนั้นแม้จะอ่อนแรงกว่าเดิม แต่ก็สว่างไสวไปด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม

"ข้าจะใช้ความหวังนี้... เพื่อต่อสู้" เมษกล่าว

"จงก้าวต่อไป เมษ" ผู้รักษาแห่งจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลกล่าว "ท่านไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง"

เมษมองไปรอบๆ เขาเห็นแสงสว่างสีม่วงนับพันที่เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเขา แสงเหล่านั้นคือวิญญาณของชาวอาร์มาเกดอน ที่กำลังส่งพลังใจมาให้เขา

"พวกท่าน..." เมษอุทาน

"พวกเขาอยู่กับท่านเสมอ เมษ" ผู้รักษาแห่งจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลกล่าว "ตราบใดที่ความหวังยังคงอยู่ พวกเขาจะอยู่กับท่านตลอดไป"

เมษยิ้มอย่างมีความหวัง เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี มุ่งหน้าไปยังใจกลางของความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ติดตามตอนต่อไป...