เมษยืนนิ่งราวกับรูปสลักที่ถูกสลักเสลาจากความสิ้นหวัง ริ้วแสงสีม่วงที่เคยสว่างไสว โอบอุ้มเขาไว้ด้วยพลังอันมหาศาล บัดนี้เหลือเพียงใยบางๆ ราวกับเส้นผมของดวงดาวที่กำลังจะตาย พันเกี่ยวรอบกายที่ไร้เรี่ยวแรง มันคือเค้าลางแห่งความพ่ายแพ้ที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ บดขยี้ทุกอณูของความหวังที่เคยมี
รอบกายเขา กองทัพแห่งความมืดที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้ก็บอบช้ำไม่แพ้กัน เหล่าทหารดวงดาวที่เหลือรอดต่างทรุดตัวลงอย่างอ่อนล้า ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้ บัดนี้กลับหรี่แสงลง ราวกับหลอดไฟที่ใกล้จะดับ แสงริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์แห่งความสิ้นหวังนั้น ดูเหมือนจะมืดมิดกว่าที่เคย
"นี่มัน...อะไรกัน" เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของเมษ ดวงตาที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยว บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยรู้สึกถึงพลังที่ถูกสูบออกไปจากตัวเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่มันคือการสูญเสียแก่นแท้แห่งตัวตน
สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ทิวทัศน์อันน่าสยดสยองยังคงปรากฏอยู่เบื้องหน้า ดินแดนแห่งนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงผืนทรายที่แห้งแล้ง เปลวเพลิงแห่งความหวังที่เคยลุกโชน บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนไปตามสายลมแห่งความตาย
"เจ้า...คงกำลังสงสัย ว่าทำไมพลังของเจ้าถึงได้เหือดแห้งไปเช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้น เขาคือ 'เซราฟิม' จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการอันชั่วร้ายนี้
เมษหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างช้าๆ แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่จิตวิญญาณแห่งนักรบยังคงไม่ยอมแพ้ "แก...ทำอะไรกับพลังของข้า"
เซราฟิมหัวเราะเสียงเย็นเยียบ "ข้าเพียงแค่...ทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของข้า เจ้าคิดว่าพลังอันมหาศาลที่เจ้าครอบครองนั้น มาจากที่ใดกันเล่า เมษ"
"มันคือพลังแห่งการปกป้อง! พลังแห่งดวงดาว!" เมษตะโกนตอบด้วยเสียงอันแหบพร่า
"พลังแห่งการปกป้อง...ที่เจ้าใช้มันเพื่อทำลายล้างศัตรูของเจ้า หรือแม้กระทั่ง...ทำลายล้างเผ่าพันธุ์ของเจ้าเอง" เซราฟิมเย้ยหยัน "พลังนั้น...อันที่จริงแล้ว คือ 'พลังแห่งความสิ้นหวัง' ที่ข้าหล่อหลอมขึ้นมานานนับพันปี เพื่อรอคอยวันที่เหมาะสมที่สุดในการปลดปล่อยมันให้กลับคืนสู่เจ้า"
คำพูดของเซราฟิมราวกับมีดกรีดแทงเข้ากลางใจของเมษ เขาจำได้ถึงภาพอดีตที่เลือนราง ความขัดแย้ง ความเกลียดชัง และการสูญเสียที่เขาได้กระทำไป มันคือบาดแผลที่เขาพยายามจะลืม แต่บัดนี้กลับถูกสะกิดให้เดือดพล่าน
"เป็นไปไม่ได้..." เมษพึมพำ
"เป็นไปได้เสมอ เมษ" เซราฟิมย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "ทุกครั้งที่เจ้าปลดปล่อยพลังแห่งการทำลายล้าง ทุกครั้งที่ความเกลียดชังและความสิ้นหวังเข้าครอบงำเจ้า พลังส่วนหนึ่งจากข้า...ก็จะถูกส่งผ่านไปยังเจ้าโดยที่เจ้าไม่รู้ตัว"
ภาพความทรงจำที่ถูกปิดกั้นไว้นานนับศตวรรษ ค่อยๆ ผุดขึ้นมา ราวกับม่านหมอกที่ถูกพัดผ่าน เผยให้เห็นความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกแห่งความดีงามของเขา
"แก...หลอกข้า!" เมษกัดฟันแน่น
"ข้าเพียงแค่...มอบสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ" เซราฟิมยิ้มมุมปาก "พลังของเจ้า...คือดาบสองคม เมษ มันสามารถสร้างสรรค์ได้เช่นกัน แต่ก็สามารถทำลายล้างได้อย่างมหาศาล และแน่นอน...พลังแห่งการทำลายล้างนั้น คือสิ่งที่ข้าต้องการ"
เมษทรุดตัวลงคุกเข่า แสงสีม่วงที่พันธนาการรอบกายเขาเริ่มจางหายไปเรื่อยๆ ความรู้สึกว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ ราวกับแก่นแท้ของเขาถูกกลืนกินไป
"แล้ว...แล้วเผ่าพันธุ์ของข้าเล่า" เมษเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เผ่าพันธุ์ของเจ้า...กำลังจะสูญสิ้นไปตลอดกาล" เซราฟิมตอบอย่างไม่ใยดี "พวกเขาทุกคน...คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ยิ่งใหญ่ของข้า"
ดวงตาของเมษพลันแดงก่ำไปด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณที่ลุกโชน
"แก...จะไม่มีวันทำสำเร็จ!" เมษตะโกนก้อง สิ้นเสียง ร่างของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
"โอ้...เจ้ายังไม่ยอมแพ้สินะ" เซราฟิมมองเมษด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "พลังของเจ้า...มันแทบจะหมดสิ้นไปแล้วนะ เมษ"
"พลังของข้า...ไม่ได้มีเพียงแค่พลังที่แกมอบให้!" เมษกัดฟันพูด ดวงตาของเขามองไปยังกลุ่มดาวที่กำลังจะดับสูญรอบกาย
"เจ้ากำลังจะบอกว่า..." เซราฟิมขมวดคิ้ว
"พลังที่แท้จริงของข้า...คือพลังแห่งความรัก! พลังแห่งความหวัง! พลังแห่งการปกป้องที่บริสุทธิ์!" เมษเงยหน้าขึ้น สบตากับเซราฟิม
ในขณะที่เมษพูด ริ้วแสงสีม่วงที่เคยจางหายไป บัดนี้กลับเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ริ้วแสงที่เย็นชาและไร้ชีวิต มันเป็นริ้วแสงสีทองอร่าม เปล่งประกายอบอุ่นและทรงพลัง
"เป็นไปได้อย่างไร...พลังของเจ้า...ถูกข้าดูดกลืนไปหมดแล้ว" เซราฟิมกล่าวอย่างไม่เชื่อสายตา
"แกดูดกลืนไปได้เพียงแค่พลังแห่งการทำลายล้างของแก! แต่แกไม่เคยเข้าใจ...พลังที่แท้จริงของข้า" เมษกำหมัดแน่น "พลังที่มาจากการเสียสละ! พลังที่มาจากการปกป้องคนที่รัก! พลังที่มาจากการไม่ยอมแพ้ต่อความมืดมิด!"
ริ้วแสงสีทองอร่ามรอบกายเมษเริ่มสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ มันแผ่ขยายออกไปโอบล้อมเหล่าทหารดวงดาวที่อ่อนแรง ดวงตาของพวกเขาที่เคยหรี่แสงลง บัดนี้กลับเริ่มมีประกายขึ้นมาอีกครั้ง
"นี่มัน...พลังแบบไหนกัน" ทหารดวงดาวคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความทึ่ง
"มันคือ...พลังแห่งหัวใจ" เมษตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "พลังที่ไม่มีวันหมดสิ้น ตราบใดที่ยังมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้"
เซราฟิมจ้องมองเมษด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เจ้า...เจ้าไม่ควรจะมีพลังขนาดนี้!"
"แกผิดแล้ว เซราฟิม" เมษยืนขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย แม้ร่างกายจะยังไม่สมบูรณ์ แต่จิตวิญญาณของเขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง "พลังที่แท้จริง...ไม่ได้อยู่ที่การดูดกลืนและทำลายล้าง แต่อยู่ที่การสร้างสรรค์และปกป้องต่างหาก!"
ริ้วแสงสีทองอร่ามรอบกายเมษ บัดนี้ได้แผ่ขยายออกไปจนสุดขอบฟ้า รัศมีของมันสว่างไสวกว่าดวงอาทิตย์หลายเท่า ทิวทัศน์อันแห้งแล้งรอบกายเริ่มกลับคืนสู่สภาพเดิม ดินแดนที่เคยแห้งแล้ง บัดนี้เริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"นี่คือ...จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล" เซราฟิมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ที่นี่...คือสถานที่ที่พลังทั้งหมดจะถูกรวบรวม...และข้า...คือผู้ที่จะครอบครองมัน!"
"แกไม่มีวันทำได้" เมษกล่าวหนักแน่น "เพราะที่นี่...คือที่ที่แสงสว่างจะเอาชนะความมืดมิด! คือที่ที่ความหวังจะเอาชนะความสิ้นหวัง!"
เมษยกมือขึ้นไปบนฟ้า ริ้วแสงสีทองอร่ามรอบกายเขายิ่งทวีความสว่างไสวขึ้น ดวงดาวที่กำลังจะดับสูญรอบกาย บัดนี้กลับเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกำลังตอบรับพลังของเมษ
"ถึงเวลาแล้ว...ที่จะจบเรื่องนี้เสียที" เมษกล่าว
ทิวทัศน์เบื้องหน้าเต็มไปด้วยพลังอันมหาศาล ทั้งพลังแห่งความมืดมิดของเซราฟิม และพลังแห่งแสงสว่างอันบริสุทธิ์ของเมษ การต่อสู้ครั้งสุดท้าย...กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล
เมษมองไปยังเซราฟิมด้วยสายตาที่แน่วแน่ เขารู้ดีว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของจักรวาลทั้งหมด
"ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร...ข้าจะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่าง" เมษรำพึงกับตัวเอง
แสงสีทองอร่ามที่เปล่งประกายจากตัวเมษนั้น ส่องสว่างเจิดจ้า จนกลบแสงสีม่วงอันมืดมิดของเซราฟิมจนเกือบจะมิด เมษรับรู้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ราวกับสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต
"แล้วเจ้าจะทำอะไร เมษ" เสียงของเซราฟิมดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับเสียงกระซิบของความตาย
"ข้าจะ...ทวงคืนทุกสิ่ง" เมษตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณของเขาก็ลุกโชนยิ่งกว่าครั้งใดๆ
การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย ณ จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล กำลังจะระเบิดขึ้นแล้ว...
พรหมลิขิต...ร้อยพันดวงดาว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก