ตอนที่ 27 — ประกายสุดท้ายแห่งรุ่งอรุณ

ความเงียบงันเข้าปกคลุมดาวเคราะห์ที่กำลังจะดับสูญ ราวกับผืนผ้าแห่งรัตติกาลที่ทอดยาวอย่างไร้ที่สิ้นสุด แสงสีม่วงที่เคยสว่างไสว โอบอุ้มเมษไว้ด้วยพลังอันมหาศาล บัดนี้เหลือเพียงใยบางๆ ราวกับเส้นผมของดวงดาวที่กำลังจะตาย พันเกี่ยวรอบกายที่ไร้เรี่ยวแรง เมษยืนนิ่ง ‌ราวกับรูปสลักที่ถูกหลอมรวมจากความสิ้นหวัง สองแขนที่เคยทรงพลังจนสามารถบดขยี้ห้วงอวกาศ บัดนี้ตกทอดแนบข้างลำตัว แววตาที่เคยทอประกายแห่งชัยชนะ บัดนี้เลื่อนลอย จ้องมองไปยังความว่างเปล่าที่บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยริ้วแสงสีม่วงที่อ่อนแรงลงทุกขณะ มันไม่ใช่แสงแห่งพลังที่เคยทะลวงทะลวงทุกสรรพสิ่ง แต่เป็นแสงสุดท้ายที่ริบหรี่ราวกับชีวิตของดวงดาวที่กำลังจะลาลับ

“นี่คือจุดจบงั้นหรือ...” ​เสียงแหบพร่ากระซิบออกจากริมฝีปากที่แห้งผากของเมษ ถ้อยคำนั้นราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาเพียงลำพัง

ดาวเคราะห์อันไกลโพ้นแห่งนี้ เคยเป็นดั่งสรวงสวรรค์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา เผ่าพันธุ์อันหลากหลายเคยรุ่งเรืองอยู่บนผืนแผ่นดินนี้ แต่บัดนี้ เหลือเพียงซากปรักหักพัง กลิ่นอายแห่งความตายคละคลุ้งไปทั่วทุกอณูอากาศ ‍ท้องฟ้าที่เคยสดใส บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยฝุ่นละอองจากดาวเคราะห์ที่กำลังแตกสลาย แสงอาทิตย์ที่เคยสาดส่อง ยังคงส่งริ้วแสงสุดท้ายมายังโลกใบนี้อย่างอ่อนแรง ราวกับจะร่ำลาอาลัย

เมษหลับตาลงอีกครั้ง หวนนึกถึงภาพความทรงจำอันเลือนราง...ภาพของดาวบ้านเกิดของเขา ที่บัดนี้เหลือเพียงตำนานที่เล่าขานกันในหมู่ดวงดาวที่ยังมีลมหายใจ เขาเห็นใบหน้าของเหล่าสหายที่จากไป ‌เห็นความเจ็บปวดของเผ่าพันธุ์ที่สูญเสียบ้านเกิด ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

“ข้า...ไม่ยอมแพ้...” เสียงของเมษดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย แม้จะอ่อนแรง แต่ประกายแห่งความมุ่งมั่นยังคงฉายชัดในดวงตาที่เคยมีประกายแห่งความหวัง

เขาพยายามรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่น้อยนิด กระตุ้นพลังที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในร่าง ‍เขาจำได้ถึงคำสอนของเหล่าอาจารย์ ที่บอกว่า แม้ในยามที่สิ้นหวังที่สุด ก็ยังมีหนทางเสมอ เพียงแต่ต้องมองให้ลึกซึ้งกว่าเดิม

“แสงสีม่วง...มันไม่ใช่แค่พลัง...มันคือ...เจตจำนง...” เมษพึมพำกับตัวเอง เขากระตุ้นพลังแห่งความรู้สึกนึกคิด ผสานเข้ากับริ้วแสงสีม่วงที่พันเกี่ยวรอบกาย

พลัน!

ริ้วแสงสีม่วงที่อ่อนแรงลงทุกขณะ ​กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง! แม้จะยังไม่มากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ความหวังของเมษพุ่งสูงขึ้น

“ใช่แล้ว! พลังที่แท้จริง...ไม่ใช่แค่แรงกาย...แต่คือแรงใจ!” เมษตะโกนก้อง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเข้าใจ

เขาเริ่มรวบรวมสมาธิอีกครั้ง สัมผัสถึงกระแสพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง แม้จะอ่อนแรงลง ​แต่ก็ยังคงดำรงอยู่ เขาหลอมรวมมันเข้ากับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความรักในเผ่าพันธุ์ และความหวังอันริบหรี่ที่จะได้เห็นรุ่งอรุณอีกครั้ง

“หากดาวเคราะห์นี้กำลังจะดับสูญ...เช่นนั้น...เราก็ต้องสร้างรุ่งอรุณใหม่ขึ้นมา!”

ด้วยคำพูดนั้นเอง ริ้วแสงสีม่วงรอบกายของเมษก็สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ! มันไม่ได้สว่างจ้าแบบระเบิดพลังอย่างที่เคย แต่เป็นแสงสว่างที่อบอุ่น นุ่มนวล ​และทรงพลังอย่างเงียบงัน ราวกับแสงของดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่ค่อยๆ สาดแสงมายังโลก

เมษก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่สนใจสภาพแวดล้อมที่กำลังแตกสลายรอบตัวอีกต่อไป สายตาของเขามุ่งตรงไปยังจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ที่ซึ่งเขาเชื่อว่า คือคำตอบสุดท้าย

“จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล...ที่นั่น...จะต้องมีทางออก...”

ระหว่างทาง เมษต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ดาวเคราะห์ที่กำลังแตกสลายส่งเสียงครวญครางราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะตาย เศษซากของสิ่งก่อสร้างโบราณลอยละลิ่วไปมาในอากาศ แรงโน้มถ่วงแปรปรวนจนยากที่จะทรงตัว แต่เมษก็ยังคงก้าวเดินต่อไป ด้วยพลังแห่งเจตจำนงที่แข็งแกร่ง

เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล มันเป็นพลังงานที่แปลกประหลาด ไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง และก็ไม่ใช่พลังแห่งการสร้างสรรค์เสียทีเดียว แต่มันคือพลังที่อยู่เหนือกว่านั้น เป็นพลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้

“ข้าใกล้เข้ามาแล้ว...” เมษพึมพำ

เมื่อเข้าใกล้จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ทัศนียภาพก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ความว่างเปล่าที่เคยมีอยู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยมวลพลังงานอันมหาศาล สสารและพลังงานหมุนวนอยู่รอบตัวเขาอย่างไม่หยุดนิ่ง ราวกับเป็นหัวใจของจักรวาลที่กำลังเต้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ท่ามกลางความสับสนอลหม่านนั้น เมษมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง...บางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

มันคือ...ดวงดาว

ไม่ใช่ดวงดาวธรรมดา แต่เป็นดวงดาวที่กำลังจะดับสูญเช่นเดียวกับดาวเคราะห์ที่เขาจากมา แต่ทว่า...ดวงดาวเหล่านี้ กลับมีแสงสีม่วงที่อ่อนแรงพันเกี่ยวอยู่รอบกาย เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นกับเขา!

“นี่มัน...อะไรกัน...” เมษอุทานด้วยความประหลาดใจ

เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ดวงดาวเหล่านั้น สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่แผ่ออกมาจากพวกมัน มันคือความรู้สึกเดียวกับที่เขาเคยประสบเมื่อพลังชีวิตของเขาใกล้จะหมดลง

“พวกเจ้า...ก็กำลังจะตายเช่นกันงั้นหรือ...”

เมษหลับตาลงอีกครั้ง รวบรวมพลังเจตจำนงที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นมา เขาปล่อยริ้วแสงสีม่วงที่พันเกี่ยวรอบกายออกไป แสงนั้นค่อยๆ โอบอุ้มดวงดาวที่กำลังจะดับสูญไว้

ในทันที!

ดวงดาวเหล่านั้นก็พลันสว่างวาบขึ้นมา! ไม่ได้สว่างจ้าจนเกินไป แต่เป็นแสงสว่างที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ราวกับว่าชีวิตของพวกมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

“ไม่! นี่ไม่ใช่การดับสูญ...นี่คือ...การเกิดใหม่!” เมษตะโกนก้องด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง

จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาลนี้ ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้น! เป็นสถานที่ที่พลังชีวิตจะถูกหลอมรวมและสร้างสรรค์ขึ้นใหม่!

เมษมองไปรอบๆ ตัวเขา เห็นดวงดาวมากมายที่กำลังจะดับสูญ เขาปล่อยพลังเจตจำนงของเขาออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับนักพรตที่กำลังปลุกเสกสิ่งศักดิ์สิทธิ์

“จงตื่นขึ้น! จงมีชีวิต! จงส่องประกาย!”

แต่ละครั้งที่เมษปล่อยพลังออกไป ดวงดาวเหล่านั้นก็จะสว่างไสวขึ้นมา ราวกับได้รับชีวิตใหม่กลับคืนมา แสงสีม่วงที่เคยอ่อนแรง กลับกลายเป็นสายธารแห่งพลังที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณูของจุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล

แต่แล้ว...เมษก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง...บางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามา

มันคือ...พลังงานอันมหาศาล...ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ...

“ใครกัน...ที่บังอาจเข้ามาแทรกแซง...”

เมษหันกลับไปเผชิญหน้ากับพลังงานนั้น แสงสีม่วงรอบกายของเขาสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง แสดงถึงความพร้อมที่จะต่อสู้

ท่ามกลางมวลพลังงานอันมหาศาลนั้น ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น...ร่างนั้นดูเหมือนจะทำมาจากแสงสีดำสนิท...ราวกับเงาของจักรวาล...

“เจ้า...คือผู้ที่พรากชีวิต...คือผู้ที่ทำให้ดวงดาวดับสูญ...” เมษกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว

ร่างเงาดำนั้นไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับส่งเสียงหัวเราะที่ก้องกังวานไปทั่วห้วงอวกาศ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต

“ข้าคือ...ความว่างเปล่า...คือจุดจบของทุกสิ่ง...และเจ้า...คือสิ่งที่ต้องถูกกำจัด!”

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย ณ จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว! เมษจะสามารถเอาชนะความว่างเปล่าที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้หรือไม่? รุ่งอรุณใหม่ที่เขาสร้างขึ้น จะสามารถส่องสว่างไปทั่วทั้งจักรวาลได้หรือไม่?

ติดตามตอนต่อไป...