ตอนที่ 29 — รอยร้าวแห่งจักรวาล

ความเหน็บหนาวที่แทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูนั้น ไม่ใช่เพียงความเย็นยะเยือกจากอวกาศอันไร้ขอบเขตอีกต่อไป แต่มันคือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากภายในจิตวิญญาณ จากความรู้สึกสูญเสียอันไม่อาจทดแทน แสงสีม่วงสุดท้ายของดาวเคราะห์ที่กำลังจะดับสูญนั้น เลือนรางจนแทบมองไม่เห็น ราวกับดวงตาของสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะลาจากโลกนี้ไป เมษยืนนิ่งอยู่กลางความเงียบงัน ‌ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยร้าวเล็กๆ ที่เปล่งประกายริบหรี่ นั่นคือร่องรอยสุดท้ายของพลังงานมหาศาลที่เคยหล่อเลี้ยงดวงดาวดวงนี้ และตอนนี้ มันกำลังจะหมดสิ้นไป

“เมษ… อย่า… อย่าไป…” เสียงกระซิบแผ่วเบาราวสายลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง ​ดังขึ้นจากร่างของหญิงสาวที่นอนสิ้นสติอยู่บนพื้นดินที่แตกระแหง ร่างกายที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้ซีดเซียวราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา แสงสีม่วงที่เคยโอบล้อมเธอไว้ กำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในรอยร้าวบนกายของเมษอย่างช้าๆ

เมษหลับตาลง น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปแล้ว บัดนี้ไหลรินออกมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย ‍แต่เป็นความเจ็บปวดที่บีบคั้นหัวใจ เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มของเธอ เบาๆ ราวกับกลัวว่าเพียงแค่น้ำหนักที่มากไป จะทำให้เธอแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา

“ข้า… ข้าไม่ไปไหนหรอก… ลิลลี่” เสียงของเขาแหบพร่า ‌เต็มไปด้วยความอ่อนล้า “ข้าจะอยู่ตรงนี้… กับเจ้าเสมอ”

แต่คำพูดของเขานั้นช่างเลือนราง ยิ่งกว่าแสงดาวที่กำลังจะดับสูญ เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ พลังงานที่เหลืออยู่ของดวงดาวดวงนี้กำลังถูกถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของเขา มันคือกระบวนการสุดท้ายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อที่จะรักษาชีวิตของคนอันเป็นที่รัก ‍และเพื่อที่จะ… หาทางออก

“เรา… เรากำลังจะตายใช่ไหม เมษ?” ลิลลี่เอ่ยถาม เสียงของเธออ่อนแรงลงทุกที ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้เริ่มขุ่นมัว ​“ไม่เป็นไร… ข้า… ข้าไม่กลัว…”

“อย่าพูดแบบนั้น…” เมษบีบมือเธอแน่น “เจ้าจะต้องไม่ตาย… ข้าสัญญา”

ในขณะที่เขากำลังต่อสู้กับความสิ้นหวังนั้นเอง รอยร้าวบนกายของเขาก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น แสงสีม่วงที่ถูกดูดกลืนเข้าไป ​ไม่ได้เพียงแค่เติมพลังให้กับเขา แต่มันยังปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายใน ให้ตื่นขึ้นมา

“พลัง… ของจักรวาล…” เมษพึมพำ เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง พลังงานที่เข้มข้นยิ่งกว่าที่เคยสัมผัสมา กำลังหลั่งไหลเข้ามาในกาย ​ราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก มันไม่ได้มาจากดวงดาวดวงนี้เพียงอย่างเดียว แต่มาจาก… ที่อื่น

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าสีดำสนิทที่เคยไร้ซึ่งดวงดาว ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีขาวเจิดจ้า! แสงนั้นสาดส่องลงมายังพื้นดินอย่างรุนแรง จนเมษต้องยกแขนขึ้นมาบังตา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเขาคือ… รอยร้าว! รอยร้าวสีขาวขนาดมหึมา กำลังปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับรอยแตกของผืนผ้าแห่งกาลอวกาศ

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” เมษอุทานด้วยความตกตะลึง

“จุดศูนย์กลาง… แห่งจักรวาล…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่จากลิลลี่ แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากภายในหัวของเขาเอง เสียงนั้นเต็มไปด้วยอำนาจและความรู้โบราณ

รอยร้าวสีขาวนั้นไม่ได้หยุดนิ่ง มันกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง… ความว่างเปล่าอันดำมืดที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง แต่มันไม่ใช่ความว่างเปล่าธรรมดา มันคือ… เงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“มันคือ… หายนะ…” เมษรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากรอยร้าวนั้น มันคือพลังงานแห่งการทำลายล้าง ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

“เมษ… เจ้า… ดูนั่นสิ…” ลิลลี่พยายามชี้มือไปยังท้องฟ้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

เมษหันไปมองตามนิ้วของเธอ สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ! จากรอยร้าวสีขาวนั้น กำลังมีเงาดำทะมึนปรากฏออกมา มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่เป็น… พลังงานบริสุทธิ์แห่งความมืด ที่กำลังก่อตัวขึ้น

“นี่คือ… จุดจบ…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “ของทุกสรรพสิ่ง…”

เมษรู้สึกถึงพลังงานที่กำลังถูกดูดกลืนจากตัวเขาเอง ไม่ใช่เพียงพลังงานจากดวงดาวดวงนี้อีกต่อไป แต่เป็นพลังชีวิตของเขาเอง กำลังถูกดึงดูดไปยังรอยร้าวนั้น

“ไม่… ข้า… ข้าจะไม่ยอม!” เมษตะโกนสุดเสียง เขากระชับมือที่จับมือลิลลี่ไว้แน่น พลังที่เขาเพิ่งได้รับมาจากการดูดกลืนพลังชีวิตของดวงดาว กำลังปะทะกับพลังแห่งความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“เจ้า… เจ้าคือผู้ถูกเลือก… เมษ” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “จงเผชิญหน้า… ณ จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล…”

รอยร้าวสีขาวนั้น เริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว มันก่อให้เกิดแรงดึงดูดมหาศาล ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างบนดาวเคราะห์ดวงนี้ รวมถึงตัวเขาและลิลลี่ด้วย

“เราต้องไป… ที่นั่น!” เมษตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เขาอุ้มลิลลี่ขึ้นมาแนบกาย พลังงานที่เขาได้รับมา กำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเขากลายเป็นเหมือนกับพายุแห่งพลังงานสีม่วง ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าหารอยร้าว

“เมษ… นี่มัน… อันตรายเกินไป…” ลิลลี่พึมพำอย่างอ่อนแรง

“ข้า… ข้าจะปกป้องเจ้า…” เมษกล่าวเสียงหนักแน่น ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีม่วงที่กำลังปะทุออกมา “ไม่ว่า… อะไรจะเกิดขึ้น…”

เขาพุ่งทะยานเข้าหารอยร้าวสีขาวนั้น ราวกับว่ามันคือทางออกสุดท้าย ร่างกายของเขาถูกแรงดึงดูดอันมหาศาลดูดกลืนเข้าไป ท่ามกลางแสงสีม่วงที่กำลังสว่างไสว และเงาดำทะมึนที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ภาพสุดท้ายที่เมษเห็น ก่อนที่สติจะเลือนหายไป คือใบหน้าซีดเซียวของลิลลี่ ที่เงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง

แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความมืดมิด…

แต่ในความมืดนั้นเอง เมษสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง… สัมผัสได้ถึงกระแสธารแห่งพลังงาน ที่ไหลวนไปมาอย่างไม่สิ้นสุด สัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบแห่งดวงดาวนับพันล้านดวง

และในที่สุด เขาก็รู้… ว่านี่คือ… จุดศูนย์กลางแห่งจักรวาล

แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ ณ จุดศูนย์กลางนั้น… คืออะไรกันแน่? และพลังแห่งความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามานั้น… จะกลืนกินทุกสิ่งอย่างที่เขารักไปหรือไม่?

การต่อสู้ครั้งสุดท้าย… ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว… ณ จุดที่ทุกสิ่งทุกอย่าง… กำลังจะถูกตัดสิน.