ตอนที่ 2 — พายุในม่านหมอก

แสงแดดยามบ่ายแก่ที่สาดส่องผ่านกระจกนิรภัยของตึก "มหานคร" สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับตัดกับเงาทะมึนของก้อนเมฆที่เริ่มก่อตัว เป็นสัญญาณเตือนถึงพายุที่กำลังจะมาเยือน ไม่ต่างจากความรู้สึกของ ชาครีย์ "ชา" วงศา ‌ที่ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับกระจกเย็นเยียบ ผิวเผินดูสงบนิ่ง แต่ภายในหัวใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก ใบหน้าคมเข้มฉายแววกังวลระคนไม่ไว้วางใจ ดวงตาคู่คมสีนิลจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างที่กำลังถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาเข้มที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ดูเหมือนว่าพายุจริงจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของชายร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาในห้องดังขึ้น เขาคือ ​พลโท ณรงค์เดช ผู้บังคับบัญชาของชาครีย์ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเครื่องแบบสีเข้มบ่งบอกถึงการผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน แววตาคมกริบยังคงฉายแววเฉียบขาดแม้จะอยู่ในวัยชรา

ชาครีย์หันกลับไปมองพลโทณรงค์เดช ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ "ผมก็หวังว่ามันจะไม่แรงเกินไปครับท่าน"

"นายกำลังหมายถึงพายุลูกไหนกันแน่ ชา" ‍พลโทณรงค์เดชเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปใกล้ หยิบแก้วน้ำผลไม้บนโต๊ะขึ้นมาจิบ "พายุธรรมชาติ หรือพายุที่นายกำลังจะก่อขึ้น"

ชาครีย์อมยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปมองวิวเมืองอีกครั้ง "บางทีมันก็แยกกันไม่ออกนะครับท่าน ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้"

เขาจำได้ดีถึงคำสั่งที่ได้รับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ภารกิจที่แสนจะอันตรายและเต็มไปด้วยความเสี่ยง ‌องค์กรเงาภายใต้ชื่อ "อาร์คานอส" กำลังจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ การปรากฏตัวของพวกเขาในยามที่บ้านเมืองกำลังเผชิญกับความวุ่นวายทางการเมือง เป็นสัญญาณอันตรายที่ไม่อาจมองข้ามได้ ชาครีย์ในฐานะหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ถูกมอบหมายให้เป็นผู้รับผิดชอบในการแทรกซึมและทำลายแผนการของอาร์คานอสให้สิ้นซาก

"ข้อมูลของเรายืนยันแล้ว ชา" ‍พลโทณรงค์เดชพูดต่อ เสียงของเขาเข้มขึ้น "อาร์คานอสกำลังจะนำอาวุธชีวภาพชนิดใหม่เข้าสู่กรุงเทพฯ ในคืนนี้ จุดนัดพบคือที่ตึกมหานครแห่งนี้ และจุดส่งต่อครั้งสุดท้ายคือฐานลับใต้ดินของพวกเขา"

ชาครีย์กำหมัดแน่น "เรามีเวลาไม่มาก"

"นั่นคือเหตุผลที่นายต้องไปที่นั่น" พลโทณรงค์เดชกล่าว ​"นายต้องเข้าไปในตึกนี้ หาตัวผู้ที่ครอบครองอาวุธ และหยุดยั้งพวกเขาให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

"แต่ท่านครับ ตึกนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนามาก แม้แต่หน่วยงานของเราก็ยังยากที่จะแทรกซึมเข้าไปได้" ชาครีย์เอ่ยท้วงด้วยความเป็นห่วง

"นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกนายไง ชา" พลโทณรงค์เดชยิ้มมุมปาก ​"นายมีทักษะที่เหนือกว่าใครในหน่วย มีความสามารถในการเอาตัวรอดที่น่าทึ่ง และที่สำคัญที่สุด คือนายมีความเด็ดเดี่ยวที่จะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ"

ชาครีย์หลับตาลง สูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาไม่ใช่คนที่ไม่เคยเผชิญหน้ากับอันตราย แต่ภารกิจนี้มันยิ่งใหญ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา "ผมจะทำอย่างเต็มที่ครับท่าน"

"ดีมาก" ​พลโทณรงค์เดชตบไหล่ชาครีย์เบาๆ "มีข่าวดีเล็กๆ น้อยๆ มาบอก นายจะได้ไม่รู้สึกเหงา"

ชาครีย์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

"สายข่าวของเรายืนยันว่าจะมีอีกหนึ่งทีมที่จะเข้ามาสนับสนุนนาย ทีมนี้เป็นทีมพิเศษ นำโดย... ผู้หญิงคนหนึ่งที่นายอาจจะคุ้นเคย"

ชาครีย์ขมวดคิ้ว "ใครครับท่าน"

"เดี๋ยวก็รู้เอง" พลโทณรงค์เดชหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ ไปเตรียมตัวได้แล้ว พายุจริงกำลังจะมาถึงแล้ว"

เมื่อพลโทณรงค์เดชเดินออกจากห้องไป ชาครีย์ก็กลับมาสู่ภารกิจของตนเอง เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีดำที่วางอยู่ขึ้นมาเปิดอ่าน รายละเอียดเกี่ยวกับ "อาร์คานอส" องค์กรลับที่ดำมืดและอันตรายที่สุดเท่าที่เคยเผชิญมา พวกเขามีเครือข่ายอยู่ทั่วโลก และมีเป้าหมายที่จะครอบครองอำนาจผ่านการใช้เทคโนโลยีที่ล้ำสมัยและอาวุธที่น่าสะพรึงกลัว

ในซองเอกสารมีรูปถ่ายของชายหญิงกลุ่มหนึ่ง หน้าตาแต่ละคนดูน่าเกรงขาม ชาครีย์เพ่งมองไปที่รูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอคมกริบราวกับพญาอินทรี จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักสวย เธอดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายเกินกว่าจะประมาณได้ ใบหน้าของเธอทำให้หัวใจของชาครีย์เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้

"แพรวพราว..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ

เขาจำได้ดีถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีกับเธอ ทั้งคู่เคยร่วมงานกันในภารกิจสำคัญเมื่อหลายปีก่อน ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างความเป็นมืออาชีพและความรู้สึกส่วนตัว แต่แล้วก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เส้นทางของพวกเขาต้องแยกจากกัน และชาครีย์ก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย จนกระทั่งวันนี้

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นก้องไปทั่วตึกมหานคร!

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" ชาครีย์อุทาน เขาหันมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ม่านหมอกที่เคยอยู่ห่างไกล บัดนี้ได้คืบคลานเข้ามาจนถึงตัวอาคารแล้ว ลมกระโชกแรงพัดโหมกระหน่ำ จนกระจกนิรภัยสั่นสะเทือน

"ท่านครับ!" เขาตะโกนออกไปทางวิทยุสื่อสาร

"ชา! เกิดการโจมตี! ทีมของนายถูกลอบโจมตี!" เสียงพลโทณรงค์เดชดังมาติดขัด "อาร์คานอสลงมือแล้ว! พวกมันรู้ว่าเรากำลังจะลงมือ!"

ชาครีย์ไม่รอช้า เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน คว้าปืนพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ตรวจสอบแม็กกาซีนให้แน่ใจว่าพร้อมใช้งานแล้ว

"ผมจะลงไปดูครับท่าน"

"ระวังตัวนะ ชา! พายุที่แท้จริงมาถึงแล้ว!"

เสียงวิทยุขาดหายไป ชาครีย์วิ่งออกจากห้องทำงานมุ่งหน้าไปยังโถงทางเดิน เขาเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตึกกำลังวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงปืนดังมาจากชั้นล่าง สัญญาณเตือนภัยดังไม่หยุดหย่อน

"แย่แล้ว..." เขาคิดในใจ "พวกมันเข้ามาเร็วกว่าที่คาดไว้จริงๆ"

ชาครีย์ตัดสินใจไม่รอช้า เขากระโดดขึ้นไปบนราวบันไดเลื่อนที่กำลังหยุดนิ่ง ควบคุมการทรงตัวอย่างชำนาญ ก่อนจะไถลลงมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เขาต้องรีบไปชั้นล่าง เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่บุกเข้ามา

เมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้ชาครีย์ต้องหยุดชะงัก

โถงต้อนรับของตึกมหานครที่เคยโอ่อ่าและหรูหรา บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมๆ! ชายชุดดำสวมหน้ากาก ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผีปีศาจ พวกเขาถืออาวุธปืนที่ทันสมัย และกำลังยิงกราดเข้าใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พยายามจะต้านทาน

"อาร์คานอส..." ชาครีย์พึมพำ เขาเห็นธงสัญลักษณ์สีดำสนิทขององค์กรที่ถูกปักไว้บนเสื้อของพวกมัน

ไม่รอให้เสียเวลา ชาครีย์พุ่งตัวเข้าใส่ฝูงศัตรูทันที!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงตึก กระสุนพุ่งเฉียดเฉียดร่างของชาครีย์ไปอย่างหวุดหวิด แต่เขาก็หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วราวกับนักเต้น เขายิงตอบโต้ด้วยความแม่นยำ กระสุนทุกนัดมีเป้าหมายที่ชัดเจน

"ถอยไป! นี่ไม่ใช่ที่ของพวกแก!" ชาครีย์ตะโกนเสียงดัง

เขาใช้ทุกสิ่งที่มี ทั้งประสบการณ์ ความแข็งแกร่ง และความคล่องแคล่วในการต่อสู้ เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุหมุน พุ่งเข้าใส่ศัตรูทีละคน ปลดอาวุธและทำให้พวกมันหมดสภาพไปอย่างรวดเร็ว

แต่จำนวนของศัตรูนั้นมีมากเกินไป พวกมันผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน ราวกับไม่มีวันหมด

ชาครีย์เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาต้องทำภารกิจให้สำเร็จ เขาต้องหยุดยั้งพวกมันให้ได้

ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มชายชุดดำกำลังพยายามจะเปิดประตูที่มุ่งหน้าลงไปยังชั้นใต้ดิน ประตูบานนั้นคือทางเข้าสู่ฐานลับของอาร์คานอส!

"ไม่ได้การแล้ว!" เขาคิด

ชาครีย์เร่งความเร็วในการต่อสู้ พุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เขาใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ฝึกฝนมาอย่างดี จัดการกับพวกมันทีละคน ก่อนจะรีบวิ่งไปยังประตูบานนั้น

เมื่อเขาไปถึงประตูบานนั้น ประตูบานนั้นก็กำลังจะถูกเปิดออกพอดี!

"หยุดนะ!" ชาครีย์ตะโกน

ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ชาครีย์ก็ใช้เท้าระบบประตูอย่างแรง ส่งผลให้ประตูนั้นปิดกระแทกเข้าใส่ใบหน้าของชายชุดดำที่กำลังจะเปิดมันออกไปพอดี

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ชาครีย์ใช้โอกาสนี้ ยิงปืนใส่คนที่เหลือ ก่อนจะพุ่งเข้าไปในช่องประตูนั้น

แต่เมื่อเขาเข้าไป ประตูบานนั้นก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดและอันตรายที่รออยู่เบื้องล่างเพียงลำพัง

"ดูเหมือนว่าพายุจริงๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ" ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในดวงตา เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับ "ลมพายุเลือด" ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา.