สายลมกรีดผ่านรอยร้าวเล็กๆ บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกมหานคร เสียงหวีดหวิวที่เคยแผ่วเบาบัดนี้ดังขึ้นราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณ ชาครีย์ "ชา" วงศา ปล่อยมือจากกรอบหน้าต่าง ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเฉียบที่แทรกซึมเข้ามา อากาศภายในห้องทำงานที่เคยอบอุ่นสบาย บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเย็นยะเยือก ชาครีย์ขมวดคิ้ว ดวงตาสีเข้มจับจ้องไปยังกลุ่มเมฆสีดำทะมึนที่กำลังกลืนกินท้องฟ้า ยิ่งมองยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังคุกคาม เขาไม่เคยรู้สึกถึงพายุที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ราวกับว่าธรรมชาติกำลังสำแดงฤทธิ์เดชเพื่อเตือนภัยล่วงหน้า
"พายุ..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาจนแทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงลม เขาจำได้ว่าเคยรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ตึกมหานครแห่งนี้ กลิ่นอายของความอันตรายที่จางๆ ลอยมาพร้อมกับลมแอร์เย็นๆ แต่เมื่อเขาลงมือสืบสวนเรื่องราวเบื้องหลังคดีของ 'นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล' ที่เสียชีวิตอย่างปริศนา ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับมีบางสิ่งกำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องล่าง
ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ภาพความวุ่นวายในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินยังคงติดตา ชาครีย์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด พยายามผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นจากการต่อสู้เมื่อครู่ การเผชิญหน้ากับ 'ลูกน้อง' ขององค์กรเงาที่ซุ่มโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขาได้ล่วงล้ำเข้าไปในเขตอันตรายจริงๆ
“พวกมันรู้ว่าฉันมา” เขาคิดในใจ สายตาเหลือบมองไปยังนาฬิกาข้อมือที่สลักสลักลายแบรนด์หรู ยิ่งใกล้พลบค่ำเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มความกดดัน เขาต้องหาทางออกจากตึกแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พายุลูกนี้จะโหมกระหน่ำเข้ามาจริงๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเขาจากภวังค์ ชาครีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามอง ชื่อของ 'สารวัตรพิษณุ' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขากดรับสายทันที
“ชา… เกิดอะไรขึ้น? ฉันได้ยินเสียงวิทยุวุ่นวายไปหมด” น้ำเสียงของสารวัตรพิษณุเต็มไปด้วยความกังวล
“นิดหน่อยครับสารวัตร แค่… มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามา” ชาครีย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า
“แขกไม่ได้รับเชิญ? ฉันได้ยินว่ามีคนได้รับบาดเจ็บ… ชา… นายปลอดภัยใช่ไหม?”
“ผมปลอดภัยครับ แต่… ผมคิดว่าเรื่องนี้ใหญ่กว่าที่คิดไว้มากครับสารวัตร” ชาครีย์ถอนหายใจอย่างหนัก “ผมเจออะไรบางอย่างที่ชั้นใต้ดิน… มันไม่ใช่แค่การปลอมแปลงเอกสารธรรมดา… มันมีอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น”
“ชั้นใต้ดิน? นายเข้าไปที่นั่นทำไม? ฉันเตือนนายแล้วนะว่ามันอันตราย”
“ผมรู้ครับ แต่ผมจำเป็นต้องเข้าไป ผม… ผมเจอทางลับ” ชาครีย์หยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สารวัตรครับ ผมคิดว่าที่นี่… เป็นฐานปฏิบัติการบางอย่างขององค์กรเงา”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ชาครีย์ได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ของสารวัตรพิษณุ
“ฐานปฏิบัติการ? หมายความว่ายังไง? เป็นไปไม่ได้… ตึกมหานครเป็นตึกของเอกชน…”
“ผมไม่แน่ใจครับสารวัตร แต่… มีห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องทดลองลับ และ… ผมเจอข้อมูลบางอย่างที่บ่งชี้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่อันตรายมาก”
“อันตรายขนาดไหน?”
“ผม… ผมยังไม่เข้าใจทั้งหมดครับ แต่… ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ… การควบคุม… หรืออะไรสักอย่างที่น่ากลัว” ชาครีย์พยายามเรียบเรียงคำพูด เขายังคงปะติดปะต่อเรื่องราวที่พบเจอได้ไม่สมบูรณ์นัก แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยมันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
“ชา… ฟังนะ นายต้องรีบออกมาจากที่นั่นทันที ตอนนี้ฉันกำลังประสานงานกับหน่วยพิเศษ แต่… อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามนะ”
“ผมรู้ครับสารวัตร แต่… ผมคิดว่าผมอาจจะเจออะไรบางอย่างที่พวกมันไม่คาดคิด” ชาครีย์เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง สายลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้กระจกสั่นสะเทือนเบาๆ “ผมเจอ… รูปแบบของวัตถุบางอย่าง… ที่ซ่อนอยู่ในห้องลับนั่น มันดูเหมือน… ปีกของแมลง… แต่ใหญ่กว่ามาก… และ… ดูเหมือนจะเรืองแสงได้”
“ปีกแมลง? เรืองแสง? ชา… นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด?”
“ผมแน่ใจครับสารวัตร มัน… มันมีลักษณะคล้ายกับ… เครื่องมือบางอย่าง… หรือ… อาจจะเป็น… อาวุธ?” ชาครีย์รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ไม่ใช่เพราะความเย็นของอากาศ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้น
“อาวุธ? ชา… ข้อมูลนี้… เป็นเรื่องใหญ่มาก” สารวัตรพิษณุเสียงเครียดขึ้น “นายพอจะบอกตำแหน่งของห้องนั้นได้ไหม? ฉันจะส่งทีมไป แต่… ระวังตัวด้วยนะ”
“ผมจะส่งแผนที่ที่ผมพอจะจำได้ไปให้ครับ แต่… ผมคิดว่าผมอาจจะ… ติดอยู่ที่นี่สักพัก” ชาครีย์พูดพลางมองไปยังทางเดินที่มืดสลัว
“ติด? เกิดอะไรขึ้น?”
“ผม… ผมถูกปิดทางออกครับ” ชาครีย์โกหก พยายามปกปิดความจริงที่ว่าเขากำลังถูกตามล่า “ดูเหมือนว่า… พวกมันจะรู้ตัวแล้วว่าผมกำลังจะหาทางออก”
“บ้าเอ้ย! งั้นนายต้องหาทางอื่น! ชา… อย่าเสี่ยงนะ”
“ผมจะระวังครับสารวัตร… แต่… ผมคิดว่าผมต้องเข้าไปดูให้มากกว่านี้… ผมรู้สึกว่า… มีบางอย่างที่ผมมองข้ามไป” ชาครีย์ตัดสินใจแล้ว เขาไม่สามารถถอยกลับได้อีกแล้ว ยิ่งค้นพบมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งใกล้ความจริงมากขึ้นเท่านั้น “ผมจะหาทางไปให้ถึง… ศูนย์กลางของพวกมัน”
“ศูนย์กลาง? ชา! อย่าทำบ้า! ฟังฉันนะ… กลับมาเดี๋ยวนี้!”
“ผมขอโทษครับสารวัตร… แต่… ผมไปต่อไม่ได้” ชาครีย์ตัดสายโทรศัพท์ ทิ้งให้สารวัตรพิษณุอยู่กับความกังวล เขาหันกลับไปมองที่หน้าต่างอีกครั้ง คราวนี้สายลมพัดแรงจนใบไม้ที่เกาะอยู่ตามอาคารรอบๆ ปลิวว่อนราวกับจะหลุดร่วงลงมา ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มเมฆที่ก่อตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกำลังจะฉีกกระชากท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ
เขาเดินออกจากห้องทำงาน ปลายนิ้วสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบของโถงทางเดินอันเงียบสงัด แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กระพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเต้นรำกับความมืด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบามาจากปลายโถงทางเดิน เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ และใกล้เข้ามา ชาครีย์ชักปืนพกคู่ใจออกมาจากซองหนังที่เหน็บไว้ข้างเอว ปลายนิ้วโป้งกดปลดเซฟตี้อย่างรวดเร็ว
“ออกมา!” เขาตะโกน เสียงก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินที่ว่างเปล่า
เงาร่างสองร่างปรากฏขึ้นจากความมืด พวกมันสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก ทำให้ยากต่อการระบุตัวตน ท่าทางของพวกมันแข็งกร้าวราวกับนักฆ่ามืออาชีพ
“แก… เป็นใคร?” หนึ่งในเงาร่างนั้นถาม เสียงแหบพร่า
“แล้วพวกแก… เป็นใคร?” ชาครีย์ถามกลับ ดวงตาจับจ้องไปที่กลุ่มคนตรงหน้า
“มาที่นี่… เพื่อ… จัดการ… แก” เงาร่างนั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“จัด… การ? เรื่องอะไร?”
“เรื่อง… ความอยากรู้อยากเห็น… ของแก”
ยังไม่ทันที่ชาครีย์จะได้ตอบโต้ เงาร่างทั้งสองก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ชาครีย์หลบการโจมตีแรกได้อย่างฉิวเฉียด เขาพลิกตัวหลบก่อนจะยิงสวนกลับไป แต่พวกมันเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิด พวกมันหลบกระสุนไปได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพยายามเข้าประชิดตัว
การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างดุเดือดในโถงทางเดินแคบๆ เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ สะท้อนไปมา ชาครีย์ใช้ความคล่องแคล่วและประสบการณ์ในการต่อสู้ที่สั่งสมมา เขาปัดป้องการโจมตีของพวกมัน พร้อมกับหาจังหวะสวนกลับไป การต่อสู้ครั้งนี้แตกต่างจากการต่อสู้เมื่อครู่ที่ชั้นใต้ดิน พวกมันมาเพื่อสังหารอย่างแท้จริง
ชาครีย์ใช้โต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ เป็นกำบัง เขาเห็นว่าพวกมันกำลังพยายามล้อมกรอบเขา เขาตัดสินใจใช้โอกาสนี้ ปลดโซฟาขนาดใหญ่ออกมา แล้วใช้เป็นอาวุธ ชาครีย์ถีบโซฟาพุ่งเข้าใส่เงาร่างทั้งสองอย่างแรง พวกมันเสียหลักไปชั่วขณะ ชาครีย์ใช้จังหวะนั้น พุ่งเข้าประชิดตัวเงาร่างที่อยู่ใกล้ที่สุด ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง ก่อนจะใช้หมัดซัดเข้าที่ลำตัวอีกหลายครั้ง
เสียงกระดูกลั่นดังขึ้น แต่เงาร่างนั้นยังคงยืนหยัดอยู่ได้ มันสะบัดแขนปัดป้องหมัดของชาครีย์ ก่อนจะใช้ขาเตะเข้าที่สีข้างของเขาอย่างแรง ชาครีย์เซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงตั้งหลักได้
“พวกแก… สู้ไม่ถอยเลยแฮะ” ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง
เงาร่างอีกตัวเห็นโอกาส ก็พุ่งเข้ามาโจมตีจากด้านหลัง ชาครีย์รู้สึกถึงลมที่ปะทะเข้าที่ท้ายทอย เขากระโดดหลบไปด้านข้างอย่างหวุดหวิด ก่อนจะหมุนตัวยิงปืนไปทางเงาร่างทั้งสอง
กระสุนนัดหนึ่งเฉียดเข้าที่แขนของเงาร่างหนึ่ง มันร้องเสียงหลง ก่อนจะเซถอยหลังไป แต่มันก็ยังคงยืนอยู่ได้ ส่วนเงาร่างอีกตัวรีบเข้าประคองเพื่อน
“พวกแก… ไม่ยอมแพ้เลยจริงๆ” ชาครีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ แต่ก็ยังคงมีประกายแห่งความมุ่งมั่นในแววตา
ทันใดนั้นเอง เสียงหวีดหวิวของสายลมภายนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงกว่าเดิม พร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าพายุลูกนี้กำลังจะมาถึงจริงๆ แสงไฟในโถงทางเดินกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ดับวูบลงไป เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกเจาะด้วยแสงไฟฉายจากปืนพกของชาครีย์
“วอดวาย!” ชาครีย์สบถ
เงาร่างทั้งสองใช้โอกาสนี้ พุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง ชาครีย์รู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย เขาต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด
เขาตัดสินใจทิ้งปืนพกไป แล้วหยิบมีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างหลังขึ้นมาแทน เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม รับมือกับการโจมตีที่กำลังจะมาถึง
“พวกแก… จะต้องเสียใจ… ที่เข้ามาขวางทางฉัน!” เขาประกาศก้อง
ความมืดมิดปกคลุมทุกสิ่ง มีเพียงแสงไฟฉายจากปืนพกของชาครีย์ที่ส่องเป็นลำแสงสีขาว กระทบเข้ากับเงาตะคุ่มของศัตรู เสียงลมพายุภายนอกดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลบเสียงการต่อสู้ที่กำลังจะปะทุขึ้น…
และแล้ว… การเผชิญหน้าครั้งใหม่… ก็ได้เริ่มต้นขึ้น… ภายใต้ท้องฟ้าที่กำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ…
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก