ลมกรดแห่งการสังหารพัดกระหน่ำเข้ามาจากรอยร้าวบนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกมหานคร เสียงหวีดหวิวโหยหวนนั้นไม่ใช่เพียงแค่เสียงลม แต่คือเสียงปลุกเร้าแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ชาครีย์ "ชา" วงศา ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเงาสลัวที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า อุณหภูมิในห้องทำงานที่เคยเย็นสบาย บัดนี้กลับเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง
"พวกแกคิดว่าทำอะไรอยู่" ชาครีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอันตรายที่พร้อมจะปะทุออกมา
ร่างเงาที่ปรากฏนั้นมีมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ กลุ่มชายชุดดำ รูปร่างกำยำ สูงใหญ่ สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า และอาวุธครบมือ เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางเสียงลมที่โหยหวน ราวกับพวกเขาคือผู้ที่ถูกส่งมาโดยพายุลูกนี้เอง
"ชาครีย์ วงศา... ชื่อนี้เป็นที่รู้จักในแวดวงของผู้ที่ต้องการ... ความสงบ" ชายร่างสูงที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากออกมา "แต่สิ่งที่เจ้าทำ... ไม่ใช่ความสงบ"
"แล้วใครล่ะเป็นคนตัดสินว่าอะไรคือความสงบ?" ชาครีย์ถาม ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ปลายกระบอกปืนที่ชี้มาทางเขา "พวกแก? หรือคนที่ส่งพวกแกมา?"
"อำนาจ... ที่เจ้าพยายามจะช่วงชิง... มันเป็นของ... องค์กร" หัวหน้ากลุ่มกล่าวช้าๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายที่ชัดเจน "เรามาเพื่อ... ทวงคืน"
"ทวงคืน?" ชาครีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "สิ่งที่พวกแกไม่เคยมี... จะทวงคืนได้อย่างไร?"
ทันใดนั้นเอง ทหารชุดดำที่เหลือก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน พวกเขาไม่รอคำตอบใดๆ อีกต่อไป ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งมาที่ชาครีย์
"อย่าหาว่าไม่เตือน" ชาครีย์กล่าว พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาของเขากำเข้าหากันแน่น
"ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!"
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ห่ากระสุนพุ่งเข้าใส่ชาครีย์ราวกับฝนดาวตก แต่ชาครีย์นั้นว่องไวดุจสายลม เขากระโดดหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วราวกับนักกายกรรม กระสุนเฉี่ยวผ่านเขาไปอย่างฉิวเฉียด เสียงโลหะกระทบกันดังเมื่อกระสุนกระทบกับโต๊ะทำงานเหล็กกล้าที่เขาใช้เป็นที่กำบัง
"เร็วเกินไป!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน สีหน้าภายใต้หน้ากากแสดงความประหลาดใจ
ชาครีย์ใช้จังหวะที่พวกมันกำลังตกใจ พุ่งตัวออกจากที่กำบัง มือซ้ายคว้าเอาเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วใช้มันปาเข้าใส่หน้าของหนึ่งในทหาร ทำให้เขาสะดุดเล็กน้อย
"ฉึก! ฉึก!"
ก่อนที่ทหารคนนั้นจะตั้งตัวได้ ชาครีย์ก็พุ่งเข้าประชิด ใช้หมัดที่หนักหน่วงกระทุ้งเข้าที่ท้องของเขาจนตัวงอ เขาไม่รอช้า คว้าปืนพกที่หลุดจากมือของทหารคนนั้นมาได้ ก่อนจะหันปากกระบอกปืนเล็งไปยังอีกคน
"เปรี้ยง! เปรี้ยง!"
กระสุนสองนัดปลิดชีพทหารสองคนได้อย่างแม่นยำ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป
"พวกแกยังอีกเยอะ" หัวหน้ากลุ่มกล่าว พลางชักปืนพกออกมาจากซอง "แต่ก็แค่นั้นแหละ"
"ฉันก็ยังอีกเยอะเหมือนกัน" ชาครีย์ตอบ ดวงตาของเขาส่องประกายแห่งความมุ่งมั่น
การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ชาครีย์ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มทหารชุดดำที่เก่งกาจและได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกเขายิงกราดอย่างเป็นระบบ พยายามปิดล้อมเขาจากทุกทิศทุกทาง แต่ชาครีย์ก็สามารถเอาตัวรอดได้อย่างหวุดหวิด เขาใช้เฟอร์นิเจอร์ในห้องทำงานเป็นที่กำบัง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคาดเดาได้ยาก
"เฮือก!"
เขาอาศัยจังหวะที่ทหารคนหนึ่งกำลังจะยิง สไลด์ตัวไปด้านข้าง ใช้ไหล่กระแทกเข้าที่หน้าอกของอีกคนจนเซถลา ก่อนจะใช้สันมือฟาดเข้าที่ลำคออย่างแรง จนทหารคนนั้นทรุดลงไปกองกับพื้น
"แกมันไม่ใช่แค่คนธรรมดา" หัวหน้ากลุ่มกล่าว ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ชาครีย์อย่างไม่ลดละ "พวกเขาบอกว่าแก... เก่ง... แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้"
"พวกแกก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน" ชาครีย์ตอบ พลางหลบกระสุนที่เฉี่ยวผ่านหน้าไป "แต่พวกแกก็กำลังจะกลายเป็นผีเหมือนกัน"
เขาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้สถานการณ์ยืดเยื้อ เขาต้องหาทางปลดอาวุธพวกมันให้เร็วที่สุด เขาเห็นตู้เอกสารเหล็กกล้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่มุมห้อง
"ถ้าจะเอา... ก็ต้องเอาให้หนัก" เขาคิดในใจ
ชาครีย์พุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มทหารอีกครั้ง เขาใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่เหนือกว่า สร้างความปั่นป่วนให้กับแนวป้องกันของพวกมัน เขาเตะ ถีบ ศอก เข่า สลับกับการคว้าปืนของศัตรูมาใช้
"เปรี้ยง! ปัง!"
เสียงปืนดังเป็นระยะๆ ท่ามกลางเสียงลมที่ยังคงโหยหวน ชาครีย์สามารถปลิดชีพทหารไปได้อีกสองคน แต่ตัวเขาเองก็เริ่มมีรอยฟกช้ำตามแขนขา
"จัดการมัน!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน
ทหารที่เหลืออีกสามคน รวมถึงหัวหน้ากลุ่มด้วย ได้ตั้งปืนเล็งมาที่ชาครีย์พร้อมกัน
"ตอนนี้แหละ!" ชาครีย์ตัดสินใจ
เขากระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตรงไปยังตู้เอกสารเหล็กกล้า เขากระแทกตัวเข้ากับตู้เอกสารอย่างแรง จนตู้โยกคลอน
"อ๊าก!"
เสียงทหารคนหนึ่งร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาพยายามจะยิง ชาครีย์ก็ใช้ตู้เอกสารที่กำลังจะล้มทับลงไป
"โครม!"
แรงปะทะทำให้พื้นสั่นสะเทือน ฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่วห้อง ชาครีย์ใช้โอกาสนี้ สไลด์ตัวไปคว้าปืนจากมือของทหารอีกคน
"เปรี้ยง!"
เขาหันปากกระบอกปืนเล็งไปยังหัวหน้ากลุ่ม
"พอแค่นี้เถอะ" ชาครีย์กล่าว
หัวหน้ากลุ่มยืนนิ่ง แขนที่ถือปืนของเขาสั่นเล็กน้อย
"แก... ทำไม่ได้... หรอก" หัวหน้ากลุ่มพยายามพูด
"ทำไมจะทำไม่ได้" ชาครีย์ถาม "เพราะพวกแกมีมากกว่านี้? หรือเพราะพวกแกมีคนอื่นคอยสนับสนุน?"
"แก... ไม่เข้าใจ..."
"ฉันเข้าใจดี" ชาครีย์พูดแทรก "ฉันเข้าใจว่าพวกแกกำลังพยายามทำอะไร และฉันก็จะไม่ยอมให้พวกแกทำสำเร็จ"
เขากดไกปืน แต่แทนที่จะยิงหัวหน้ากลุ่ม เขากลับยิงไปที่เพดาน
"ตู้ม!"
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมา
"พวกแกอาจจะคิดว่าการต่อสู้บนตึกสูงอย่างมหานครเป็นเรื่องง่าย" ชาครีย์พูดเสียงดัง "แต่พวกแกคิดผิด"
ทันใดนั้นเอง ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง
"หยุดนะ!"
เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก ชาครีย์หันไปมองอย่างรวดเร็ว
กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตึกมหานครพร้อมอาวุธครบมือ บุกเข้ามาในห้องทำงาน
"แย่แล้ว!" ชาครีย์คิดในใจ "พวกมันเตรียมการมาอย่างดี"
"ใครเป็นคนสั่งพวกแกให้เข้ามา?" หัวหน้ากลุ่มถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
"เราได้รับแจ้งว่ามีผู้บุกรุก" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตอบ "และท่านประธานก็สั่งให้จัดการขั้นเด็ดขาด"
"ประธาน?" ชาครีย์พึมพำ
"เห็นไหม... แก... แพ้แล้ว" หัวหน้ากลุ่มกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ
"ยังหรอก" ชาครีย์ตอบ ดวงตาของเขายังคงฉายแววท้าทาย "นี่มันแค่การอุ่นเครื่อง"
เขาโยนปืนที่ถืออยู่ออกไป แล้วกระโดดไปที่หน้าต่างที่ร้าว
"ชาครีย์! อย่า!" เสียงหัวหน้ากลุ่มร้องห้าม
แต่ชาครีย์ไม่ฟัง เขากระโดดออกไปนอกหน้าต่างอย่างกล้าหาญ ลมกรดพัดกระหน่ำเข้าใส่ร่างของเขา
"ฟิ้วววว!"
เขาโหนตัวลงมาตามสายเคเบิลที่ห้อยลงมาจากชั้นบนสุดของตึก โดยที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและกลุ่มทหารชุดดำยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ตามมันไป!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน
แต่ทว่า...
"โครม! โครม! โครม!"
เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านล่างของตึก
"อะไรกัน?"
ทุกคนในห้องทำงานหันไปมองทางหน้าต่างที่ร้าว
"นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดาแล้ว" ชาครีย์คิดในใจขณะที่เขากำลังโหนตัวลงมาอย่างรวดเร็ว "นี่คือ... สงคราม"
ขณะที่ชาครีย์กำลังโหนตัวลงมา เขาก็มองเห็นภาพที่น่าตกใจเบื้องล่าง...
การต่อสู้กำลังลุกลามไปทั่วบริเวณตึกมหานคร มีรถถัง รถหุ้มเกราะ และทหารจำนวนมากกำลังเคลื่อนพลเข้ามา
"องค์กร... พวกมันมาถึงแล้ว" ชาครีย์คิดในใจ "และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น"
สายลมที่เคยพัดผ่านรอยร้าวบนกระจก บัดนี้กลายเป็นลมกรดแห่งการสังหารที่กำลังพัดพาความวุ่นวายมาสู่ใจกลางเมืองอย่างรวดเร็ว ชาครีย์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถอยู่บนตึกสูงแห่งนี้ได้อีกต่อไป
"ต้องลงไป... ข้างล่าง" เขาตัดสินใจ
เขาต้องหาทางลงไปสู่ระดับพื้นดินให้เร็วที่สุด เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง
แต่การลงไปยังพื้นดินในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แสงไฟสว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องล่าง ชาครีย์มองเห็นกลุ่มทหารกำลังระดมยิงใส่กันอย่างดุเดือด
"นี่มัน... นรกชัดๆ" เขาพึมพำ
แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่าง...
ทางเข้าของอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็น...
...ฐานลับใต้ดิน...
มันซ่อนตัวอยู่ใต้ซากปรักหักพังของอาคารที่ถูกถล่มลงมา
"นั่นแหละ... เป้าหมายต่อไป" ชาครีย์คิด
เขาต้องหาทางลงไปให้ถึงฐานลับนั้นให้ได้
แต่หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย...
นั่นคือสิ่งที่รอเขาอยู่...
...ในตอนต่อไป.
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก