ตอนที่ 6 — เสียงสะท้อนจากนรก

ชาครีย์ "ชา" วงศา ยืนนิ่งราวกับรูปสลักท่ามกลางกระแสลมที่โหมกระหน่ำเข้ามาจากรอยร้าวบนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 เสียงหวีดหวิวที่เคยแผ่วเบาบัดนี้ดังราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก ดวงตาคมกริบของเขาสาดประกายเย็นเยียบ มองทะลุผ่านม่านฝุ่นและเศษกระจกที่ปลิวว่อนไปเบื้องหน้า ‌ไม่ใช่แค่ลมที่กำลังพัดพาเข้ามา แต่มันคือสัญญาณแห่งการมาถึงของบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า

"อั๊ค!" เสียงแหบแห้งดังมาจากด้านหลัง แรงกระแทกจากร่างที่พุ่งเข้ามาทำให้ชาครีย์ต้องรีบหันกลับไป เขากระโดดหลบอย่างฉิวเฉียด ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำทะมึนพร้อมอาวุธปืนสั้นในมือเหวี่ยงลำกล้องเข้าใส่ แต่ชาครีย์กลับใช้จังหวะที่คู่ต่อสู้เสียหลัก พุ่งเข้าประชิดตัว ​บิดแขนของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงกระดูกลั่น

"แกเป็นใคร!" ชาครีย์คำรามเสียงต่ำขณะที่พยายามปลดอาวุธ แต่คู่ต่อสู้กลับแข็งแกร่งเกินคาด มีพละกำลังมหาศาล เขาพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ใช้ข้อศอกกระแทกเข้าที่สีข้างของชาครีย์อย่างแรงจนชาครีย์เซถอยไปสองสามก้าว

"ถามอะไรที่ไม่ควรถาม..." เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำตอบกลับ พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็ง ‍"คนที่ส่งแกมา จะไม่มีวันได้เห็นดวงอาทิตย์อีกต่อไป"

เปรี้ยง! เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วโถงที่เคยเงียบสงัด กระสุนเจาะทะลุกระจกที่ยังเหลืออยู่เป็นรูพรุน ชาครีย์กลิ้งตัวหลบไปอีกด้าน หลบเข้าหลังเสาเหล็กขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เขาหายใจหอบเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกจากลมที่พัดเข้ามาทำให้ร่างกายชาไปหมด ‌แต่สัญชาตญาณการต่อสู้กลับยิ่งพลุ่งพล่าน

"ถึงแกจะเก่งแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือขององค์กรเราหรอก" ชายชุดดำพูดเยาะเย้ย ขณะที่เดินคุกคามเข้ามาอย่างช้าๆ "ความผิดพลาดครั้งนี้ จะต้องถูกลบล้างให้สิ้นซาก"

ชาครีย์ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "องค์กรอะไร? ชื่อก็บอกไม่ถูก ‍คงเป็นพวกที่ชอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสินะ"

"อย่าปากดี!" ชายชุดดำตะคอก พลางยกปืนขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะได้ลั่นไก ชาครีย์ก็พุ่งตัวออกจากที่กำบัง เขาใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่เหนือมนุษย์ พุ่งเข้าประชิดตัวชายชุดดำอีกครั้งด้วยความเร็วสูง

หมัดหนักๆ สองหมัดของชาครีย์เข้าปะทะเข้าที่ไหล่และสีข้างของอีกฝ่าย ​ชายชุดดำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาใช้ปืนที่อยู่ในมือฟาดเข้าที่ศีรษะของชาครีย์ ชาครีย์เบี่ยงหน้าหลบทัน แต่ก็รู้สึกถึงแรงกระแทกที่ขมับ

"แกมันก็แค่ลูกกระจ๊อก" ชาครีย์กัดฟันพูดขณะที่ใช้ขาเตะเข้าที่เข่าของอีกฝ่ายอย่างแรง จนเข่าของชายชุดดำทรุดลงไป

"อ้ากกก!" ชายชุดดำร้องเสียงหลง ​ก่อนจะเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ชาครีย์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาตรงเข้าไปคว้าปืนในมือของอีกฝ่ายมาได้อย่างรวดเร็ว

"ขอบใจสำหรับของเล่นชิ้นใหม่" ชาครีย์พูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของชายชุดดำที่นอนครางอยู่บนพื้น

"แก...แกทำอะไรไม่ได้หรอก..." ชายชุดดำพยายามรวบรวมกำลังพูด "องค์กรของเรา...ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่แกจะจินตนาการได้...เรามีแผนการ...ที่เตรียมไว้มานาน..."

"แผนการที่กำลังจะพังทลายเพราะแกสินะ" ชาครีย์ย้อนกลับอย่างเย้ยหยัน "บอกมาสิ...พวกแกซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?"

ชายชุดดำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ​"ไม่มีวัน...ไม่มีวัน...ที่แกจะได้รู้..."

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง เสียงดังโหยหวน สะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างเหล็กของตึก ชาครีย์ขมวดคิ้ว เขารู้ว่านี่ไม่ใช่สัญญาณที่บอกถึงความปลอดภัย

"พวกนั้นมาแล้ว!" ชายชุดดำตะโกนเสียงดัง ราวกับได้เห็นความหวัง "แก...แกจะต้องตายอยู่ที่นี่!"

ชาครีย์หันไปมองรอบๆ ตัว เขาเห็นแสงไฟสีฟ้ากะพริบระยิบระยับลอดผ่านช่องว่างของอาคารลงมาจากเบื้องบน และเห็นเงาตะคุ่มจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง

"ดูเหมือนว่า...ฉันจะมีเพื่อนใหม่เยอะเลยนะ" ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง เขากระชับปืนในมือให้แน่นขึ้น

"ปล่อยฉันไป...แล้วแกอาจจะมีชีวิตรอด" ชายชุดดำเสนอ "แต่ถ้าแกจับฉันไว้...ทุกคนที่นี่...จะตายหมด"

ชาครีย์มองใบหน้าของชายชุดดำที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น "ฉันไม่เคยเชื่อใจคนอย่างแก"

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจคำขู่ และยิ่งไม่สนใจคำขอร้อง เขาเดินเข้าไปหาชายชุดดำอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพื่อจะทำร้าย เขาเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"อะไร...แกจะทำอะไร!" ชายชุดดำตกใจ

"เอาของสำคัญมาน่ะสิ" ชาครีย์ตอบกลับ "เผื่อว่าฉันจะอยากรู้ว่า...องค์กรที่ว่านั่น...มันน่ากลัวแค่ไหน"

เขาไม่รอฟังคำตอบ เขาหันหลังเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งชายชุดดำที่นอนร้องครวญครางอยู่เพียงลำพัง ลมพายุที่ยังคงพัดกระหน่ำเข้ามา ดูเหมือนจะดุดันยิ่งขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะพยายามกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

ชาครีย์เดินไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษกระจกและฝุ่น เขายังคงได้ยินเสียงไซเรนดังขึ้นเรื่อยๆ และเห็นแสงไฟจากเบื้องล่างสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะๆ เขาไม่รู้ว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร แต่เขารู้เพียงว่า การต่อสู้ครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกเป็นรูอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่เบื้องล่างอย่างไม่กระพริบ โถงทางเดินที่มืดมิดเริ่มปรากฏเงาของบุคคลจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบ พวกเขาสวมชุดสีดำคล้ายกับชายที่เขาเพิ่งเจอ ใบหน้าของพวกเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากป้องกันแก๊สที่ดูน่าเกรงขาม

"พวกมันมาเพื่อเก็บกวาดสินะ" ชาครีย์พึมพำ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่ได้มาขึ้นมา เปิดดูอย่างรวดเร็ว หน้าจอแสดงข้อมูลบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง

"ฐานลับ...ใต้ดิน...นี่มันอะไรกัน?" เขาขมวดคิ้ว พลางกดเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติม

ขณะที่เขากำลังจะเข้าถึงข้อมูลสำคัญ เสียงปืนดังขึ้นมาจากด้านหลังเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นปืนกลหนัก!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

กระสุนนับสิบลูกพุ่งเข้าใส่ทิศทางที่ชาครีย์ยืนอยู่ เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องรีบกระโดดหลบเข้าไปในห้องข้างๆ ทันที

"อั๊ค!" เขาหอบหายใจขณะที่หลบเข้าที่กำบัง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูจำนวนมากกำลังวิ่งตรงเข้ามา

"แกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงตะโกนก้องมาแต่ไกล

ชาครีย์รู้ดีว่า การต่อสู้กับศัตรูจำนวนมากในพื้นที่แคบแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเล็กๆ แห่งนี้ ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สำนักงานที่พังยับเยิน

"เอาล่ะ...มาดูกันว่า...พวกแกจะแข็งแกร่งแค่ไหน" ชาครีย์ยิ้มอย่างท้าทาย เขากระชับปืนในมือให้แน่นขึ้น เตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีระลอกใหม่

ทันใดนั้นเอง เสียงปืนกลก็เงียบไป เหลือแต่เพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ยังคงดังอยู่ ชาครีย์ชะงัก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมศัตรูถึงหยุดยิง

"แปลก..." เขาพึมพำ

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายเย็นเยียบ...

เสียงประตูลับที่เปิดออกอย่างช้าๆ จากด้านในของห้อง...

ชาครีย์หันไปมองด้วยความตกตะลึง ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าประตูนั้น เขากำลังชูนิ้วชี้ขึ้นแนบปาก เป็นสัญญาณให้ชาครีย์เงียบ

"ตามฉันมา" ชายคนนั้นกระซิบเสียงเบา ก่อนจะหันหลังเข้าไปในประตูนั้น

ชาครีย์ลังเล เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร มาดีหรือมาร้าย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การได้พบกับใครสักคน อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเขา

เขาตัดสินใจ เขาเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋า แล้วก้าวตามชายชุดดำเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหลังประตูนั้น

ทันทีที่เขาเข้าไปในนั้น ประตูบานนั้นก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และเสียงลมที่ยังคงคร่ำครวญอยู่ภายนอก

ชาครีย์พบว่าตัวเองอยู่ในทางเดินแคบๆ ที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟฉุกเฉินที่ติดอยู่เป็นระยะๆ ชายชุดดำที่นำทางเขามานั้น เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับรู้จักสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี

"นี่มันที่ไหน?" ชาครีย์ถาม

"ฐานลับ...ขององค์กร...ที่แกกำลังจะทำลาย" ชายชุดดำตอบ "ฉัน...ไม่ได้อยู่กับพวกมันอีกต่อไปแล้ว"

"แล้วทำไม...นายถึงมาช่วยฉัน?" ชาครีย์ถามด้วยความสงสัย

"เพราะฉัน...รู้ความจริง...เกี่ยวกับสิ่งที่องค์กรนี้กำลังทำ...และฉัน...ทนต่อไปไม่ไหว" ชายชุดดำตอบเสียงเครือ "พวกเขา...กำลังจะปล่อยบางสิ่ง...ที่น่ากลัว...ออกมา...สิ่งที่...จะทำให้โลกทั้งใบ...ตกอยู่ในความมืดมิด..."

ชาครีย์รู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของชายชุดดำ เขาไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกขนลุกที่แล่นไปตามสันหลัง

"แล้ว...เราจะไปที่ไหนกัน?" ชาครีย์ถาม

"ไปที่...ที่เดียว...ที่เราจะสามารถหยุดยั้งพวกเขาได้..." ชายชุดดำตอบ "ไปที่...ศูนย์บัญชาการ...ขององค์กร...ที่อยู่ลึก...ลงไป...ใต้พื้นดิน..."

เมื่อกล่าวจบ ชายชุดดำก็เร่งฝีเท้าขึ้น ทิ้งให้ชาครีย์เดินตามไปในความมืดมิด ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่รุนแรงกว่าเดิม

การเดินทางสู่ใจกลางของนรก...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...