เสียงลมหวีดหวิวกระโชกแรงยิ่งขึ้นราวกับจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าออกไปจากชั้นที่ 78 ของตึกมหานคร ชาครีย์ "ชา" วงศา ไม่ได้แสดงอาการหวั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปยังรอยร้าวที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ บนกระจกนิรภัยบานยักษ์
“นี่มันไม่ใช่แค่ลมธรรมดาแล้ว” เสียงแหบพร่าของเขาดังลอดออกมาท่ามกลางเสียงอึงอลของพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้
เขาผละออกจากกรอบหน้าต่าง ช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ปลายนิ้วที่ยังคงสัมผัสความเย็นยะเยือกจากกระจกนิรภัยที่กำลังปริแตกเป็นสัญญาณเตือนถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง เขาหมุนตัวช้าๆ สาดสายตาสำรวจรอบห้อง ทุกมุม ทุกซอกหลืบ
เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบในยามปกติ บัดนี้ถูกกระแสลมอันบ้าคลั่งพัดให้ปลิวกระจุยกระจาย เอกสารกระดาษปลิวว่อนราวกับฝูงผีเสื้อที่กำลังจะถูกพายุพัดกลืนหาย โคมไฟระย้าที่เคยส่องสว่างอย่างเจิดจรัส บัดนี้แกว่งไกวไปมาอย่างน่าหวาดเสียว
“พวกมันคงไม่ปล่อยให้เรามีเวลาหายใจหายคอ” ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นกุมปืนพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเข้ม ปลายนิ้วที่แข็งแกร่งไล้ไปตามโครงปืนอย่างคุ้นเคย
ทันใดนั้นเอง เสียงกระจกที่แตกร้าวก็ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีใครเอาก้อนหินขนาดมหึมาทุบใส่! เศษกระจกนิรภัยบานยักษ์แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ลมพายุที่เคยพัดเข้ามาจากรอยร้าวเพียงเล็กน้อย บัดนี้เปิดโล่งราวกับปากปล่องภูเขาไฟ ปล่อยให้กระแสลมอันบ้าคลั่งถาโถมเข้ามาเต็มกำลัง
สิ่งที่ไม่ใช่เพียงแค่ลม ได้พัดเข้ามาพร้อมกับมหันตภัยครั้งนี้!
แสงสลัวภายในห้องทำงานที่เคยสว่างไสว บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วภายใต้กระแสลม เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังกระทบพื้นพร้อมกับเสียงอาวุธที่ขยับเขยื้อน
“ศัตรู!” ชาครีย์ตะโกนก้อง สัญชาตญาณนักสู้ของเขาทำงานเต็มที่ เขากระชับปืนในมือ เตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีที่ไม่คาดฝัน
ร่างของชายฉกรรจ์หลายคน สวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับเงามืด ปรากฏตัวขึ้นกลางห้อง พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับนักล่าที่กำลังจู่โจมเหยื่อ
“พวกแกคิดว่าจะหนีรอดไปได้งั้นเหรอ วงศา?” เสียงทุ้มห้าวของหัวหน้ากลุ่มดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน
“พวกแกไม่ควรมายุ่งกับเรื่องนี้” ชาครีย์ตอบกลับ เสียงของเขาหนักแน่น ท่ามกลางเสียงลมที่ยังคงโหมกระหน่ำ
“เรื่องนี้มันเกี่ยวกับพวกเราเต็มๆ และแกก็กำลังจะกลายเป็นเพียงธุลีดินที่ปลิวไปตามลม” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพูดพลางยกปืนกลขึ้นเล็งมาทางชาครีย์
“ลมพายุเลือด เริ่มต้นขึ้นแล้ว!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน
พลัน! เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหว!
กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ชาครีย์ราวกับฝูงผึ้งที่ถูกรบกวน ชาครีย์ไม่รอช้า เขาหมอบหลบหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ทำจากไม้มะค่าอย่างรวดเร็ว เสียงกระสุนกระทบโต๊ะดังตูมตาม เศษไม้กระจายว่อน
เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว เล็งปืนไปทางกลุ่มศัตรู เสียงปืนของเขาดังตอบโต้กลับไปอย่างแม่นยำ!
“เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!”
หนึ่งในกลุ่มศัตรูร้องโหยหวนล้มลงไปกับพื้น ชาครีย์ใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวออกจากที่กำบัง เขากระโดดข้ามโต๊ะทำงานอย่างสง่างามราวกับนักยิมนาสติก ก่อนจะยิงกราดใส่กลุ่มศัตรูอีกครั้ง
“เปรี้ยง! เปรี้ยง!”
อีกสองคนล้มลงไป แต่พวกที่เหลือก็ยังคงไม่หยุดยั้ง พวกเขาพยายามบุกเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับยิงปะทะตอบโต้
ชาครีย์เคลื่อนไหวไปตามผนังห้องอย่างรวดเร็ว หลบหลีกกระสุนอย่างชำนาญ เขาใช้สิ่งของต่างๆ ที่ล้มระเนนระนาดเป็นที่กำบัง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องทำงาน ทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความตึงเครียด
“คิดว่ายิงปืนเก่งแล้วจะแน่ใจเหรอ!” หัวหน้ากลุ่มตะโกนพลางโยนระเบิดควันเข้ามาในห้อง
ควันสีขาวขุ่นลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บดบังทัศนวิสัยจนมองแทบไม่เห็นอะไรเลย ชาครีย์ไอเล็กน้อย เขาพยายามกลั้นหายใจ เขาต้องหาทางออกไปจากสถานการณ์ที่อันตรายนี้ให้ได้
“พวกมันวางแผนมาอย่างดี” เขาคิดในใจ
เมื่อควันเริ่มจางลง ชาครีย์ก็เห็นว่ากลุ่มศัตรูได้พยายามล้อมกรอบเขาเอาไว้แล้ว พวกเขากำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับอสรพิษที่กำลังรัดเหยื่อ
“เตรียมตัวรับความตายได้เลย วงศา!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน
ชาครีย์ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เขาไม่ได้กำลังจนมุม แต่เขากำลังวางแผนการตอบโต้ที่คาดไม่ถึง
ทันใดนั้นเอง!
เขากระโดดเข้าใส่กลุ่มศัตรูด้วยความเร็วสูง! ใช้ปืนในมือเป็นอาวุธตีอย่างแม่นยำ!
“ปัง! ตุ้บ!”
เขาเตะขาเข้าใส่คนแรกอย่างแรงจนเสียหลัก ก่อนจะใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ศีรษะของคนที่สองจนล้มลงไป
“แอ๊ด!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น แต่คู่ต่อสู้ที่เหลือก็ยังคงแข็งแกร่ง พวกเขารีบเข้ามาประชิดตัวชาครีย์
การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้น!
ชาครีย์ใช้ทุกทักษะที่ฝึกฝนมา เขาปัดป้องหมัด เท้า เข่า ศอก ของคู่ต่อสู้อย่างคล่องแคล่ว เขาแทงศอกเข้าที่ท้องของคนหนึ่ง จ้วงเข่าเข้าที่หน้าแข้งของอีกคน
“อั๊ก!”
“เฮ้ย!”
เขาพลิกตัวหลบหลีกการโจมตีของหัวหน้ากลุ่ม ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งรัดคออีกฝ่ายอย่างแน่นหนา
“แกจะฆ่าฉันไม่ได้!” หัวหน้ากลุ่มตะโกนพลางพยายามดิ้นรน
“ก็ลองดู!” ชาครีย์ตอบกลับพร้อมกับออกแรงบีบที่คอของหัวหน้ากลุ่มให้แรงขึ้น
ในระหว่างนั้นเอง ชาครีย์ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสงสัย
นอกเหนือจากเศษกระจกที่แตกกระจาย และเสียงลมที่โหมกระหน่ำ ยังมีเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากเบื้องล่าง! เสียงนั้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเครื่องจักรขนาดใหญ่กำลังทำงานอยู่
“ฐานลับ…” ชาครีย์พึมพำ “พวกเขาไม่ได้แค่บุกมาที่นี่ แต่กำลังจะพาพวกเราไปยังฐานลับของพวกมัน!”
ความคิดนี้ทำให้เขามีแรงฮึดขึ้นมาอีก เขาออกแรงเตะหัวหน้ากลุ่มออกไป ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหลือ
“พวกแกคิดว่าฉันจะยอมไปกับพวกแกง่ายๆ งั้นเหรอ?”
เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มศัตรูอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้ความคล่องแคล่วและความเด็ดขาดมากขึ้น เขาต่อย เตะ ตี อย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว
“เปรี้ยง! ปัง! ตุ้บ!”
เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง แต่คราวนี้เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากภายนอก!
“แย่แล้ว! พวกเขามาแล้ว!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน
ชาครีย์หันไปมองที่ช่องหน้าต่างที่แตกออก เขาเห็นแสงไฟสีฟ้าสว่างวาบมาจากเบื้องล่าง ราวกับแสงของยานพาหนะบางชนิด
“ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว!” ชาครีย์คิด
เขาใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังเสียสมาธิ เขาพุ่งไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้อง ซึ่งเป็นจุดที่เขาเคยสังเกตเห็นว่ามีช่องลมบางๆ ซ่อนอยู่
“ตูม! ตูม!”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งจากภายนอก คราวนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนกำลังพยายามเข้ามา
ชาครีย์ใช้ปลายปืนงัดแงะช่องลมนั้นออกจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่พอที่เขาจะมุดออกไปได้
“ฮึบ!”
เขาไม่ลังเลที่จะทิ้งโอกาสในการกำจัดศัตรูที่เหลืออยู่ตรงหน้า เขาเลือกที่จะหลบหนีออกมา เพื่อรวบรวมกำลังและหาทางบุกเข้าสู่ฐานลับของพวกมัน
เขาค่อยๆ มุดตัวออกไปนอกหน้าต่างที่แตกหัก ลมพายุพัดแรงจนแทบจะปลิวไป เขาเกาะเกี่ยวขอบหน้าต่างไว้แน่น
“แกจะหนีไปไหนไม่พ้นหรอก วงศา!” เสียงหัวหน้ากลุ่มตะโกนไล่หลังมา
ชาครีย์ไม่ตอบอะไร เขากระชับปืนในมืออีกครั้ง และหันไปมองยังทิศทางที่เขาสัมผัสได้ถึงเสียงเครื่องยนต์อันทรงพลัง
“ฐานลับใต้ดิน… ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเข้าไปแล้ว”
เขาปล่อยมือจากกรอบหน้าต่าง และค่อยๆ โรยตัวลงไปตามผนังตึกที่สูงตระหง่าน สายลมที่เคยหวีดหวิว บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางพาเขาไปสู่ภารกิจที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
แต่ทว่า…
ในขณะที่เขากำลังโรยตัวลงไป เขาได้ยินเสียงบางอย่างดังลอดมาเบาๆ จากช่องที่เขาเพิ่งมุดออกมา…
เสียงกระซิบแผ่วเบา… ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น…
“ชาครีย์… แกจะต้องชดใช้…”
ใครกัน? ใครกันที่ส่งเสียงนั้นมา? มันคือใคร หรืออะไร?
ลมพายุยังคงพัดแรง แต่สิ่งที่ชาครีย์สัมผัสได้ ณ เวลานี้ ไม่ใช่เพียงแค่ความหนาวเย็นของสายลม แต่คือความเย็นยะเยือกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ…
เรื่องราวของ "ลมพายุเลือด" กำลังจะพาเขาไปสู่สมรภูมิที่คาดไม่ถึง… ฐานลับใต้ดินที่ซ่อนเร้น… และปริศนาที่รอการคลี่คลาย…
เขาจะสามารถเอาชีวิตรอดจากภารกิจนี้ไปได้หรือไม่? และเสียงกระซิบปริศนานั้นคือใคร?
ทั้งหมดจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไป…
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก