ลมหายใจของชาครีย์ "ชา" วงศา สัมผัสได้ถึงความเย็นจัดที่ปะทะเข้ามาจากรอยร้าวบนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 มันไม่ใช่เพียงแค่ลมธรรมดา แต่เป็นลมที่พัดพาเอากลิ่นอายแห่งอันตรายมาด้วย ทุกอณูของอากาศรอบกายเขาสั่นสะเทือน ราวกับจะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แต่สำหรับชาครีย์ ร่างกายของเขากลับสงบนิ่ง ดุจศิลาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุ เขาเคยเผชิญหน้ากับสิ่งที่เลวร้ายกว่านี้มานับไม่ถ้วน ความแข็งแกร่งที่หล่อหลอมมาจากการต่อสู้ในสมรภูมิที่ไม่เคยปรานี ทำให้เขากล้าเผชิญหน้ากับทุกสถานการณ์
เขาไม่ละสายตาไปจากรอยร้าวที่ยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง มันเหมือนกับบาดแผลเปิดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างบนชั้นนี้ เสียงหวีดหวิวของลมที่ดังราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณกำลังจะกลบเสียงอื่นๆ ทั้งหมด แต่ชาครีย์ยังคงได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง
"อีกนิดเดียว" เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นมาจากริมฝีปากของเขา เขาหยิบอุปกรณ์เล็กๆ ชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันเป็นเครื่องมือที่มีลักษณะคล้ายกับที่ใช้ในการเจาะน้ำแข็ง แต่มีความประณีตกว่ามาก ปลายแหลมคมของมันสะท้อนแสงไฟสลัวๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
พลัน! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางเดินด้านหลัง เสียงนั้นกระชั้นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชาครีย์หันขวับ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังทิศทางของเสียง พร้อมกับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกกระตุ้น เขาเตรียมพร้อมที่จะตอบโต้
ร่างสองร่างปรากฏขึ้นมาจากมุมทางเดิน พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าทั้งหมด มีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ อาวุธในมือของพวกเขาชี้ตรงมาที่ชาครีย์
"หยุดอยู่ตรงนั้น วงศา" เสียงเย็นชาดังขึ้นมาจากหนึ่งในสองร่าง มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย แต่เป็นน้ำเสียงที่แสดงถึงอำนาจและความเหี้ยมโหด "มือเปล่า"
ชาครีย์ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "หยุด? บนชั้นที่ 78 ของตึกสูงที่กำลังจะพังลงมาเนี่ยนะ? พวกแกไม่คิดว่ามันตลกไปหน่อยเหรอ?"
"อย่าเสียเวลา" อีกร่างพูดเสริม "มอบสิ่งที่แกมีมาซะ แล้วเราอาจจะไว้ชีวิตแก"
"สิ่งที่ฉันมี?" ชาครีย์ยกอุปกรณ์ในมือขึ้นเล็กน้อย "อันนี้น่ะเหรอ? พวกแกอยากได้มันจริงๆ เหรอ?"
"อย่าเล่นตลก" เสียงแรกดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "เราไม่ต้องการของเล่นไร้สาระ เราต้องการสิ่งที่สำคัญกว่านั้น"
"สิ่งที่สำคัญกว่านั้น" ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง "หรือพวกแกกำลังพูดถึงข้อมูล? ข้อมูลที่อยู่ข้างในนี้?"
เขากวาดสายตาไปยังรอยร้าวบนกระจกอีกครั้ง ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เขามีเวลาจำกัด
"พวกแกมาผิดเวลาจริงๆ" ชาครีย์กล่าว "ถ้ามาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย บางทีฉันอาจจะให้ความร่วมมือมากกว่านี้"
"แกกำลังพูดถึงอะไร?"
"พูดถึงว่า" ชาครีย์พูดพลางยืดตัวตรง "เวลากำลังจะหมดลงสำหรับพวกแก"
ทันใดนั้นเอง! แสงสีฟ้าเข้มราวกับฟ้าผ่า ปะทุออกมาจากรอยร้าวบนกระจก มันสว่างจ้าจนคนทั้งสามต้องหรี่ตาลง เสียงหวีดหวิวของลมที่เคยดังก็ถูกกลบด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีพายุหมุนขนาดย่อมเกิดขึ้นมาภายในอาคาร
"อะไรกันวะ!" หนึ่งในสองร่างร้องอุทานด้วยความตกใจ
"ไม่ใช่แค่ลม" ชาครีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "มันคือพลังงาน... พลังงานที่กำลังปลดปล่อยออกมา"
กระจกนิรภัยที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้แตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนใยแมงมุม รอยร้าวขยายตัวอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ลมกระโชกแรงพัดเอาเศษกระจกปลิวว่อนไปทั่วห้อง
ชาครีย์ไม่รีรอ เขากระโจนเข้าใส่ร่างหนึ่งของศัตรูอย่างรวดเร็ว อุปกรณ์ในมือของเขาถูกใช้เป็นอาวุธ มันไม่ได้คมกริบเหมือนมีด แต่ปลายแหลมนั้นสามารถสร้างแรงกระแทกที่รุนแรงได้
ร่างของศัตรูพยายามป้องกันตัว แต่ความเร็วของชาครีย์นั้นเหนือกว่า เขาใช้แรงส่งจากลมที่โหมกระหน่ำเข้ามา ช่วยผลักดันตัวเองให้เคลื่อนไหวได้ว่องไวผิดปกติ
"แก!" ศัตรูอีกคนตะโกน พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งมาที่ชาครีย์
แต่ชาครีย์หลบได้อย่างหวุดหวิด กระสุนเฉี่ยวผ่านเขาไปเพียงนิดเดียว ชาครีย์ใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง ทุ่มอุปกรณ์ในมือใส่ร่างแรกอย่างแรง
"อั่ก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ร่างของศัตรูที่ถูกโจมตีเซถอยหลังไป
ชาครีย์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูอีกคน เขาเห็นโอกาสแล้ว
"พวกแกอยากได้ข้อมูลใช่ไหม" ชาครีย์ตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงลม "งั้นก็รับไป!"
เขาพุ่งเข้าใส่ศัตรูคนสุดท้ายอย่างรวดเร็ว ศัตรูพยายามยิง แต่ชาครีย์ใช้ร่างของศัตรูคนแรกที่กำลังทรงตัวไม่อยู่ เป็นโล่กำบัง
"ตุบ! ตุบ!" เสียงกระสุนดังขึ้นอีกสองนัด แต่กระสุนเหล่านั้นไม่โดนชาครีย์
ในขณะที่ศัตรูกำลังเสียจังหวะ ชาครีย์ก็ใช้หมัดที่เต็มไปด้วยพลังกระแทกเข้าที่ใบหน้าของศัตรูอย่างแรง
"อั่ก!" ศัตรูทรุดลงไปกองกับพื้น
ชาครีย์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาหันกลับไปมองรอยร้าวบนกระจกอีกครั้ง ลมที่พัดเข้ามานั้นรุนแรงจนแทบจะฉีกร่างของเขาให้ขาดออกเป็นชิ้นๆ แต่เขากลับรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเวียนอยู่รอบตัว
"นี่แหละ... นี่คือสิ่งที่ฉันรอคอย" ชาครีย์พึมพำ
เขาหยิบอุปกรณ์อีกชิ้นหนึ่งออกมา มันเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายกับแผงวงจรขนาดเล็ก มีแสงไฟกะพริบเป็นจังหวะ
"ฉันจะทำให้มันสมบูรณ์แบบ"
ทันใดนั้นเอง! ร่างของชาครีย์ก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งไปที่รอยร้าวบนกระจก และใช้แผงวงจรนั้นทาบลงไปบนส่วนที่แตกหัก
"อะไรของแก!" ศัตรูที่เริ่มฟื้นตัวตะโกนถาม
"ของขวัญ" ชาครีย์ตอบ พร้อมกับออกแรงกดแผงวงจรนั้นลงไป
แสงสีฟ้าที่เคยสว่างจ้าจากรอยร้าวกระจก บัดนี้ยิ่งทวีความสว่างขึ้น มันแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งห้อง ราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงน้อยปรากฏขึ้นมา
ชาครีย์รู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ลุกขึ้นมาสิ!" ชาครีย์ตะโกนใส่ศัตรูที่ยังคงนอนสลบอยู่ "ถ้าอยากได้ข้อมูลนัก มาเอาไปเดี๋ยวนี้เลย!"
แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่ยังคงพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ชาครีย์หันกลับมามองรอยร้าวบนกระจกอีกครั้ง แสงสีฟ้าที่พวยพุ่งออกมานั้น เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่ซับซ้อน มันเหมือนกับประตูมิติที่กำลังจะเปิดออก
"ฐานลับงั้นเหรอ?" ชาครีย์ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันว่า... การเดินทางของฉันกำลังจะเปลี่ยนทิศแล้ว"
เขามองไปยังอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ที่ใช้เจาะน้ำแข็ง และแผงวงจรที่เขาเพิ่งนำไปทาบกับกระจก
"นี่คือจุดเริ่มต้น... ของพายุที่แท้จริง"
ชาครีย์หันหลังให้กับห้องที่กำลังจะพังทลาย เขาไม่สนใจเศษซากปรักหักพังที่กำลังร่วงหล่นลงมาอีกต่อไป ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาเดินตรงไปยังประตูมิติที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่ลังเล
"ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน... ฉันก็จะตามไป"
เขาก้าวเข้าสู่แสงสีฟ้าที่สว่างจ้า ร่างของเขาค่อยๆ จมหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และเสียงลมที่ยังคงคร่ำครวญอยู่เพียงลำพัง
แต่ก่อนที่เขาจะหายลับไปอย่างสมบูรณ์ ชาครีย์ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแผ่วเบา... เสียงนั้นมาจากภายในรูมิติ
"ยินดีต้อนรับ... สู่โลกของพวกเรา"
ชาครีย์ไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากใคร หรืออะไร แต่เขาก็รู้เพียงอย่างเดียวว่า การเดินทางครั้งใหม่ของเขา... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ในขณะเดียวกัน ณ ฐานลับใต้ดินอันมืดมิด ไกลออกไปจากใจกลางเมือง สัญญาณเตือนภัยสีแดงสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องควบคุม ระบบการรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนทำงานอย่างหนัก
"ท่านครับ!" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "สัญญาณจากชั้นที่ 78 ของตึกมหานคร... หายไปแล้วครับ!"
"หายไป?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน "เป็นไปไม่ได้! ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ"
"ไม่ครับท่าน... ข้อมูลล่าสุดแสดงให้เห็นว่า... เกิดการปลดปล่อยพลังงานมหาศาล... และ... มีการเปิดประตูมิติ... ที่นั่น"
ชายร่างใหญ่ลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวและความประหลาดใจ
"เปิดประตูมิติ... ที่นั่น? เป็นไปไม่ได้! ใครกันที่ทำได้?"
"ไม่ทราบครับท่าน... แต่... เขา... กำลังจะมา... ที่นี่"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงของสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง
ในที่สุด... ชาครีย์ วงศา ก็กำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งใหม่... สมรภูมิที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน
การเผชิญหน้าครั้งต่อไป... จะเป็นอย่างไร? และใครคือผู้ที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า?
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก