ลมพายุเลือด

ตอนที่ 11 — กระจกที่แตกร้าวกับคมมีดแห่งความจริง

โดย : มนต์ตรา ประกาศิต

30 ตอน · 906 คำ

ลมเย็นยะเยือกยังคงโหมกระหน่ำผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกระฟ้าอันสง่างาม มันไม่ใช่ลมธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกระซิบของความตายที่กำลังจะมาถึง ชาครีย์ "ชา" วงศา ‌ยืนนิ่งราวกับต้นตะโกที่หยั่งรากลึกลงไปในผืนดินกลางพายุ เขาคือศูนย์กลางของความสงบในท่ามกลางความโกลาหล แสงไฟนีออนสีม่วงจากป้ายโฆษณาขนาดมหึมาที่อยู่ภายนอก สาดส่องเข้ามาเป็นเงารางๆ ทาบทับบนใบหน้าอันเคร่งขรึมของเขา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น บัดนี้กลับมีแววแห่งความระแวงฉายชัด

รอยร้าวบนกระจกนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความเสียหายทางกายภาพ แต่มันคือช่องโหว่ที่เปิดเผยให้เห็นถึงความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง ​ความลับขององค์กร "อสรพิษดำ" กำลังจะถูกเปิดเผย และชาครีย์รู้ดีว่าการเดินทางของเขาได้มาถึงจุดที่อันตรายที่สุดแล้ว

"นายคิดว่าตัวเองกำลังหนีอะไรอยู่กันแน่ ชาครีย์" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากเงาที่ค่อยๆ คลืบคลานออกมาจากมุมห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้น ‍ใบหน้าหล่อเหลาคมคายถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากโลหะสีเงิน สะท้อนแสงนีออนเป็นประกายวูบวาบ

ชาครีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่กระชับด้ามปืนพกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อแจ็กเก็ตหนังให้แน่นขึ้น ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ แต่หัวใจเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึก

"ฉันรู้ว่านายกำลังตามหาความจริง" ชายหน้ากากกล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับว่าเขารู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับชาครีย์ "ความจริงเกี่ยวกับพี่ชายของนาย... ‌ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่องค์กรของเราทำ"

คำว่า "พี่ชาย" ทำให้ชาครีย์นิ่งไปชั่วขณะ นัยน์ตาของเขาฉายแววแห่งความเจ็บปวดระคนโกรธแค้น เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"แก... แกทำอะไรกับธีระ!" ชาครีย์ตะคอกเสียงดัง ลมพายุที่พัดผ่านรอยร้าวดูเหมือนจะยิ่งโหมกระหน่ำขึ้น ‍ราวกับจะตอบรับความเดือดดาลของเขา

ชายหน้ากากหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแห้งผากที่สะท้อนก้องไปทั่วห้อง "พี่ชายของนาย... เขาคือผู้ที่เปิดเผยความลับของเรามากเกินไป เขาเป็นภัยต่อองค์กร เราจึงต้อง... จัดการ"

"แกมันปีศาจ!" ชาครีย์พุ่งเข้าใส่ชายหน้ากากอย่างรวดเร็ว ​แต่เพียงก้าวแรก ร่างของเขาก็ถูกหยุดชะงักด้วยลำแสงสีแดงเพลิงที่พุ่งออกมาจากข้อมือของชายหน้ากาก ลำแสงนั้นร้อนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว

ชาครีย์ผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีได้ทันท่วงที แต่ไอความร้อนที่แผ่กระจายออกมาก็ทำให้ขนแขนของเขาลุกชัน

"พลังของแก... มันเป็นไปไม่ได้!" ชาครีย์อุทานด้วยความตกตะลึง เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเทคโนโลยีล้ำสมัยขององค์กรอสรพิษดำ ​แต่ไม่เคยคาดคิดว่ามันจะก้าวล้ำถึงขั้นนี้

"เทคโนโลยีของเรา... ก้าวล้ำกว่าที่นายจะจินตนาการได้" ชายหน้ากากกล่าวพลางยืดแขนออกไปอีกครั้ง ลำแสงสีแดงเพลิงถูกปล่อยออกมาเป็นชุด ชาครีย์ต้องอาศัยความคล่องแคล่วว่องไวที่ฝึกฝนมาอย่างดี เพื่อหลบหลีกการโจมตีแต่ละครั้ง เขาใช้เฟอร์นิเจอร์ที่วางระเกะระกะในห้องเป็นที่กำบัง รอยร้าวบนกระจกกลายเป็นช่องทางให้ลมพายุภายนอกพัดเข้ามาอย่างรุนแรง ​ทำให้การเคลื่อนไหวของเขายากลำบากยิ่งขึ้น

"แกจะหนีฉันไปไม่ได้ ชาครีย์" ชายหน้ากากกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "นายกำลังเดินเข้าสู่กับดักของฉันเอง"

ชาครีย์เห็นช่องว่างระหว่างการโจมตี เขาอาศัยจังหวะที่ชายหน้ากากกำลังยืดแขนออก เขากลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง แล้วพุ่งเข้าหาชายหน้ากากอย่างรวดเร็ว มือซ้ายคว้าเอากรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเหวี่ยงเข้าใส่ใบหน้าของชายหน้ากาก

กรอบรูปแตกกระจาย แต่หน้ากากโลหะก็ยังคงสภาพเดิม ชายหน้ากากชะงักเล็กน้อย เป็นโอกาสเดียวที่ชาครีย์จะได้ทำอะไรบางอย่าง

"แกคิดว่าหน้ากากนี่จะปกป้องแกได้ตลอดไปงั้นเหรอ!" ชาครีย์ตะโกน พร้อมกับชักปืนพกออกมาจากเสื้อแจ็กเก็ต เขากระโจนเข้าใส่ชายหน้ากากอีกครั้ง โดยไม่ลังเล ชาครีย์เล็งไปที่รอยต่อระหว่างหน้ากากกับลำคอของชายหน้ากาก

"เปรี้ยง!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง ชาครีย์ยิงเข้าใส่จุดที่เขาเล็งไว้

พลั่ก!

กระสุนเจาะทะลุหน้ากากโลหะเข้าไปได้สำเร็จ แต่แทนที่จะเป็นเลือด ชาครีย์กลับเห็นประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบออกมาจากรอยกระสุน

"น่าเสียดาย" ชายหน้ากากกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หน้ากากนี่... มันมีระบบป้องกันขั้นสูง"

ก่อนที่ชาครีย์จะได้ตั้งตัว ชายหน้ากากก็สะบัดข้อมืออีกครั้ง คราวนี้เป็นลำแสงสีม่วงที่พุ่งออกมาจากข้อมือของเขา มันแตกต่างจากลำแสงสีแดง มันไม่ใช่ลำแสงแห่งความร้อน แต่เป็นลำแสงแห่งพลังงานที่พุ่งเข้าใส่ชาครีย์เต็มแรง

ชาครีย์ถูกกระแทกอย่างรุนแรง จนร่างกระเด็นไปชนกับกระจกนิรภัยที่แตกร้าว เสียงกระจกดังครืดคราดเหมือนจะแตกละเอียด เขาไอโขลกๆ รู้สึกถึงรสชาติขมปร่าในปาก

"แก... เก่งเกินไป" ชาครีย์พึมพำ พยายามรวบรวมสติ

"ฉันไม่ได้เก่ง... ฉันแค่มีสิ่งที่จำเป็น" ชายหน้ากากกล่าว เดินเข้ามาใกล้ชาครีย์ที่กำลังค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น

"สิ่งที่จำเป็น... เพื่อทำลายทุกอย่างที่ฉันรักอย่างนั้นเหรอ!" ชาครีย์ย้อนถาม ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ร่างกายจะบอบช้ำ

"ความรัก... มันคือจุดอ่อน" ชายหน้ากากตอบ "และนาย... ก็อ่อนแอเกินไป"

เมื่อชายหน้ากากพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง ชาครีย์เห็นลำแสงสีม่วงกำลังจะถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ ชาครีย์ไม่ได้รอให้มันโจมตี เขาอาศัยจังหวะที่ชายหน้ากากกำลังเตรียมตัว เขาถีบตัวจากกำแพงอย่างแรง พร้อมกับเหวี่ยงขาข้างหนึ่งเข้าใส่หน้าของชายหน้ากาก

ฉัวะ!

คราวนี้ไม่ใช่กระจก แต่เป็นเสียงบางอย่างที่แตกหัก ชาครีย์รู้สึกถึงสัมผัสบางอย่างที่เย็นและแข็งกระทบกับขาของเขา

ชายหน้ากากร้องเสียงหลง เขาผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมใบหน้า

"เป็นไปไม่ได้!" เขาตะโกน

ชาครีย์มองตามมือของชายหน้ากากด้วยความตกตะลึง หน้ากากโลหะสีเงินที่เคยแนบสนิทกับใบหน้า บัดนี้มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงกลาง ราวกับถูกคมมีดกรีดลงไปอย่างแรง

"แก... ทำได้ยังไง!" ชายหน้ากากถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อหูตัวเอง

ชาครีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปาก เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าสิ่งที่เขากระทบเข้ากับใบหน้าของชายหน้ากากนั้น แท้จริงแล้วคืออะไร

มันคือ "เศษแก้ว" จากกระจกนิรภัยที่แตกร้าว ที่มีลักษณะแหลมคมเหมือนคมมีด มันลอยเข้ามาตามแรงลมพายุภายนอก และชาครีย์อาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ในการใช้มันเป็นอาวุธ

"บางครั้ง... สิ่งที่ดูธรรมดาที่สุด ก็สามารถกลายเป็นสิ่งอันตรายที่สุดได้" ชาครีย์กล่าว "เหมือนกับความจริง... ที่นายพยายามจะปกปิดมันไว้"

ชายหน้ากากมองชาครีย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น เขาพยายามจะควบคุมตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่ใบหน้าทำให้เขาเสียสมาธิ

"แก... ต้องชดใช้!" ชายหน้ากากกล่าวเสียงแหบพร่า

ชาครีย์รู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบลง การบาดเจ็บของชายหน้ากากอาจทำให้เขายิ่งอันตรายมากขึ้น เขาต้องรีบหาทางออกจากที่นี่ และหาทางไปยังฐานลับใต้ดินขององค์กรให้เร็วที่สุด

"ฉันจะไปหาแก... ที่นั่น" ชาครีย์บอก พร้อมกับหันหลังวิ่งออกไปทางทางหนีไฟที่อยู่ไม่ไกล

ชายหน้ากากมองตามหลังชาครีย์ไปอย่างโกรธแค้น ก่อนจะหันกลับมามองรอยร้าวบนหน้ากากของตัวเอง มือของเขายกขึ้นสัมผัสรอยแตกอย่างแผ่วเบา

"แก... ไม่รอดแน่" เขาพึมพำ

ลมพายุยังคงโหมกระหน่ำภายนอก แต่ภายในห้องนั้น ความเงียบที่ปกคลุมกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาครีย์วิ่งลงบันไดหนีไฟอย่างไม่คิดชีวิต เขารู้ว่าอีกไม่นาน ชายหน้ากากจะตามเขามาอย่างแน่นอน และการต่อสู้ครั้งต่อไป... อาจจะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเขา

เบื้องหน้าของชาครีย์ คือทางเข้าสู่โลกใต้ดินอันมืดมิด ที่ซึ่งความลับดำมืดที่สุดขององค์กรอสรพิษดำถูกซุกซ่อนไว้ เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

หน้านิยาย
หน้านิยาย
ลมพายุเลือด

ลมพายุเลือด

โดย มนต์ตรา ประกาศิต

© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club

ความรู้สึกของคุณVIP เท่านั้น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก

ความคิดเห็น VIP

เฉพาะสมาชิก VIP

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็น!