ลมเย็นยะเยือกยังคงโหมกระหน่ำผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกระฟ้าอันสง่างาม มันไม่ใช่ลมธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกระซิบของความตายที่กำลังจะมาถึง ชาครีย์ "ชา" วงศา ยืนนิ่งราวกับรากแก้วที่หยั่งลึก บรรยากาศรอบกายของเขาตึงเครียดราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุดปลาย นิ้วเรียวที่กำแน่นจนข้อขาวผ่อง สะท้อนแสงสลัวจากหลอดไฟที่กะพริบเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความไม่แน่นอนที่คืบคลานเข้ามา
เบื้องหน้าเขา ร่างของ "อัคคี" เพื่อนร่วมทีมที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กลับทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ของเหลวสีเข้มข้นไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์บนลำตัว อัคคีพยายามตะเกียกตะกาย แต่เรี่ยวแรงสุดท้ายกำลังจะหมดสิ้นไป
"ชา... ระวัง... พวกมัน... มาแล้ว..." เสียงแหบพร่าของอัคคีขาดห้วงไปกับเสียงลมที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
ชาครีย์ไม่รอช้า เขาก้มลงประคองอัคคี มือหนาแตะลงบนชีพจรที่เต้นแผ่วเบา "อัคคี! ใจเย็นๆ เพื่อน! เดี๋ยวฉันจะพาแกไป! หายใจเข้าลึกๆ!"
แต่เขาก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว ดวงตาของอัคคีค่อยๆ ปิดลง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ชาครีย์ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเพื่อน ก้อนสะอื้นตีบตันในลำคอ เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน การสูญเสียในแนวหน้าย่อมเป็นเรื่องปกติ แต่การเห็นเพื่อนร่วมรบ เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา กลายเป็นเหยื่อขององค์กรชั่วร้ายต่อหน้าต่อตา มันแทบจะบีบคั้นหัวใจเขาจนแหลกสลาย
"แกจะไม่ได้ตายเปล่า อัคคี!" ชาครีย์คำราม เสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความมุ่งมั่น เขาค่อยๆ วางร่างของอัคคีลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหน้าเผชิญกับทางเดินมืดมิดที่ทอดยาวออกไป
เสียงฝีเท้าดังรัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เป็นเสียงของผู้ชายหลายคน สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากอันน่าสะพรึงกลัว อาวุธปืนถูกชักขึ้นพร้อมเล็งมายังเขา ท่ามกลางแสงสลัว ชาครีย์เห็นเงาตะคุ่มของศัตรู คล้ายกับฝูงหมาป่าที่ถูกส่งออกมาล่าเหยื่อ
"ชาครีย์ วงศา..." เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหน้า "ยอมจำนนเสียเถอะ และพวกเราจะให้เจ้าตายอย่างมีเกียรติ"
ชาครีย์แค่นหัวเราะ "เกียรติอย่างนั้นรึ? เกียรติของพวกแก คือการเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ และสร้างความหวาดกลัวไปทั่วโลกอย่างนั้นรึ? ฉันไม่เคยคิดจะมอบความหวังให้กับพวกแกแม้แต่น้อย!"
"เสียใจด้วยนะ... เพราะวันนี้ เจ้าจะได้รู้จักกับความหมายที่แท้จริงของความเจ็บปวด!"
พลัน! แสงเลเซอร์สีแดงฉานพุ่งเข้าใส่เขา ชาครีย์ใช้ความเร็วเหนือมนุษย์หลบหลีก มันปะทะเข้ากับพื้นคอนกรีต เกิดประกายไฟวูบวาบ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงทางเดิน ราวกับพายุห่าใหญ่
ชาครีย์ไม่รอให้ศัตรูได้เปรียบ เขากระโจนเข้าหาพวกมันทันที ไม่ได้ใช้อาวุธปืน แต่ใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งราวเหล็กกล้าเข้าต่อสู้ มือซ้ายชกเข้าที่ใบหน้าของศัตรูคนแรกอย่างจัง เสียงกระดูกหักดัง "กึ๊ก!" ร่างของมันปลิวไปกระแทกกับผนังอย่างแรง
มือขวาคว้าปืนพกของศัตรูที่หลุดมือมาได้ ก่อนจะหันปากกระบอกปืนไปทางกลุ่มศัตรูที่เหลือ "ใครหน้าไหนจะเข้ามาอีก! กล้าเข้ามาสิ!"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดสีแดงฉานเริ่มย้อมพื้นคอนกรีตของชั้นที่ 78 อันหรูหราให้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความตาย ชาครีย์เคลื่อนไหวราวกับสายลม รวดเร็ว ดุดัน และเต็มไปด้วยความแม่นยำ ทุกการโจมตีของเขามุ่งเป้าไปที่จุดตายของศัตรู
เสียงปืน เสียงตะโกน เสียงร้องโหยหวน ผสมผสานกันเป็นเสียงเพลงแห่งความวิปโยคที่ดังสะท้อนไปทั่วตึกระฟ้าแห่งนี้ ชาครีย์ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน กระสุนเฉียดแขนซ้ายของเขาไป สร้างรอยแผลฉีกขาดที่เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา แต่เขาไม่สนใจ เขาผลักดันตัวเองให้เหนือกว่าความเจ็บปวด
"พวกแก... มันไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่บนโลกนี้!" ชาครีย์คำรามพลางเขวี้ยงปืนพกของศัตรูทิ้ง เขาเห็นว่ามีศัตรูบางส่วนเริ่มถอยร่น แต่ก็ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังคงดันทุรัง
ทันใดนั้นเอง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากชั้นเบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนโครงสร้างของตึกสั่นคลอน เศษฝุ่นปูนกะเทาะร่วงหล่นลงมา เศษกระจกบานใหญ่ที่ร้าวอยู่แล้ว แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ
"บ้าจริง! พวกมันวางแผนไว้แล้ว!" ชาครีย์อุทาน เขาเหลือบมองไปทางหน้าต่างที่ร้าว เห็นเงาตะคุ่มของเฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ บินวนเวียนอยู่รอบตึก
"พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้!" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังเขา ชาครีย์หันกลับไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นร่างของชายคนหนึ่ง ยืนนิ่งสง่าอยู่บนพื้น เค้าโครงหน้าตาบ่งบอกถึงอำนาจและความเยือกเย็น เขาคือ "ศร" ผู้นำระดับสูงขององค์กร
"ชาครีย์ วงศา... ช่างน่าประทับใจจริงๆ" ศรพูดพลางยกมือขึ้นชี้ไปที่อัคคีที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น "แต่ดูสิ... ความสามารถของเจ้าก็ยังไม่พอที่จะปกป้องคนที่เจ้ารัก"
"ไอ้สารเลว!" ชาครีย์พุ่งเข้าใส่ศรทันที แต่ก่อนที่เขาจะถึงตัว ศรก็ยกมือขึ้น โลหะสีดำขลับโผล่ออกมาจากแขนเสื้อของเขา มันคือแขนกลที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีต
"อย่าได้คิดลองดีนักเลย" ศรกล่าว "เจ้าไม่รู้เลยว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร"
แขนกลของศรพุ่งเข้าใส่ชาครีย์ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ชาครีย์เบี่ยงตัวหลบได้หวุดหวิด แต่ก็ยังถูกคมโลหะบาดเข้าที่ลำตัว เป็นแผลลึกยิ่งกว่าแผลก่อนหน้านี้
"แก... มัน... เลว!" ชาครีย์กัดฟันกรอด เลือดไหลอาบใบหน้า แต่สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย
"ความเลวคือสิ่งที่ทำให้เราอยู่รอด และก้าวข้ามอุปสรรคทั้งปวง" ศรยิ้มเยาะ "และเจ้า... ชาครีย์ วงศา... กำลังจะกลายเป็นอุปสรรคสุดท้ายของข้า"
เขากดปุ่มบางอย่างบนแขนกล แสงสีเขียวเข้มส่องประกายออกมาจากฝ่ามือของเขา ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่ชาครีย์
ชาครีย์ไม่มีเวลาคิด เขากระโดดหลบอย่างสุดกำลัง แต่พลังงานที่ถูกปล่อยออกมานั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะหลบพ้นทั้งหมด มันปะทะเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างจัง ทำให้ร่างของเขาลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับผนังอีกด้านหนึ่งอย่างแรง
"อั่ก!" ชาครีย์สำลอกเลือดออกมา เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายปวดร้าวไปหมด ราวกับกระดูกทุกซี่จะแตกละเอียด
"หมดแล้ว... หรือยัง?" ศรเดินเข้ามาหาชาครีย์ช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ข้าผิดหวังในตัวเจ้า ชาครีย์... คิดว่าเจ้าจะมีความสามารถมากกว่านี้"
เขาหยิบปืนพกกระบอกใหม่ขึ้นมา เล็งมาที่หัวของชาครีย์ "ถึงเวลาจบเรื่องทั้งหมดแล้ว"
แต่แล้ว... เสียงสัญญาณดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารของศร
"ท่านศร! เกิดอะไรขึ้นครับ! ฐานใต้ดินของเราถูกโจมตี!"
ศรขมวดคิ้ว "อะไรนะ! ใครกล้า!"
"ไม่ทราบครับ! พวกเขาแข็งแกร่งมาก! เรากำลังเสียเปรียบ!"
ใบหน้าของศรซีดเผือดลง "เป็นไปไม่ได้... ไม่มีใครรู้ตำแหน่งของฐานลับของเรา!"
เขามองไปที่ชาครีย์ด้วยสายตาอาฆาต "นี่ไม่ใช่ฝีมือเจ้าแน่! แต่ไม่ว่าใครหน้าไหนที่บังอาจมาขวางทางข้า... จะต้องชดใช้! คอยดู!"
ศรหันหลังให้ชาครีย์ที่กำลังหมดแรง และรีบวิ่งออกไปตามทางเดิน เขาตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลืออยู่ให้รีบถอนกำลัง
ชาครีย์มองตามร่างของศรไปจนลับตา เขาพยายามจะขยับตัว แต่แรงทั้งหมดได้หมดลงไปแล้ว เขารู้สึกถึงความเย็นที่เริ่มคืบคลานเข้ามา แต่ในความมืดมิดนั้น เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าอีกกลุ่มหนึ่งกำลังดังใกล้เข้ามา
"ชาครีย์! นั่นนายใช่ไหม!" เสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างคุ้นเคย
ชาครีย์พยายามลืมตาขึ้นมอง ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว เขาเห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดดำทะมัดทะแมง ใบหน้าเปื้อนเลือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอคือ "พิม" หน่วยข่าวกรองพิเศษที่เขาเคยร่วมงานด้วย
"พิม...?" ชาครีย์พึมพำ
"ใช่ค่ะชาครีย์! ฉันมาแล้ว! เราต้องรีบไปจากที่นี่!" พิมรีบเข้ามาประคองร่างของชาครีย์
"ฐาน... ฐานลับ..." ชาครีย์พยายามเอ่ย
"ฉันรู้ค่ะ! พวกเราได้รับคำสั่งให้บุกเข้าฐานลับขององค์กรเช่นกัน! แต่ก่อนอื่น เราต้องพาคุณไปให้ปลอดภัย!"
พิมพยายามประคองชาครีย์ที่บาดเจ็บสาหัส ให้ลุกขึ้น แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก
"ที่นี่... มันอันตรายเกินไป... พวกมัน... รู้แล้ว..." ชาครีย์พูดขาดห้วง
"ไม่เป็นไรค่ะ! เรามีทีมสนับสนุนอยู่ข้างนอก! ฉันจะพาคุณออกไป!" พิมตอบเสียงหนักแน่น
ทันใดนั้นเอง! เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก! ตัวอาคารทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
"แย่แล้ว! ตึกกำลังจะถล่ม!" พิมตะโกน
ชาครีย์มองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกละเอียด เห็นเปลวไฟลุกไหม้จากหลายจุดทั่วทั้งตึก ภาพของเมืองที่เคยสง่างาม บัดนี้กำลังกลายเป็นมหานครแห่งความพินาศ
"เราต้องไป... ที่ฐานใต้ดิน!" ชาครีย์พูดเสียงแหบพร่า "พวกมัน... กำลังจะทำลายหลักฐาน... และสิ่งที่สำคัญที่สุด..."
พิมมองชาครีย์ด้วยความกังวล "แต่คุณ..."
"ไม่มีเวลาแล้วพิม! พามันไป! มันคือโอกาสเดียวของเรา... ที่จะหยุดยั้งองค์กรนี้... ที่นี่... และที่ฐานลับของพวกมัน..."
คำพูดของชาครีย์ขาดหายไป เมื่อแรงระเบิดครั้งใหญ่ทำให้พื้นกระเบื้องใต้เท้าของเขาทรุดตัวลงไป! ตัวเขาและพิมร่วงหล่นลงไปในความมืดมิด...
เสียงกรีดร้องของพิมดังแว่วไปกับเสียงลมและซากปรักหักพังที่กำลังถล่มลงมา...
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก