ลมเย็นยะเยือกยังคงโหมกระหน่ำผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกระฟ้าอันสง่างาม มันไม่ใช่ลมธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกระซิบของความตายที่กำลังจะมาถึง ชาครีย์ "ชา" วงศา ยืนนิ่งราวกับรากที่หยั่งลึก แม้จะถูกกระแสลมปะทะอย่างบ้าคลั่ง แต่ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปยังร่างที่กำลังเคลื่อนไหวในเงามืดของโถงทางเดินยาวเบื้องหน้า
"ออกมาเถอะ... สหายเก่า" เสียงของชาดังขึ้น แหบพร่าแต่หนักแน่น ราวกับจะทะลวงผ่านเสียงลมที่พัดหวีดหวิว "ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นั่น"
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเงาสะท้อนรางๆ ของชายร่างสูงโปร่งที่ขยับไหวเล็กน้อยในกระจกที่แตกกระจาย ชาพาร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ครั้งก่อนๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เท้าเปล่าบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สะท้อนถึงความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
"อย่าทำอะไรที่เสียเวลาเลย" ชาพูดต่อ "เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกเยอะ"
ในที่สุด เงาก็ปรากฏตัวชัดเจนขึ้น เขาคือ 'เงา' นักฆ่าไร้เงา คู่ปรับเก่าแก่ที่ชาเคยปะทะด้วยเมื่อหลายปีก่อน ร่างของเขาสวมชุดสีดำสนิท กลมกลืนไปกับความมืดรอบกาย ดวงตาภายใต้หน้ากากสีดำทึบฉายแววเยือกเย็นไร้ความปราณี
"ชาครีย์... นึกว่าจะยอมแพ้ไปแล้วเสียอีก" เสียงของเงาแหบพร่าแฝงด้วยความเย้ยหยัน "ไม่น่าเชื่อว่าเจ้านกน้อยจะยังดื้อดึงขนาดนี้"
"เจ้านกน้อยที่นายกำลังจะทำลายรังของมันน่ะสิ" ชาตอบกลับ สายตาไม่ละไปจากเงา "บอกมาเถอะ ทำไมองค์กรถึงต้องการ 'มหาโชติ' ขนาดนั้น?"
เงากระตุกยิ้มมุมปาก "บางสิ่ง... อยู่เหนือความเข้าใจของคนอย่างแก"
"ลองบอกฉันดูสิ" ชาเร่งเร้า "บางที... ฉันอาจจะเข้าใจก็ได้"
"ความลับขององค์กร... ไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะได้รับอนุญาตให้ล่วงรู้" เงากล่าวพร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "และคนนอก... ก็มักจะตายอย่างน่าอนาถเสมอ"
สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย เงาก็พุ่งเข้าใส่ชาด้วยความเร็วที่ยากจะจับได้ มีดสั้นสองเล่มที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อปรากฏขึ้นในพริบตา ปลายมีดวาววับสะท้อนแสงไฟสลัว
ชาไม่รอช้า เขากระโดดหลบ การเคลื่อนไหวพลิ้วไหวราวกับพายุ แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงทำงานอย่างเต็มที่
"บูม!" เสียงระเบิดดังสนั่นจากด้านนอกอาคาร เศษกระจกที่ยังคงหลงเหลืออยู่กระเด็นว่อน เศษเหล็กและปูนร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง ชาเหลือบมองไปด้านนอกเพียงเสี้ยววินาที
"ภายนอก... ก็กำลังจะลุกเป็นไฟเช่นกัน" เงาพูดพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
การต่อสู้ระหว่างชาและเงากลายเป็นพายุหมุนของความรุนแรงในโถงทางเดินที่รกร้าง สองร่างประสานการต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทั้งสองฝ่ายดังแทรกเข้ามา
ชาใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเป็นเกราะกำบัง ปัดป้องคมมีดของเงาอย่างเฉียดฉิว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาพยายามหาจังหวะสวนกลับ แต่เงาเองก็เป็นนักฆ่าระดับพระกาฬ การป้องกันของเขาสมบูรณ์แบบราวกับกำแพงเหล็ก
"นายยังอ่อนแอลงนะ ชาครีย์" เงาเย้ยหยัน ขณะที่ปลายมีดเฉือนเข้าที่ต้นแขนของชา สร้างรอยแผลใหม่ที่แสบร้อน
"นายก็ยังคงเป็นเงา... ที่ไม่เคยเปลี่ยน" ชาตอบกลับ พร้อมกับใช้ฝ่ามือดันหน้าเงาออกไปเล็กน้อย เปิดโอกาสให้เขาถอยห่าง
ชาทรุดตัวลงเล็กน้อย มองบาดแผลที่เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา เขาต้องรีบจบเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้น...
"ที่นี่... ไม่ใช่ที่ของนาย" ชากล่าว "ถอยไปซะ"
"ข้า... ไม่เคยถอย" เงาตอบเสียงเย็น
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งอาคาร ไฟสีแดงกะพริบถี่ถี่ พร้อมกับเสียงประกาศที่ดังมาจากลำโพง "ผู้บุกรุก... โปรดออกจากพื้นที่... ย้ำ... โปรดออกจากพื้นที่..."
"ดูเหมือน... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มเข้ามาแล้วนะ" เงาพูดพลางมองไปยังทางเดินด้านหลังของชา "องค์กร... เริ่มเล่นตุกติกแล้วสินะ"
ชาขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัว อากาศที่เคยหนาวเย็นเริ่มมีความร้อนอบอ้าวเข้ามาแทนที่
"พวกแก... กำลังจะเปิดประตู... สู่ฝันร้าย" ชาพึมพำ
"นั่นคือสิ่งที่แกกำลังจะเผชิญ" เงากล่าว "แต่ก่อนอื่น... แกต้องผ่านข้าไปให้ได้ก่อน"
เงาพุ่งเข้าใส่ชาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ราวกับจะชดเชยเวลาที่เสียไป ชาเองก็กัดฟันสู้ พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอด
แต่แล้ว... เสียงปืนดังขึ้น!
ไม่ใช่เสียงปืนธรรมดา แต่เป็นเสียงปืนที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง แรงกระแทกทำให้ชาและเงาผงะถอยหลัง แรงระเบิดเล็กๆ ทำให้ผนังด้านข้างของโถงทางเดินเกิดรอยร้าว
"อะไรกัน?!" เงาอุทานด้วยความตกใจ
ชาหันไปมองต้นเสียง ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย เขาเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกเหล็ก ปืนไรเฟิลจู่โจมขนาดใหญ่ที่เขากำลังถืออยู่ยังมีควันกรุ่นลอยออกมา
"การต่อสู้ของพวกเจ้า... มันช่างน่าเบื่อหน่าย" เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากภายในหมวกเหล็ก "ข้า... มาเพื่อปิดเกม"
"ใคร... แกเป็นใคร?!" เงาตะคอกถาม
"ข้า... คือผู้ทำลาย" ร่างนั้นตอบ "และนี่... คือจุดจบของพวกเจ้าทุกคน"
ร่างนั้นยกปืนไรเฟิลขึ้นอีกครั้ง เล็งตรงมาที่ชา!
ชาไม่มีเวลาคิด เขากระโจนเข้าหาเงา!
"บึ้ม!" เสียงปืนดังสนั่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันคือการโจมตีที่มุ่งเป้าไปที่ชาโดยตรง
แต่ด้วยสัญชาตญาณที่เฉียบคม ชาได้ผลักเงาไปข้างหน้า!
เงาถูกผลักกระเด็นไปเผชิญหน้ากับกระสุนปืนที่พุ่งเข้ามา!
"อ๊ากกกก!" เสียงกรีดร้องของเงาดังขึ้น ก่อนที่ร่างของเขาจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางแสงไฟที่ลุกไหม้!
ชาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเงา... ศัตรูคู่แค้นของเขา จะต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้
"จบแล้ว... สำหรับเจ้า" เสียงของ 'ผู้ทำลาย' ดังขึ้นอีกครั้ง "และต่อไป... ก็คือแก"
ชาค่อยๆ หันกลับไปมอง 'ผู้ทำลาย' บาดแผลบนร่างกายของเขายิ่งปวดร้าว แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววท้าทาย
"ฉัน... ยังไม่ตาย" ชาพึมพำ
"นั่น... จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ" 'ผู้ทำลาย' กล่าว ขณะที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง
ทันใดนั้น... พื้นใต้เท้าของชาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
"แคร้งงงง!" เสียงโลหะบดขยี้ดังขึ้น!
พื้นหินอ่อนที่ชาและเงายืนอยู่... กำลังยุบตัวลง!
"นี่มัน... อะไรกัน?!" ชาอุทาน
"ยินดีต้อนรับ... สู่เขาวงกตเหล็ก" เสียงของ 'ผู้ทำลาย' ดังแว่วมา ก่อนที่พื้นจะยุบหายไปทั้งแถบ!
ชาพร้อมกับร่างของเงาที่แหลกละเอียด ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง!
เสียงกรีดร้องของชาค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังต่อเนื่อง...
และทิ้งไว้เบื้องหลัง... เพียงความว่างเปล่า... และความลับที่ดำมืดกว่าเดิม...
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก