ลมเย็นยะเยือกยังคงโหมกระหน่ำผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกระฟ้าอันสง่างาม มันไม่ใช่ลมธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกระซิบของความตายที่กำลังจะมาถึง ชาครีย์ "ชา" วงศา ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างที่กำลังกระเสือกกระสนของ "เงา" ศัตรูคู่แค้นตลอดกาล ที่บัดนี้ถูกพันธนาการด้วยสายเคเบิลเหล็กกล้าที่ชาครีย์กระชากมาจากโครงสร้างภายในของตึก
“คิดว่าหนีพ้นแล้วหรือไง” เสียงของชาครีย์แหบพร่าเล็กน้อย ผสมผสานกับเสียงลมที่หวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่กำลังหลุดลอยไป
เงาพยายามดิ้นรน แต่แรงดึงดูดของสายเคเบิลที่รัดแน่นราวกับอสรพิษกำลังรัดรึง ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งเจ็บปวด เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากรอยบาดแผลที่เกิดจากการปะทะกันก่อนหน้านี้ ดวงตาของเงาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น แต่ก็แฝงไว้ด้วยประกายแห่งความท้าทาย
“แก… แกจะทำอะไร… กับข้า…” เสียงของเงากระแอมกระไอ เลือดไหลออกจากมุมปาก
ชาครีย์ก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขามีแววของความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความแน่วแน่ เขาก้มลงไปมองเงาที่สิ้นฤทธิ์ “แกถามแปลกๆ นะ เงา… แกคงลืมไปแล้วว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่”
“ข้า… ข้าไม่เคยลืม…” เงาตอบเสียงอ่อนแรง “แต่แกต่างหาก… ที่กำลังจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่”
“ผิดพลาด? การกำจัดแก? หรือการหยุดยั้งองค์กรของแก?” ชาครีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความขมขื่น “ฉันจะไม่มีวันผิดพลาดเรื่องนั้นเด็ดขาด”
“แกคิดว่า… การตายของข้า… จะหยุดยั้งมันได้งั้นหรือ?” เงาเงยหน้าขึ้นมองชาครีย์ ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย “องค์กร… ไม่ได้มีแค่ข้า… แก… แกกำลังหลงกล…”
“หลงกล? จากใคร?” ชาครีย์ขมวดคิ้ว เขาแน่ใจว่าเงาคือผู้อยู่เบื้องหลังการลักพาตัว และเป็นหัวเรือใหญ่ของการปฏิบัติการร้ายแรงที่เกิดขึ้นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
“ท่าน… ท่านประธาน… ท่านประธานกำลังรอแก… อยู่ใน… ถ้ำ…” เงาพยายามพูดให้จบประโยค แต่ลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ก็พัดพาเอาคำพูดสุดท้ายของเขาปลิวหายไปพร้อมกับเสียงคร่ำครวญของตึก
ชาครีย์ยืนนิ่ง เขารู้ดีว่าคำว่า “ถ้ำ” ที่เงาพูดถึงนั้น ไม่ได้หมายถึงสถานที่ธรรมดา แต่มันคือฐานลับใต้ดินขององค์กรที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เมืองหลวงแห่งนี้ ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวและศูนย์บัญชาการของเหล่าอาชญากรที่ทรงอิทธิพลที่สุด
“ฐานลับ…” ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง “แกพยายามจะล่อฉันไปที่นั่นสินะ”
เงาไม่ตอบ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขาบ่งบอกทุกอย่าง ชาครีย์ตระหนักได้ในทันทีว่าทั้งหมดที่ผ่านมา เป็นเพียงแผนลวงอันแยบยลขององค์กร เพื่อดึงเขาไปยังกับดักสุดท้าย
“โง่เง่าเสียจริง…” ชาครีย์สบถ เขาหันกลับไปมองรอยร้าวบนกระจกอีกครั้ง เห็นภาพเมืองที่สว่างไสวอยู่เบื้องล่าง ภาพของชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่กำลังดำเนินไปตามปกติ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องปกป้อง
“แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกหนีไปง่ายๆ งั้นหรือ?” ชาครีย์หันกลับมามองเงาอีกครั้ง สายตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น “ถึงแม้จะเป็นกับดัก ฉันก็จะไป… แต่ก่อนอื่น…”
ชาครีย์ก้าวเข้าไปใกล้เงาอีกครั้ง มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ใบหน้าของเงา บีบแน่นจนเงาครางด้วยความเจ็บปวด “บอกมา… ฐานลับอยู่ที่ไหน… และแกมีแผนอะไรอีก…”
เงายิ้มเยาะ “แกว่า… ข้าจะบอกแกง่ายๆ อย่างนั้นหรือ…”
แต่ก่อนที่ชาครีย์จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากด้านล่างของตึก เสียงไซเรนที่ดังกระหึ่มจนแทบจะกลบเสียงลม บ่งบอกถึงการมาถึงของหน่วยงานพิเศษ ที่น่าจะเป็นหน่วยงานที่องค์กรส่งมาเพื่อ “จัดการ” กับเขา
“ดูเหมือน… ว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญ…” เงากล่าวอย่างเยาะเย้ย
ชาครีย์รู้ดีว่าเวลาของเขากำลังจะหมดลง เขาต้องรีบตัดสินใจ เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่เงาชี้ให้เห็นเมื่อครู่ ก่อนจะหันกลับมาที่เงาอีกครั้ง
“เอาล่ะ… ถ้าแกไม่บอก… ฉันจะหาเอง…” ชาครีย์ปล่อยมือออกจากใบหน้าของเงา ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา เขาปลดล็อคหน้าจออย่างรวดเร็ว พิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป แล้วกดส่ง
“แก… ส่งสัญญาณ… ให้พวกมันรู้แล้วสินะ…” เงาถามเสียงตะกุกตะกัก
“ไม่ใช่… แค่บอกให้เพื่อนฉันรู้ว่า… ฉันอาจจะไปพักผ่อน… ที่ที่ไม่มีใครอยากไป…” ชาครีย์บอกพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง เสียงปืนกลที่ดังสนั่นหวั่นไหวบ่งบอกถึงการปะทะกันที่กำลังจะเกิดขึ้น ชาครีย์รู้ว่าเขาไม่มีเวลาอีกต่อไป
“ไว้เจอกัน… ในนรก… เงา…” ชาครีย์กล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปจากห้อง ทิ้งให้เงาถูกพันธนาการอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ชาครีย์วิ่งผ่านโถงทางเดินที่ว่างเปล่า สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางลงไปข้างล่าง และต้องหาทางไปยังฐานลับนั้นให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นด้านหลัง ชาครีย์หันไปมอง เห็นกลุ่มชายชุดดำราวห้าถึงหกคน กำลังวิ่งตามเขามา พวกเขามีอาวุธครบมือ และดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
“หยุดเดี๋ยวนี้นายวงศา!” ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
ชาครีย์ไม่สนใจ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขาไม่ต้องการจะสู้กับพวกนี้อีกต่อไป เป้าหมายของเขาคือฐานลับ!
เขาเลี้ยวเข้าสู่บันไดหนีไฟทันที เสียงปืนตามมาติดๆ ชาครีย์วิ่งลงไปอย่างไม่คิดชีวิต ขั้นบันไดไม้ที่ทรุดโทรมบ่งบอกถึงอายุของมัน แต่ก็ยังคงแข็งแรงพอที่จะรองรับน้ำหนักของเขาได้
ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดผ่านเข้ามาตามช่องระบายอากาศของบันไดหนีไฟ มันไม่ได้รู้สึกเย็นเหมือนตอนอยู่บนชั้น 78 อีกต่อไป แต่มันกลับให้ความรู้สึกอึดอัดและกดดัน ราวกับว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยอันตราย
เมื่อลงมาถึงชั้นที่ 50 ชาครีย์เห็นกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่ง ดักรอเขาอยู่ ชาครีย์รู้ว่าเขาหนีไม่พ้น การเผชิญหน้าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“แกหนีไม่พ้นหรอก วงศา!” ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มตะโกน
ชาครีย์หยุดยืน หันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขา มือของเขากำแน่น เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวเสียงหนักแน่น “ถ้าแกอยากได้ชีวิตฉัน… ก็ต้องลองมาเอาดู!”
ทันทีที่พูดจบ ชาครีย์ก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าตื่นเต้นจึงได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง บนขั้นบันไดแคบๆ ของตึกสูงระฟ้าแห่งนี้
ชาครีย์ใช้ความคล่องแคล่วและความแข็งแกร่งทั้งหมดที่มี เขาหลบหลีกการโจมตี และสวนกลับอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานกับเสียงกระทบของอาวุธ และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
หนึ่งในชายชุดดำพยายามจะยิงเขา แต่ชาครีย์ก็ใช้แขนของตนเองปัดปืนออกไป เสียงปืนลั่นดังขึ้น แต่ลูกกระสุนก็พลาดเป้าไป ชาครีย์ใช้จังหวะนั้น ใช้ศอกกระแทกเข้าที่หน้าท้องของชายคนนั้นอย่างแรง จนเขาล้มลงไปกองกับพื้น
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ชาครีย์ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือกว่า บวกกับสัญชาตญาณดิบในการเอาชีวิตรอด เขาสามารถจัดการกับชายชุดดำไปได้ทีละคน ทีละคน
แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย รอยฟกช้ำเริ่มปรากฏบนร่างกาย และเลือดก็ไหลออกมาจากบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ
เมื่อจัดการกับกลุ่มสุดท้ายได้ ชาครีย์ก็หอบหายใจ เขาเหลือบมองไปยังประตูทางออกของบันไดหนีไฟ ประตูบานนั้นคือทางสู่โลกภายนอก และบางที… อาจจะเป็นทางสู่ฐานลับขององค์กร
เขาผลักประตูออกไป เสียงลมภายนอกดังเข้ามา เสียงรถยนต์ เสียงผู้คน แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น คือเสียงของกลุ่มคนจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง
ชาครีย์ก้าวออกไปยืนอยู่บนระเบียงของตึก ชายชุดดำจำนวนมากกำลังล้อมกรอบตึกอยู่ โดยมีหน่วยงานพิเศษเข้ามาควบคุมสถานการณ์แล้ว
“ชาครีย์! ยอมแพ้ซะ!” เสียงตะโกนดังมาจากลำโพง
ชาครีย์ไม่สนใจ เขาเห็นรถบรรทุกคันหนึ่ง ที่มีสัญลักษณ์ขององค์กรติดอยู่ ชัดเจนว่ารถคันนั้นกำลังจะเข้าไปในทางลับใต้ดิน
“เอาล่ะ… ถึงเวลาแล้ว…” ชาครีย์พึมพำกับตัวเอง เขาเห็นรถบรรทุกคันนั้นกำลังเคลื่อนตัวไปตามทางที่เริ่มจะมืดมิดลง
ชาครีย์ตัดสินใจ เขากระโดดลงจากระเบียง เขาไม่ได้กระโดดลงไปข้างล่าง แต่เขากระโดดลงไปบนรถบรรทุกคันที่กำลังเคลื่อนที่ไป!
ร่างของชาครีย์ลงสู่หลังคารถบรรทุกอย่างแม่นยำ เขาเกาะเกี่ยวไว้แน่น ขณะที่รถบรรทุกยังคงเคลื่อนตัวเข้าไปในความมืดมิด
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่ขุมนรก… ฐานลับใต้ดินขององค์กร! ชาครีย์รู้ดีว่า การผจญภัยครั้งนี้ จะอันตรายกว่าที่เขาเคยเจอมาทั้งหมด!
ลมพายุเลือด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก