ตอนที่ 25 — หายนะใต้เงาพายุ

ลมเย็นยะเยือกยังคงโหมกระหน่ำผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนกระจกนิรภัยของชั้นที่ 78 ของตึกระฟ้าอันสง่างาม มันไม่ใช่ลมธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกระซิบของความตายที่กำลังจะมาถึง ชาครีย์ "ชา" วงศา ‌ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังเงาร่างที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องควบคุมหลัก ฝุ่นละอองและเศษกระจกยังคงลอยวนอยู่ในอากาศราวกับละอองดาวในค่ำคืนที่มืดมิด เสียงโลหะบิดเบี้ยวและเสียงระเบิดที่ดังเป็นระยะจากเบื้องล่างยิ่งขับเน้นบรรยากาศแห่งความสิ้นหวังให้ทวีความรุนแรงขึ้น

"แกมาถึงจนได้สินะ" เสียงทุ้มห้าวของนายพลอาร์คานดังขึ้น ราวกับมันถูกกลั่นออกมาจากความมืดที่กำลังกัดกินทุกสิ่ง "คิดว่าตัวเองหนีพ้นเงาของ 'กองทัพเงา' ​ไปได้งั้นเหรอ ชาครีย์"

ชาครีย์ไม่ตอบ เขาเพียงยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามสันมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามที่จะสงบจิตใจ แต่กระแสความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในอกกลับยากเกินจะควบคุม "แกทำอะไรกับทอรุ้ง" ‍เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความเดือดดาล

นายพลอาร์คานหัวเราะเสียงดังราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก "เด็กน้อยเอ๋ย สิ่งที่เกิดขึ้นกับคนรักของแก มันเป็นแค่เศษเสี้ยวของแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น ไม่ใช่แค่การทำลายล้างเมืองนี้ แต่คือการสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่แกเคยเชื่อมั่น!"

"แผนการอะไรของแก" ชาครีย์ถาม ‌ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา ไม่มีความหวังเหลืออยู่เลย มีเพียงความต้องการที่จะรู้ความจริง และการเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"แกกำลังจะเห็นมันเอง" นายพลอาร์คานเอ่ยพลางกวาดสายตาไปรอบห้อง "ระบบสำรองพลังงานกำลังถูกโจมตีอย่างหนักจากทีมพิเศษของเรา ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด... ไม่ใช่แค่สำหรับแก ‍แต่สำหรับทั้งเมืองนี้!"

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นสูงสุด หน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงข้อมูลเกี่ยวกับระบบต่างๆ ของตึก พลันปรากฏสัญลักษณ์สีแดงกะพริบระยิบระยับพร้อมข้อความแจ้งเตือนภาษาอังกฤษที่ชาครีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน

"เป็นไปไม่ได้..." ชาครีย์พึมพำ ​เขาเคยศึกษาแผนผังและระบบรักษาความปลอดภัยของตึกแห่งนี้มาเป็นอย่างดี การโจมตีในลักษณะนี้เกิดขึ้นพร้อมกันหลายจุดได้อย่างไร

"ไม่ใช่แค่ตึกนี้หรอก ชาครีย์" นายพลอาร์คานพูดเสริมด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ทั่วทั้งเมืองกำลังลุกเป็นไฟ! กองทัพเงาของเราไม่ได้มีแค่หน่วยเดียว เรากระจายกำลังเข้าโจมตีเป้าหมายสำคัญทุกจุด ทั้งศูนย์บัญชาการทหาร ​สถานีพลังงานใต้ดิน และแม้กระทั่ง... ฐานลับของแกเอง!"

คำว่า "ฐานลับ" กระแทกเข้าใส่หัวใจของชาครีย์อย่างจัง เขารู้ดีว่าฐานลับนั้นมีความสำคัญเพียงใด ไม่ใช่แค่เป็นที่ซ่อน แต่ยังเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลลับที่เขาได้มาจากการสืบสวนองค์กรนี้มาตลอดหลายปี ​และที่สำคัญที่สุด... คือที่ที่เขาฝากทอรุ้งไว้

"แก... แกจะไม่ได้ไปไหน!" ชาครีย์ตะโกน เขาพุ่งเข้าหานายพลอาร์คานด้วยความเร็วสูง มีดสั้นในมือสาดประกายภายใต้แสงไฟที่กำลังกะพริบ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะถึงตัวนายพลอาร์คาน ร่างของนายพลก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังงานสีดำทะมึนอย่างรวดเร็ว แสงสีดำนั้นพวยพุ่งออกมาจากพื้นราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต ชาครีย์ชะงักกึกด้วยความตกใจ

"นี่คืออำนาจที่แท้จริงของกองทัพเงา ชาครีย์! พลังที่ถูกผนึกมานานแสนนาน บัดนี้มันถูกปลดปล่อยแล้ว!" เสียงของนายพลอาร์คานเปลี่ยนไป มันฟังดูดุดัน ทรงพลัง และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

ชาครีย์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของนายพลอาร์คาน ราวกับมีภูเขาขนาดมหึมามาทับถมอยู่บนอก เขายันกายด้วยแขนทั้งสองข้างเพื่อต้านทานแรงกดนั้น แต่ก็รู้สึกได้ว่ากระดูกเริ่มจะลั่น

"แก... แกไม่ใช่แค่นายพล" ชาครีย์กัดฟันพูด "แกคือ... อะไรบางอย่างที่อันตรายกว่านั้น!"

"ถูกต้อง!" นายพลอาร์คานตะโกนเสียงก้อง "ข้าคือผู้สืบทอดอำนาจโบราณ! ข้าคือผู้ที่จะนำพากองทัพเงาไปสู่ยุคใหม่! ยุคแห่งความมืดมิดที่จะกลืนกินทุกสิ่ง!"

ทันใดนั้นเอง ร่างของนายพลอาร์คานก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศ พลังงานสีดำรอบกายยิ่งสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ มันหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมที่กำลังดูดกลืนทุกสิ่งรอบตัวเข้าไป ชาครีย์พยายามที่จะคงสติ เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด

"แกคิดว่ามีดสั้นของแกจะทำอะไรข้าได้งั้นเหรอ!" นายพลอาร์คานหัวเราะเยาะ "ถึงเวลาที่แกจะต้องรับมือกับหายนะที่แกก่อขึ้นมาเองแล้ว!"

เมื่อพูดจบ ร่างของนายพลอาร์คานก็พุ่งเข้าใส่ชาครีย์ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันธนู พลังงานสีดำที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนชาครีย์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาเงื้อมีดสั้นขึ้นรับ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเกี่ยวกับทอรุ้งและฐานลับ

ในขณะเดียวกันที่ฐานลับใต้ดิน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เสียงระเบิดดังเป็นระยะ กำแพงคอนกรีตหนาเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น ทหารของกองทัพเงาจำนวนมากบุกทะลวงเข้ามาภายในฐานลับอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาติดอาวุธหนักและดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวความตายแม้แต่น้อย

"รายงานสถานการณ์!" เสียงของยุน สตรอง ผู้ที่ชาครีย์ไว้ใจให้ดูแลฐานลับดังขึ้นอย่างตึงเครียด เขากำลังบัญชาการการต่อสู้ในโถงทางเข้าหลัก

"เราต้านทานได้อีกไม่นานครับท่าน! พวกมันมีจำนวนมากเกินไป และอาวุธของพวกมัน... มันไม่ใช่ของที่พวกเราคุ้นเคย!" ทหารนายหนึ่งตะโกนตอบพลางยิงกระสุนใส่กลุ่มศัตรูที่กำลังบุกเข้ามา

ยุน สตรองกัดฟันแน่น เขารู้ว่าถ้าฐานลับแห่งนี้แตก พวกเขาจะสูญเสียข้อมูลสำคัญไปทั้งหมด และที่สำคัญที่สุด... ทอรุ้งที่ยังคงพักฟื้นอยู่จะตกอยู่ในอันตราย

"ทอรุ้งเป็นอย่างไรบ้าง!" ยุน สตรองถามเสียงดัง

"ยังคงอยู่ในห้องพักฟื้นครับท่าน! แต่ทางเข้าห้องนั้น... กำลังถูกโจมตีอย่างหนัก!"

หัวใจของยุน สตรองหล่นวูบ เขาไม่สามารถปล่อยให้ทอรุ้งตกอยู่ในมือของกองทัพเงาได้เด็ดขาด เขาเหลือบมองไปยังทางเดินที่ถูกปิดด้วยประตูเหล็กหนาที่กำลังสั่นคลอนจากการระเบิด

"ทุกคน! ยึดพื้นที่รอบห้องพักฟื้นไว้ให้ได้! อย่าให้ใครเข้าใกล้เด็ดขาด! ข้าจะไปหาทอรุ้งเอง!" ยุน สตรองประกาศก้อง เขาชักปืนพกออกมา เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่จะเข้ามาถึงตัว

ขณะเดียวกัน ในห้องควบคุมหลักของตึกระฟ้า ชาครีย์กำลังต่อสู้กับนายพลอาร์คานที่กลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว พลังงานสีดำที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนแทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ

"แกจะหยุดหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้ ชาครีย์!" นายพลอาร์คานตะโกนเสียงดังก้อง "นี่คือจุดจบของอารยธรรมที่อ่อนแอ! และนี่คือการเริ่มต้นยุคใหม่ของกองทัพเงา!"

ชาครีย์พยายามหลบหลีกการโจมตีของนายพลอาร์คานอย่างสุดกำลัง เขาอาศัยช่องว่างเล็กๆ น้อยๆ ในการตอบโต้ แต่มันก็ไม่อาจสร้างความเสียหายให้กับร่างที่เต็มไปด้วยพลังงานสีดำนั้นได้เลย

"แกคิดผิดแล้ว!" ชาครีย์ตะโกนตอบพลางพุ่งเข้าใส่ "ฉันจะหยุดแก! และฉันจะช่วยทอรุ้งให้ได้!"

การต่อสู้ระหว่างชาครีย์และนายพลอาร์คานทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เบื้องล่าง เสียงระเบิดและเสียงปืนยังคงดังไม่หยุดหย่อน ราวกับกำลังบอกว่าหายนะที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

แล้วจู่ๆ หน้าจอแสดงผลของระบบสำรองพลังงานก็สว่างวาบขึ้น แสดงตัวเลขที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังถี่ขึ้นกว่าเดิม

"พลังงานหลักของตึกกำลังจะถูกตัดขาด!" เสียงคอมพิวเตอร์ประกาศก้อง

ชาครีย์รู้ดีว่านี่คือสัญญาณอันตรายที่สุด เขามองไปยังนายพลอาร์คานด้วยสายตาที่แน่วแน่ เขาจะต้องหาทางจัดการกับเรื่องนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

แต่แล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่การสั่นของตึก แต่เป็นเหมือนการสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างที่ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งโครงสร้าง

"เกิดอะไรขึ้น!" ชาครีย์ถามด้วยความตกใจ

"ระบบกำลังล่มเหลว! มีการโจมตีที่รุนแรงเกินกว่าที่คาดไว้!" เสียงคอมพิวเตอร์ตอบอย่างตื่นตระหนก

ชาครีย์มองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกหัก เขาเห็นแสงไฟของเมืองเริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับกำลังจะดับมอดลงไปทีละดวง

"แกทำอะไรลงไป!" ชาครีย์ถามนายพลอาร์คาน

"ข้าเพียงแค่เร่งกระบวนการให้เร็วขึ้นเท่านั้น ชาครีย์! ท้ายที่สุดแล้ว... ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องตกอยู่ภายใต้เงาของกองทัพเงาอยู่ดี!" นายพลอาร์คานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ชาครีย์รู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามา แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ เขามองไปยังประตูทางออกของห้องควบคุมหลัก เขาต้องไปที่ฐานลับให้ได้!

แต่เมื่อเขาหันไปมองทางเดิมที่เขาเข้ามา เขาก็พบว่าประตูนั้นถูกปิดสนิทแล้ว มีเพียงเศษซากของโลหะที่บิดเบี้ยวเกลื่อนกลาดอยู่

"หนทางสู่ความรอดของแก... ถูกปิดตายไปแล้ว ชาครีย์" นายพลอาร์คานกล่าว "ถึงเวลาที่แกจะต้องเผชิญหน้ากับความตายอย่างโดดเดี่ยวแล้ว!"

ชาครีย์กัดฟันแน่น เขาเหลือบมองไปยังทอรุ้งที่เขายังคงห่วงใย และฐานลับที่อาจจะกำลังถูกทำลายไปพร้อมกับข้อมูลทั้งหมด

เขาจะต้องหาทางออกไปให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม!