ตอนที่ 1 — โลกที่เปลี่ยนไป

แสงแดดยามเช้าทอดตัวเป็นทางยาวบนพื้นหญ้าชื้น หมู่บ้านเอเธอร์เบิร์กยังคงหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มแห่งหมอกบางเบา เว้นเสียแต่เพียงกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่ริมลำธาร ที่ซึ่งแสงเทียนดวงน้อยส่องสว่างเรืองรองออกมาเป็นคนแรกของวัน เอลาริส เด็กสาวผมน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยประกายของความอยากรู้อยากเห็นกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารเช้าสำหรับตัวเธอเองและยาย ผู้เป็นเสมือนโลกทั้งใบของเธอ

ชีวิตของเอลาริสเรียบง่ายและเป็นไปตามครรลอง ‌เธอเติบโตมาในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ที่ซึ่งเวทมนตร์กลายเป็นเพียงนิทานปรัมปราเล่าขานกันก่อนนอน ผู้คนในเอเธอร์เบิร์กใช้ชีวิตอยู่กับการเพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ และการค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีใครสนใจเรื่องเหนือธรรมชาติอีกต่อไป เวทมนตร์ได้เลือนหายไปจากโลกนี้พร้อมกับการมาถึงของยุคสมัยใหม่ที่เน้นตรรกะและวิทยาการ ถึงอย่างนั้น ​เอลาริสก็มักจะมีความรู้สึกแปลกๆ ฝังลึกอยู่ในใจ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างในตัวเธอ

เช้านี้ก็เช่นกัน ขณะที่เธอกำลังรินน้ำผึ้งใส่ถ้วยชา พืชเล็กๆ ที่วางอยู่บนขอบหน้าต่างก็พลันแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เอลาริสเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ‍เธอสาบานว่าเมื่อคืนมันเป็นแค่กิ่งไม้แห้งๆ ไม่มีแม้แต่ใบซักใบ “คุณยายขา ดูสิคะ!” เธออุทานอย่างตื่นเต้น แต่คุณยายผู้ชราซึ่งนั่งอยู่ข้างเตาผิงเพียงแค่หัวเราะเบาๆ “นั่นคงเป็นปาฏิหาริย์ของธรรมชาติกระมังเอลาริส” เสียงของคุณยายแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

แต่เหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก ‌เมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนที่เธอหกล้มข้อเท้าแพลงระหว่างเก็บผลเบอร์รี่ในป่าเล็กๆ หลังหมู่บ้าน โดยที่เธอยังไม่ทันได้ลุกขึ้น น้ำพุใกล้ๆ กลับพลันไหลเอ่อขึ้นมาเอง และความเย็นของมันก็ช่วยบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อนของเธอให้หายไปอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ครั้งนั้นเธอคิดว่าเธอคงจะฝันไป ‍แต่ครั้งนี้... กิ่งไม้แห้งที่กลายเป็นต้นไม้เล็กๆ ที่ผลิบานเต็มไปด้วยดอกไม้นั้นเป็นของจริงจับต้องได้

ตลอดทั้งวัน เอลาริสพยายามที่จะละเลยเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ภาพดอกไม้ที่ผลิบานอย่างรวดเร็วยังคงติดตาเธอ ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ เธอนั่งอยู่ริมลำธาร มองดูน้ำใสไหลเอื่อย ​ปลาเล็กปลาน้อยว่ายเวียน เธอจุ่มมือลงไปในน้ำ และทันใดนั้นเอง ผิวน้ำก็พลันเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ วงน้ำวนเล็กๆ ก่อตัวขึ้นรอบๆ นิ้วมือของเธอ เอลาริสตกใจรีบชักมือกลับ ​น้ำในลำธารกลับคืนสู่สภาพเดิมทันที

หัวใจของเอลาริสเต้นรัว เธอมองซ้ายมองขวาอย่างระแวงกลัวว่าจะมีใครเห็น เธอกำลังสงสัยว่าเธอเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า หรือว่าเธอมีอาการป่วยทางจิตอย่างที่คุณยายเคยเล่าให้ฟังถึงคนแก่บางคนที่เริ่มเห็นภาพหลอน แต่เธอเป็นเพียงเด็กสาววัยแรกรุ่น ไม่ใช่คนแก่ชราที่จะป่วยเป็นโรคเหล่านั้นได้แน่นอน

ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามา เธอไม่มีใครที่จะปรึกษาเรื่องเหล่านี้ได้ คุณยายอาจจะคิดว่าเธอเพ้อเจ้อ ​เพื่อนๆ ในหมู่บ้านก็จะมองเธอเป็นตัวประหลาด เอลาริสเคยเป็นเด็กที่เข้ากับคนง่าย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้ความรู้สึกแปลกแยกเริ่มกัดกินจิตใจเธออย่างช้าๆ

ค่ำคืนนั้น เอลาริสหลับตาลงพร้อมกับความกังวล พยายามจะผลักไสความคิดเรื่องพลังประหลาดเหล่านั้นออกไปจากใจ แต่แล้ว เธอก็ฝัน…

ในความฝัน เธอเห็นโลกที่แตกต่างออกไป โลกที่เต็มไปด้วยแสงเวทมนตร์ที่ระยิบระยับ ท้องฟ้ามีดวงจันทร์สองดวงโคจรคู่กัน ส่องแสงสีเงินจับตา ผู้คนสวมอาภรณ์หรูหรา วิจิตรตระการตา และอาคารบ้านเรือนก็ก่อสร้างขึ้นจากหินที่เปล่งแสงเรืองรอง เอลาริสเห็นตัวเองในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่บนยอดเขาสูง ท่ามกลางหินแกะสลักโบราณ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยพลังงานที่พวยพุ่งออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

แล้วภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความมืดมิดเข้าปกคลุมท้องฟ้า ดวงจันทร์คู่ถูกบดบังด้วยเงาราหู แสงเวทมนตร์ที่เคยส่องสว่างพลันดับลง ผู้คนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว สัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า เธอเห็นเงาร่างมหึมาที่แผ่รังสีแห่งความชั่วร้าย มันคือราชาปีศาจมาลากอร์ ผู้ที่เรื่องราวของมันถูกเล่าขานกันในนิทานหลอกเด็ก มันกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางซากปรักหักพังของโลกที่เคยรุ่งเรือง

ความกลัวจับใจเอลาริส เธออยากจะวิ่งหนี แต่ร่างกายของเธอกลับแข็งทื่อ พลังบางอย่างพุ่งทะลุจากพื้นดินเข้ามาสู่ร่างของเธอ มันร้อนราวกับไฟ และเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งพร้อมๆ กัน พลังงานที่พวยพุ่งนี้ทำให้ร่างกายเธอเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ในความเจ็บปวดนั้น เธอสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา

เธอเห็นคทาด้ามหนึ่งที่ส่องแสงเรืองรองอย่างน่าอัศจรรย์ คทาด้ามนั้นประดับด้วยอัญมณีสีน้ำเงินเข้มและสีทองสุกปลั่ง ราวกับผสานพลังของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ไว้ในหนึ่งเดียว คทาด้ามนั้นพลันลอยขึ้นมาอยู่ในมือเธอทันที และทันทีที่นิ้วมือเธอสัมผัสกับคทา พลังเวทที่เคยบ้าคลั่งก็สงบลง ราวกับคทาด้ามนั้นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ เธอรู้สึกถึงความเข้าใจลึกซึ้งที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่

จากนั้น เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา เสียงนั้นฟังดูโบราณและทรงพลัง "ผู้พิทักษ์... พันธสัญญา... สุริยันจันทรา..."

เอลาริสสะดุ้งตื่น เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ห้องนอนของเธอยังคงมืดมิดและเงียบสงบเหมือนเดิม แต่ในใจของเธอไม่สงบอีกต่อไป ความฝันนั้นชัดเจนและสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงจินตนาการ เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจถี่รัว พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย

เธอขยี้ตา มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ดวงเดียวที่คุ้นเคยยังคงส่องแสงนวลตาบนท้องฟ้า แต่มันไม่อาจขับไล่ภาพดวงจันทร์คู่ที่ถูกกลืนกินด้วยเงามืดออกไปจากห้วงความคิดของเธอได้

“สุริยันจันทรา?” เธอพึมพำกับตัวเอง คำนี้ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเธอมาก่อน หรือแม้แต่ในนิทานที่คุณยายเล่าให้ฟัง

เอลาริสรู้สึกราวกับมีเส้นบางๆ ที่มองไม่เห็นกำลังเชื่อมโยงเธอกับโลกที่เคยมีเวทมนตร์ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกนั้นรุนแรงและชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ พลังที่เธอสัมผัสได้ในความฝันนั้นน่ากลัว แต่ก็เย้ายวนอย่างประหลาด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งที่หายไปจากชีวิตของเธอ

เธอเดินไปที่หน้าต่าง กวาดสายตามองออกไปที่หมู่บ้านที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบสุข ผู้คนในหมู่บ้านไม่เคยรู้ถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่เคยรู้ถึงโลกที่เคยมีเวทมนตร์ ไม่เคยรู้ถึง "พันธสัญญา" ที่กำลังจะตกอยู่บนบ่าของเด็กสาวกำพร้าอย่างเธอ

เอลาริสไม่รู้ว่าพลังที่เธอรู้สึกนั้นคืออะไร ไม่รู้ว่าความฝันนั้นหมายถึงอะไร และไม่รู้ว่า "คทาสุริยันจันทรา" คืออะไร แต่มีบางสิ่งบางอย่างบอกเธอว่า ชีวิตที่เรียบง่ายของเธอในเอเธอร์เบิร์กกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล โลกที่เธอรู้จักกำลังจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา และเธอ... กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ไม่ว่าเธอจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม เธอจับที่หน้าอกข้างซ้าย สัมผัสถึงหัวใจที่ยังคงเต้นรัว เสียงกระซิบในความฝันยังคงก้องอยู่ในหู "ผู้พิทักษ์..." เธอยังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำนั้น แต่ความรู้สึกหนักอึ้งก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจราวกับภาระอันใหญ่หลวงกำลังรอเธออยู่

เธอจ้องมองไปยังรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง ขอบฟ้าเริ่มเรืองรองด้วยสีส้มอ่อนๆ แต่สำหรับเอลาริส มันกลับดูมืดมิดและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคืออะไร แต่เธอรู้เพียงว่าเธอไม่สามารถหลีกหนีมันได้อีกต่อไปแล้ว พลังที่กำลังตื่นขึ้นในตัวเธอไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และความฝันนั้นก็เป็นมากกว่าแค่ความฝัน มันเป็นเหมือนคำเตือน เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง

เอลาริสถอนหายใจยาว ความกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจ แต่ภายใต้ความกลัวนั้น มีประกายเล็กๆ ของความอยากรู้และความท้าทาย เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แต่ถ้ามันเป็นโชคชะตาของเธอจริงๆ เธอจะต้องค้นหาคำตอบ เธอจะต้องเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ และทำไมเธอถึงเป็นคนเดียวที่สัมผัสได้ถึงโลกที่เปลี่ยนแปลงไปนี้

เช้านั้น เอลาริสออกจากกระท่อมด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สายลมเย็นๆ พัดกระทบใบหน้าปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์ เธอมองไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่เคยเป็นที่วิ่งเล่นของเธอ ลำธารที่เธอเคยนั่งเล่น ความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตในอดีตที่เคยเรียบง่ายไหลวนเข้ามาในหัว

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเธอเริ่มดูแตกต่างออกไป เธอเริ่มมองเห็นแสงเรืองรองจางๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นรอบๆ ดอกไม้บางชนิด ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่พัดมากับสายลมที่ฟังดูเหมือนเสียงของโลกกำลังพูดคุยกับเธอ เธอพยายามที่จะเมินเฉย แต่มันก็ยากขึ้นทุกที

เอลาริสไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นเป็นพรหรือคำสาป แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องหาทางออกให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ก่อนที่ความมืดมิดที่เธอเห็นในความฝันจะกลืนกินโลกของเธอจริงๆ

เธอไม่ได้เป็นเพียงเอลาริส เด็กสาวกำพร้าธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว เธอกำลังกลายเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เป็นบางสิ่งบางอย่างที่ถูกลิขิตให้ทำในสิ่งที่คนธรรมดาไม่สามารถทำได้ ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงกำลังตกอยู่บนบ่าของเธอ และนี่คือจุดเริ่มต้น... จุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เธอไม่เคยคาดฝันมาก่อนในชีวิต