ตอนที่ 24 — เปลวเพลิงแห่งใจกลางปฐพี

ลมหายใจของเอลาริสขาดห้วง ร่างกายที่บอบบางสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากพลังเวทที่โหมกระหน่ำรอบกาย เบื้องหน้าของนางคือหุบเหวไร้ก้นที่ส่งเสียงคำรามดุจสัตว์ร้าย ปากทางเข้าถ้ำโบราณซึ่งได้รับการขนานนามว่า "ถ้ำแห่งเสียงกระซิบ" บัดนี้กำลังพ่นไอเวทสีแดงฉานออกมาดุจเปลวเพลิงที่กำลังคุกรุ่น นี่คือบททดสอบแรกที่สหายนำทางของนางนามว่า ลูน่า ‌ผู้รอบรู้แห่งศาสตร์โบราณ ชี้แนะว่าเอลาริสจะต้องผ่านพ้นให้ได้ หากหวังจะเข้าถึงความลับแห่งคทาสุริยันจันทรา

"เอลาริส เจ้าต้องรวมพลังจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว" เสียงทุ้มต่ำของเรเวน นักรบผู้เงียบขรึมและองอาจ ก้องกังวานขึ้นข้างกาย ใบหน้าคมสันของเขาฉายแววกังวล ​แต่นัยน์ตายังคงเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น "อย่าให้ความกลัวเข้าครอบงำ"

ไค จอมโจรหนุ่มผู้ปราดเปรียว ยืนหยัดอยู่ไม่ไกล ดวงตาฉายแววเป็นห่วง แต่ก็พร้อมที่จะพุ่งเข้าช่วยเหลือนางได้ทุกเมื่อ "ถ้ามันยากเกินไปก็ถอยออกมานะเอลาริส ไม่ต้องฝืน"

ทว่าเอลาริสส่ายหน้าช้าๆ ‍เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นางรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น หากนางไม่สามารถควบคุมพลังที่ซ่อนเร้นในสายเลือดได้ โลกใบนี้ก็จะตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของราชาปีศาจมาลากอร์ตลอดกาล คทาสุริยันจันทราคือความหวังเดียว และหนทางสู่คทาเล่มนั้นก็เต็มไปด้วยขวากหนาม

"ข้า... ข้าจะลองดูอีกครั้ง" เอลาริสกัดฟันแน่น ‌พลังเวทสีแดงฉานที่พวยพุ่งจากปากถ้ำนั้นไม่ใช่เพียงแค่พลังทำลายล้าง ทว่ามันยังเป็นพลังที่พยายามจะกัดกินจิตใจของผู้ที่พยายามจะก้าวล้ำเข้าไป มันคือเปลวเพลิงแห่งความสงสัย ความหวาดกลัว และความสิ้นหวัง ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อขับไล่ผู้ไม่สมควร

ลูน่า ผู้ซึ่งยืนอยู่ข้างกายพร้อมคัมภีร์เก่าแก่ในมือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา ‍"จำไว้เอลาริส พลังของเจ้าไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่อยู่ที่ความบริสุทธิ์ของจิตใจ และความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง"

เอลาริสหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ นึกถึงภาพท้องฟ้าสีครามในยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์แรกที่สาดส่องลงมายังผืนโลก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพสิ่ง ​และแสงจันทร์นวลผ่องในยามราตรีที่ส่องนำทางให้แก่ผู้หลงทาง ภาพเหล่านี้คือสิ่งที่นางปรารถนาจะปกป้อง มันคือความหวังที่ขับเคลื่อนให้นางเดินหน้าต่อไป

เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเอลาริสก็ส่องประกายสีทองเรืองรอง พลังเวทที่เคยเลือนหายไปจากโลกใบนี้ บัดนี้กำลังไหลเวียนอยู่ในกายของนางอย่างเต็มเปี่ยม นางยกฝ่ามือขึ้นช้าๆ แสงสีทองอ่อนๆ ​เริ่มปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ก่อนที่จะแผ่ขยายออกไปเป็นเกราะป้องกันบางๆ ที่ห่อหุ้มรอบกาย

เปลวเพลิงสีแดงฉานจากปากถ้ำโหมกระหน่ำเข้าใส่เกราะแสงสีทองอย่างรุนแรง เสียงปะทะดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา อากาศรอบข้างร้อนระอุจนแทบไหม้ ผมสีน้ำตาลเข้มของเอลาริสปลิวไสวไปตามแรงลมที่เกิดจากการปะทะกันของพลังงาน ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่จิตใจยังคงแน่วแน่

"เจ้าทำได้เอลาริส!" ​ลูน่าตะโกนให้กำลังใจ

"อย่าให้มันเข้ามา!" เรเวนชักดาบออกมายืนตั้งท่าเตรียมพร้อม หากพลังของเอลาริสอ่อนลงเมื่อใด เขาพร้อมที่จะพุ่งเข้าไปปกป้องนางทันที

ไคเองก็หยิบมีดสั้นคู่ใจออกมา จ้องมองเปลวเพลิงด้วยความระมัดระวัง เขาไม่ถนัดเวทมนตร์ แต่เขาสามารถเป็นโล่กำบังให้เอลาริสได้เสมอ

เอลาริสหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะสื่อสารกับพลังในกายของนาง ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการทำความเข้าใจ เปลวเพลิงสีแดงฉานนั้นไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือบททดสอบที่สะท้อนความกลัวในจิตใจของนางเอง นางนึกถึงคำสอนโบราณที่ลูน่าเคยเล่าให้ฟังว่า "พลังที่แท้จริงมิได้มาจากความยิ่งใหญ่ แต่มาจากความเข้าใจในตนเอง"

นางเริ่มหายใจช้าๆ ลึกๆ ปล่อยให้ความกลัวไหลออกไปจากจิตใจ ปล่อยให้ความกังวลจางหายไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความมุ่งมั่นอันบริสุทธิ์ และความรักที่นางมีต่อโลกใบนี้

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองที่ห่อหุ้มเอลาริสก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว มันมิได้เป็นเพียงเกราะป้องกันอีกต่อไป แต่มันคือลำแสงแห่งความบริสุทธิ์ที่พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางของเปลวเพลิงสีแดงฉาน

เสียงคำรามของเปลวเพลิงเริ่มอ่อนลง แสงสีแดงเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงสีทองที่สุกสว่างยิ่งขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณที่กำลังขับไล่ความมืดมิดให้หมดไปจากผืนฟ้า

ภายในไม่กี่อึดใจ เปลวเพลิงสีแดงฉานก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงแสงสีทองที่ส่องสว่างนุ่มนวลจากภายในถ้ำโบราณ อากาศที่เคยร้อนระอุบัดนี้กลับเย็นสบายและบริสุทธิ์

เอลาริสล้มลงคุกเข่า หายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง นางทำได้แล้ว!

"เอลาริส เจ้าทำได้!" ลูน่าเดินเข้ามาประคองนางด้วยความยินดี

เรเวนเก็บดาบเข้าฝัก สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "พลังของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก"

ไคผิวปากอย่างชื่นชม "สุดยอดไปเลยเอลาริส เกือบจะเท่าพลังทำลายล้างของข้าแล้วนะเนี่ย" เขาพูดติดตลกเพื่อคลายความตึงเครียด

เอลาริสหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกถึงความผูกพันกับสหายที่เคียงข้างนางเสมอมา

"เอาล่ะ ถึงเวลาที่เราจะต้องเข้าไปข้างในแล้ว" ลูน่ากล่าวพลางชี้ไปยังปากถ้ำที่บัดนี้เปิดกว้างต้อนรับพวกเขา "ความลับของคทาสุริยันจันทราอาจจะรอเราอยู่ข้างในนั้น"

พวกเขาทั้งสี่ก้าวเดินเข้าสู่ถ้ำแห่งเสียงกระซิบ แสงสีทองจากพลังของเอลาริสยังคงส่องสว่างนำทางพวกเขาเข้าไปในความมืดมิด ภายในถ้ำนั้นไม่ได้มืดทึบอย่างที่คิด ผนังถ้ำประดับประดาด้วยอักษรภาพโบราณที่เรืองรองเป็นระยะๆ ลูน่าหยิบสมุดบันทึกและปากกาถ่านออกมาจดบันทึกภาพเหล่านั้นอย่างตั้งใจ

ทางเดินคดเคี้ยวลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่ใจกลางปฐพี ที่นี่เต็มไปด้วยผลึกแร่เรืองแสงสีต่างๆ ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้าใจกลางโลก เบื้องหน้าของพวกเขาคือแท่นหินโบราณขนาดใหญ่ มีจารึกสลักเป็นภาษาที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ยกเว้นลูน่า

"นี่คือภาษาแห่งราชวงศ์สุริยันจันทรา" ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ข้าเคยเห็นมันในคัมภีร์โบราณเพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น"

เอลาริสเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน นางรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดจากจารึกเหล่านั้น เมื่อนางสัมผัสลงไปที่ตัวอักษร แสงสีทองจากปลายนิ้วของนางก็แผ่ซ่านเข้าไปในหิน ทำให้จารึกทั้งหมดสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน

ภาพนิมิตบางอย่างปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเอลาริส นางเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับนาง สวมชุดโบราณสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยืนถือคทาเล่มหนึ่งที่มีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ประดับอยู่บนยอดคทา แสงสว่างจากคทานั้นขับไล่ความมืดมิดออกไปจากโลกใบนี้

"นั่นคือ... คทาสุริยันจันทรา" เอลาริสเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

"และนั่นคือบรรพบุรุษของเจ้า เอลาริส" ลูน่ากล่าวเสริม "ผู้ที่เคยใช้คทาเล่มนี้เพื่อปกป้องโลกจากมาลากอร์ในอดีตกาล"

เรเวนและไคยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความทึ่ง ความจริงเกี่ยวกับสายเลือดของเอลาริสเริ่มปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้น

"แต่คทาเล่มนี้อยู่ที่ไหน" ไคเอ่ยถาม

ลูน่าชี้ไปที่จารึกบนแท่นหิน "จารึกนี้บอกว่า คทาสุริยันจันทรามิได้เป็นเพียงสิ่งของชิ้นเดียว มันถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน และแต่ละส่วนถูกซ่อนไว้ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่แตกต่างกัน เพื่อป้องกันไม่ให้พลังของมันตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่ประสงค์ดี"

"สามส่วน?" เอลาริสทวนคำ "แล้วส่วนแรกอยู่ที่ไหน"

ลูน่าใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามจารึก ใบหน้าของนางฉายแววครุ่นคิด "ส่วนแรกคือ 'อัญมณีแห่งสุริยัน' ซึ่งเป็นแกนกลางของพลังงาน มันถูกซ่อนไว้ในวิหารแห่งแสงที่สาบสูญ ทางทิศตะวันออกไกลโพ้น ข้ามผ่านทะเลทรายแห่งเสียงเพรียกและเทือกเขาแห่งเงา"

"ดูเหมือนการเดินทางของเรายังอีกยาวไกลนัก" เรเวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นัยน์ตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น

"ไม่เป็นไร" เอลาริสยิ้มอย่างอ่อนโยน "ข้ามีพวกเจ้าอยู่เคียงข้าง ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น"

พวกเขาทั้งสี่มองหน้ากัน ความผูกพันของมิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นจากการเดินทางร่วมกันนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใด แม้หนทางเบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายและอุปสรรค แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน เพื่อปกป้องโลกใบนี้จากเงื้อมมือของความมืดมิด และเพื่อทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์ที่ตกทอดมาสู่เอลาริส ทายาทคนสุดท้ายแห่งราชวงศ์สุริยันจันทรา

ก่อนจะเดินทางออกจากถ้ำแห่งเสียงกระซิบ เอลาริสสัมผัสได้ถึงพลังเวทบางอย่างที่สถิตอยู่ในผลึกแร่เรืองแสง นางลองใช้พลังของนางสัมผัสกับผลึกเหล่านั้น และทันใดนั้น ผลึกก้อนหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา มันลอยขึ้นจากพื้นดินและลอยเข้ามาหาเอลาริสอย่างช้าๆ มันคือผลึกสีทองอร่ามที่เปล่งประกายคล้ายดวงอาทิตย์ยามเช้า

"นี่คือ 'ผลึกแห่งปฐพี' เอลาริส" ลูน่าอธิบาย "มันคือผลึกที่ดูดซับพลังเวทแห่งชีวิตจากใจกลางปฐพีมานับพันปี มันจะช่วยเพิ่มพูนพลังเวทของเจ้าให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และอาจจะช่วยนำทางเจ้าไปสู่อัญมณีแห่งสุริยันได้"

เอลาริสรับผลึกนั้นมาถือไว้ในมือ มันอบอุ่นและส่องประกายระยิบระยับ ความรู้สึกของพลังที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายทำให้นางรู้สึกเข้มแข็งขึ้น

"ดูเหมือนว่าการทดสอบนี้จะให้รางวัลแก่เจ้าอย่างงามเลยนะ" ไคกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ไปเถอะ เราจะได้เริ่มการเดินทางครั้งใหม่กัน"

พวกเขาทั้งสี่เดินออกจากถ้ำแห่งเสียงกระซิบ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความเงียบสงัดและแสงสีทองที่ยังคงส่องสว่างอยู่ภายในถ้ำ ราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังที่กำลังจะเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้งในโลกที่เวทมนตร์กำลังเลือนหายไป

การเดินทางเพื่อค้นหาอัญมณีแห่งสุริยันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ ที่จะนำพาเอลาริสและสหายของนางไปเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า