ตอนที่ 89 — เงาและแสงปะทะกัน

ชาโดว์ลอร์ดปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ร่างกายของมันสูงใหญ่ราวกับภูผาที่เคลื่อนไหวได้ ปกคลุมไปด้วยเกราะเหล็กสีดำสนิท มีดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่เปล่งประกายความมุ่งร้ายออกมา มันถือดาบใหญ่สีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง ดาบนั้นดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากความมืดมิดโดยแท้จริง

"มาลากอร์รู้ถึงการมาของพวกเจ้า" ชาโดว์ลอร์ดกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "และเขาส่งข้ามาเพื่อหยุดยั้งพวกเจ้ามิให้เข้าถึงอัญมณีแห่งสุริยัน"

เอลาริสรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากพลังงานด้านมืดของชาโดว์ลอร์ด ‌แม้จะรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามา แต่นางก็พยายามรวบรวมสมาธิ กำผลึกแห่งปฐพีในมือแน่น แสงสีทองจากผลึกส่องสว่างขึ้นราวกับตอบรับกับความมุ่งมั่นของนาง

"เราจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น!" เรเวนตะโกน เขาก้าวเท้าออกมาข้างหน้า ชักดาบคู่ใจออกจากฝัก แสงจากดาบสะท้อนกับแสงในวิหารอย่างคมกริบ ​"อัญมณีแห่งสุริยันจะต้องถูกใช้เพื่อปกป้องโลก ไม่ใช่เพื่อทำลายมัน!"

ไคเองก็หยิบมีดสั้นออกมาจากซอง ใบหน้าของเขาจริงจังกว่าทุกครั้ง "ถึงข้าจะไม่ชอบการต่อสู้ แต่ข้าก็ไม่ชอบความชั่วร้ายยิ่งกว่า"

ลูน่าเริ่มร่ายเวทป้องกัน แสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกจากมือของนาง ก่อตัวเป็นเกราะเวทมนตร์บางๆ ‍ที่ห่อหุ้มพวกเขาทั้งสี่ไว้ "เราต้องร่วมมือกันทุกคน พลังของชาโดว์ลอร์ดนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เราจะรับมือได้เพียงลำพัง"

ชาโดว์ลอร์ดหัวเราะเยาะ "น่าขันนัก พลังอันน้อยนิดของพวกเจ้าจะทำอะไรข้าได้" มันเงื้อดาบใหญ่ขึ้นเหนือหัว ดาบนั้นเปล่งแสงสีดำทมิฬออกมา ก่อนที่มันจะฟันลงมาที่พื้นวิหารด้วยพละกำลังมหาศาล

พื้นวิหารแตกระแหงเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ ‌พลังงานมืดพุ่งเข้าใส่เกราะป้องกันของลูน่าอย่างรุนแรง เกราะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ก็ยังคงต้านทานไว้ได้

"เรเวน! ไค! โจมตีจุดอ่อนของมัน!" เอลาริสตะโกน นางมองเห็นรอยร้าวเล็กๆ บนเกราะของชาโดว์ลอร์ดที่เกิดจากการโจมตีด้วยพลังเวทของมันเอง

เรเวนไม่รอช้า ‍พุ่งเข้าใส่ชาโดว์ลอร์ดด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบของเขาส่องประกายสีเงินกระทบกับเกราะสีดำสนิทของชาโดว์ลอร์ด เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แม้ดาบของเขาจะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเกราะได้มากนัก แต่ก็ทำให้ชาโดว์ลอร์ดเสียจังหวะ

ไคฉวยโอกาสที่ชาโดว์ลอร์ดหันไปรับมือกับเรเวน เขาพุ่งเข้าไปด้านหลังของชาโดว์ลอร์ดอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวในความมืด มีดสั้นในมือของเขาแทงเข้าใส่รอยร้าวบนเกราะของชาโดว์ลอร์ดอย่างแม่นยำ

"อั่ก!" ​ชาโดว์ลอร์ดคำรามด้วยความเจ็บปวด แม้บาดแผลจะไม่ลึกมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายให้กับมันได้

"ดีมาก!" ลูน่ากล่าวด้วยความตื่นเต้น "เอลาริส เจ้าต้องใช้พลังแสงของเจ้าโจมตีมัน!"

เอลาริสหลับตาลง พยายามรวบรวมพลังเวททั้งหมดที่นางมี แสงสีทองจากผลึกแห่งปฐพีไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างเต็มเปี่ยม ​นางยกฝ่ามือขึ้นช้าๆ แสงสีทองเข้มข้นก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือ ก่อนที่จะแผ่ขยายออกไปเป็นลำแสงสีทองอร่ามราวกับลำแสงแห่งดวงอาทิตย์ที่กำลังพุ่งเข้าใส่ชาโดว์ลอร์ด

ลำแสงสีทองปะทะเข้ากับเกราะสีดำสนิทของชาโดว์ลอร์ดอย่างจัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ววิหาร เกราะของชาโดว์ลอร์ดเริ่มแตกร้าว แสงสีทองค่อยๆ กัดกินความมืดมิดของมัน

"เป็นไปไม่ได้!" ชาโดว์ลอร์ดตะโกนด้วยความโกรธแค้น ​"พลังของมาลากอร์จะแข็งแกร่งกว่าแสงใดๆ ในโลกนี้!"

แต่เอลาริสไม่ยอมแพ้ นางยังคงส่งพลังเวทเข้าสู่ลำแสงสีทองอย่างต่อเนื่อง แสงสีทองนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนเกราะของชาโดว์ลอร์ดไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป

"พลังสุริยันจันทราของเจ้าแข็งแกร่งเกินคาด!" ชาโดว์ลอร์ดคำรามด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ร่างกายของมันเริ่มสลายตัวเป็นเถ้าถ่านสีดำ เมื่อแสงสีทองสาดส่องเข้าใส่จุดศูนย์กลางของพลังงานมืดของมัน

ในที่สุด ชาโดว์ลอร์ดก็สลายหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความเงียบงันและความหอมหวานของชัยชนะที่คละคลุ้งไปทั่ววิหาร

เอลาริสทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า พลังเวทที่นางใช้ไปนั้นมหาศาลจนแทบจะหมดสิ้น แสงสีทองจากผลึกแห่งปฐพีค่อยๆ จางหายไป

"เราทำได้แล้ว!" ลูน่าเดินเข้ามาประคองเอลาริส ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความยินดี

เรเวนเก็บดาบเข้าฝัก "เป็นชัยชนะที่ยากลำบาก แต่ก็คุ้มค่า"

ไคเดินตรงไปยังแท่นบูชาที่ประดิษฐานอัญมณีแห่งสุริยัน "ในที่สุด... อัญมณีแห่งสุริยัน"

อัญมณีแห่งสุริยันเปล่งประกายสีแดงอมส้มอย่างงดงาม มันมีขนาดเท่ากำปั้นเด็ก และมีลวดลายคล้ายเปลวไฟที่กำลังเต้นระบำอยู่ภายใน

เอลาริสเดินเข้าไปใกล้อัญมณี นางรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดจากอัญมณีนั้น เมื่อนางสัมผัสลงไปที่อัญมณี แสงสีทองจากปลายนิ้วของนางก็แผ่ซ่านเข้าไปในอัญมณี ทำให้มันเปล่งประกายสว่างจ้ายิ่งขึ้น

ภาพนิมิตบางอย่างปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเอลาริสอีกครั้ง นางเห็นหญิงสาวบรรพบุรุษของนางกำลังใช้คทาสุริยันจันทราต่อสู้กับราชาปีศาจมาลากอร์ พลังของคทานั้นมหาศาลจนสามารถขับไล่ความมืดมิดให้หายไปจากโลกได้

"นี่คือพลังที่แท้จริงของอัญมณีแห่งสุริยัน" ลูน่ากล่าว "มันคือแกนกลางของพลังงานแห่งดวงอาทิตย์ ที่จะช่วยให้คทาสุริยันจันทรากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง"

เอลาริสค่อยๆ หยิบอัญมณีแห่งสุริยันขึ้นมาถือไว้ในมือ มันอบอุ่นและส่องประกายระยิบระยับ ความรู้สึกของพลังงานที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายทำให้นางรู้สึกเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม

"เราได้ส่วนแรกมาแล้ว" เรเวนกล่าว "แต่เรายังเหลืออีกสองส่วน"

ลูน่าก้มลงดูแผนที่โบราณในคัมภีร์ของนาง "ส่วนที่สองคือ 'จันทราแห่งจิตวิญญาณ' ซึ่งเป็นส่วนที่ควบคุมพลังแห่งจิตวิญญาณและความสมดุล มันถูกซ่อนไว้ในนครใต้พิภพที่สาบสูญ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามผ่านป่าเวทมนตร์และทะเลสาบแห่งความฝัน"

"นครใต้พิภพ?" ไคเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ดูเหมือนการเดินทางของเราจะยังไม่สิ้นสุดง่ายๆ เลยนะ"

เอลาริสยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ว่าหนทางจะยากลำบากแค่ไหน เราก็จะไปให้ถึง" นางมองไปยังอัญมณีแห่งสุริยันในมือของนาง และรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่ตกอยู่บนบ่าของนาง

ก่อนจะออกจากวิหารแห่งแสงที่สาบสูญ เอลาริสรู้สึกได้ถึงพลังเวทที่สถิตอยู่ในวิหาร นางลองใช้พลังของนางสัมผัสกับแท่นบูชา และทันใดนั้น แท่นบูชาก็ส่องแสงสว่างขึ้นมา มันลอยขึ้นจากพื้นดินและลอยเข้ามาหาเอลาริสอย่างช้าๆ มันคือ 'คัมภีร์แห่งแสง' ที่บันทึกเรื่องราวและเวทมนตร์ของบรรพบุรุษของนาง

"นี่คือ 'คัมภีร์แห่งแสง' เอลาริส" ลูน่าอธิบาย "มันจะช่วยให้เจ้าเข้าใจพลังของเจ้าได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และอาจจะช่วยให้เจ้าเรียนรู้เวทมนตร์ใหม่ๆ ได้อีกด้วย"

เอลาริสรับคัมภีร์แห่งแสงมาถือไว้ในมือ มันอบอุ่นและส่องประกายระยิบระยับ ความรู้สึกของพลังที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายทำให้นางรู้สึกเข้มแข็งขึ้น

"ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้จะให้รางวัลแก่เจ้าอย่างงามเลยนะ" ไคกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ไปเถอะ เราจะได้เตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่กัน"

พวกเขาทั้งสี่เดินออกจากวิหารแห่งแสงที่สาบสูญ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความเงียบสงัดและแสงสีทองที่ยังคงส่องสว่างอยู่ภายในวิหาร ราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังที่กำลังจะเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้งในโลกที่เวทมนตร์กำลังเลือนหายไป

การเดินทางเพื่อค้นหาจันทราแห่งจิตวิญญาณได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ ที่จะนำพาเอลาริสและสหายของนางไปเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า