ตอนที่ 218 — การฝึกฝนในร่มเงาบรรพชน

วันเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วในวิหารสุริยันจันทรา เอลาริสใช้เวลาทุกนาทีในการศึกษาบันทึกโบราณและฝึกฝนพลังเวทมนตร์ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในเธอ ภายใต้การดูแลและคำแนะนำของอาริส ผู้รอบรู้แห่งศาสตร์โบราณ บันทึกที่สว่างขึ้นจากพลังของคทาสุริยันจันทราได้เผยแพร่ความรู้ที่ไม่เคยมีใครเข้าถึงมาก่อน ทั้งประวัติศาสตร์ของราชวงศ์สุริยันจันทรา เวทมนตร์ชั้นสูง และปรัชญาแห่งดุลยภาพของสุริยันและจันทรา

“พลังที่แท้จริงของคทาสุริยันจันทรา ‌ไม่ได้อยู่ที่การทำลายล้าง แต่อยู่ที่การสร้างสรรค์และรักษาดุลยภาพ” อาริสอธิบายขณะที่เอลาริสก้มลงอ่านตำราเวทมนตร์เก่าแก่เล่มหนึ่ง “บรรพชนของเจ้าเชื่อว่า พลังของสุริยันคือการให้ชีวิต ความอบอุ่น และความกล้าหาญ ส่วนพลังของจันทราคือการเยียวยา ​ความสงบ และปัญญา การรวมกันของพลังทั้งสองคือหัวใจสำคัญของการเป็นผู้พิทักษ์ที่สมบูรณ์แบบ”

เอลาริสพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความจริงในคำพูดของอาริส เธอเคยใช้พลังของคทาเพื่อโจมตีและป้องกัน แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจว่ายังมีอีกหลายมิติของพลังที่เธอยังไม่ได้ค้นพบ เธอเริ่มฝึกฝนเวทมนตร์เยียวยา โดยใช้พลังของจันทราเพื่อรักษาบาดแผลเล็กๆ ‍น้อยๆ และใช้พลังของสุริยันเพื่อมอบความอบอุ่นและพลังงานให้แก่สรรพสิ่งรอบตัว

ไคและเรเวนก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกเขาช่วยกันซ่อมแซมวิหารที่ทรุดโทรม ฟื้นฟูสภาพแวดล้อมรอบวิหารให้กลับมางดงามอีกครั้ง ไคใช้พละกำลังของเขาในการเคลื่อนย้ายก้อนหินขนาดใหญ่และซ่อมแซมผนังที่พังทลาย ส่วนเรเวนใช้ทักษะการสำรวจและซ่อมแซมของเขาในการจัดหาวัสดุและช่วยฟื้นฟูสวนรอบวิหาร

“เจ้าดูมีความสุขขึ้นมากนะ เอลาริส” เรเวนเอ่ยขณะที่เขากำลังช่วยเอลาริสปลูกต้นไม้เวทมนตร์ชนิดหนึ่งในสวนของวิหาร ‌“ดูเหมือนเจ้าจะพบที่ของเจ้าแล้ว”

เอลาริสยิ้ม “ข้ารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริงๆ” เธอวางต้นกล้าลงในดินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้พลังของคทาเพื่อรดน้ำและมอบพลังชีวิตให้แก่ต้นไม้ ต้นกล้าเล็กๆ เริ่มแตกใบอ่อนและเติบโตอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เอลาริสกำลังฝึกฝนพลังและเรียนรู้ความรู้จากบรรพชน เธอก็ได้ค้นพบความลับอีกอย่างหนึ่งของคทาสุริยันจันทรา คทาไม่ได้เป็นเพียงอาวุธหรือเครื่องมือในการร่ายเวทมนตร์ ‍แต่มันยังเป็น ‘สะพานเชื่อม’ ระหว่างเธอและบรรพชนของเธอ

ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาในวิหาร เอลาริสมักจะนั่งสมาธิโดยมีคทาอยู่ในมือ เธอจะรู้สึกถึงเสียงกระซิบจากอดีตกาล เสียงของราชินีและกษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรสุริยันจันทราในอดีต พวกเขาจะเล่าเรื่องราวการต่อสู้ การปกป้อง ​และการเสียสละของพวกเขาให้เธอฟัง

ครั้งหนึ่ง เธอได้เห็นภาพนิมิตของราชินีองค์หนึ่ง ซึ่งเป็นบรรพชนของเธอ ราชินีองค์นั้นกำลังใช้คทาสุริยันจันทราเพื่อผนึกพลังของภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด เพื่อปกป้องผู้คนจากภัยพิบัติ ราชินีองค์นั้นไม่ได้ใช้พลังเพื่อทำลายล้าง แต่เพื่อควบคุมและรักษาดุลยภาพของธรรมชาติ

อีกครั้งหนึ่ง เธอได้เห็นภาพของกษัตริย์องค์หนึ่งที่กำลังใช้คทาเพื่อเยียวยาผู้คนที่บาดเจ็บจากสงคราม ​แสงสีเงินจากคทาได้รักษาบาดแผลและปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำ

ภาพนิมิตเหล่านี้ทำให้เอลาริสเข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของการเป็นผู้พิทักษ์ มันไม่ใช่แค่การต่อสู้กับปีศาจ แต่คือการปกป้องชีวิต การรักษาดุลยภาพ และการมอบความหวังให้แก่ผู้คน

“เจ้ากำลังเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของบรรพชนของเจ้า” อาริสกล่าวเมื่อเอลาริสเล่าเรื่องราวภาพนิมิตให้เขาฟัง “นั่นคือ ‘แก่นแท้แห่งดวงดาว’ ​ที่ข้าเคยกล่าวถึง จิตวิญญาณแห่งผู้พิทักษ์ที่หลอมรวมกับปัญญาและความกล้าหาญ”

เอลาริสรู้สึกว่าเธอเติบโตขึ้นทุกวัน ไม่ใช่แค่ในแง่ของพลังเวทมนตร์ แต่ในแง่ของจิตใจและปัญญา เธอเริ่มเข้าใจถึงภาระอันยิ่งใหญ่ที่เธอต้องแบกรับ และเริ่มรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากขึ้น

ในขณะที่พวกเขากำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและฝึกฝนพลังในวิหารสุริยันจันทรา พวกเขาก็ได้รับข่าวสารจากโลกภายนอก ข่าวลือเรื่องปีศาจที่ถูกผนึกไว้ในเงามืดอีกครั้งได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกอาณาจักร ผู้คนต่างเฉลิมฉลองการกลับมาของสันติสุข แต่ในขณะเดียวกันก็มีข่าวลือเรื่องการปรากฏตัวของปีศาจเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากการกลับมาของมาลากอร์

“ดูเหมือนว่ามาลากอร์จะทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง” ไคกล่าวขณะที่เขากำลังฝึกซ้อมดาบอยู่ในลานวิหาร “ปีศาจเหล่านั้นยังคงสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้คน”

“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแข็งแกร่งขึ้น” เอลาริสกล่าว “เราต้องพร้อมที่จะปกป้องผู้คนจากภัยคุกคามทุกรูปแบบ”

วันหนึ่ง ในขณะที่เอลาริสกำลังนั่งสมาธิอยู่หน้าแท่นหินกลางวิหาร เธอรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ผิดปกติ คล้ายกับคลื่นพลังงานที่คุ้นเคย… คลื่นพลังงานของมาลากอร์ แต่ครั้งนี้มันอ่อนแอลงและกระจัดกระจาย

เธอหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับกระแสพลังงานนั้น เธอเห็นภาพที่พร่าเลือน ภาพของปีศาจขนาดเล็กจำนวนมากที่กำลังก่อตัวขึ้นในสถานที่ต่างๆ ของโลก ราวกับเป็นเศษเสี้ยวพลังที่มาลากอร์ทิ้งไว้เบื้องหลังก่อนถูกผนึก

“เกิดอะไรขึ้น เอลาริส?” อาริสถามเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

เอลาริสเปิดตาขึ้น ใบหน้าของเธอมีแววครุ่นคิด “มาลากอร์ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลัง เศษเสี้ยวพลังของเขาได้ก่อตัวขึ้นเป็นปีศาจเล็กๆ จำนวนมาก พวกมันกำลังกระจายตัวไปทั่วอาณาจักร”

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเรายังคงต้องออกเดินทาง” เรเวนกล่าว “เราต้องออกไปกำจัดปีศาจเหล่านั้น ก่อนที่พวกมันจะสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้คน”

“และเราต้องตามหา ‘แก่นแท้แห่งความมืดมิด’ ที่มาลากอร์ทิ้งไว้เบื้องหลัง” อาริสเสริม “หากเราสามารถทำลายแก่นแท้เหล่านั้นได้ พลังของมาลากอร์ก็จะอ่อนแอลงอย่างแท้จริง”

เอลาริสพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว การฝึกฝนของเธอในวิหารสุริยันจันทราได้เตรียมพร้อมเธอให้เผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ๆ เธอได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของการรักษาดุลยภาพ และการปกป้องชีวิต

“เราจะออกเดินทางอีกครั้ง” เอลาริสประกาศ “เราจะออกไปตามหาแก่นแท้แห่งความมืดมิด และเราจะปกป้องทุกอาณาจักรจากภัยคุกคามที่หลงเหลืออยู่”

คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งความพร้อม การฝึกฝนในร่มเงาของบรรพชนได้หล่อหลอมให้เธอเป็นผู้พิทักษ์ที่สมบูรณ์แบบ เธอพร้อมแล้วที่จะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง เพื่อทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์ และเพื่อนำแสงสว่างไปสู่ทุกหนแห่งที่ความมืดมิดยังคงอยู่…